Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Από κοντά είναι αλλιώς

       Όλα κάπως φαίνονται από το γυαλί, όλα κάπως σου ακούγονται από το ράδιο, όλα φαντάζουν περίεργα όταν ακούς τις περιγραφές και ιστορίες άλλων. Όταν όμως το πάρεις απόφαση, βρεις παρέα και κατέβεις, τότε θα δείς ότι από κοντά είναι αλλιώς...

          Βγαίνοντας από το μετρό στο Μοναστηράκι είχε τόσο κόσμο όσο δεν είχα δει ποτέ στο κέντρο. Όλα τα στενά, οι κεντρικοί. Σπρώξιμο και στριμωξίδι για να προχωρήσουμε να φτάσουμε ως το Σύνταγμα. Είχαμε αργήσει να ξεκινήσουμε και δεν ανεβήκαμε καθόλου στο Σύνταγμα. Φτάσαμε εκεί 6 παρά,  λίγο πριν το τέλος της  Καραγιώργη Σερβίας και ενώ άκουγες τραγούδια από τα μεγάφωνα στη πλατεία και κάποια ρυθμικά συνθήματα αρχίσαν τα μπάμ μπουμ.... φσιιτ φσουυυτ...


     Κανονικός πόλεμος. Με πυρομαχικά το φόβο...  Απίστευτος πόλεμος ηθικού. Τα δακρυγόνα και οι βόμβες κρότου λάμψης υπερ-αποτελεσματικές για τον αδαή πλυθησμό που δεν έχει εμπειρία σε ανάλογες καταστάσεις.....  
Το χειρότερο από τις παρενέργεις είναι η ζαλάδα που νιώθεις που γίνεται απίστευτος πονοκέφαλος που σου μένει για ώρες πολλές...  Το τσούξιμο στα μάτια, τα δάκρυα, το κάψιμο στο λαιμό....

         Ο κόσμος ήταν φοβισμένος, διστακτικός... Έμενε όμως εκεί, δεν λάκισε. Λίγο μπροστά λίγο πίσω, λίγο πιο πίσω για λίγο καθαρό αέρα και πάλι πιο μπροστά μετά. Όπως πολύ σοφά είπε ένας συνάδελφος εκεί... έχουμε ακόμη λίγο ξύγκι να κάψουμε γιαυτό στεκόμαστε 100 μέτρα πίσω από την αναμπουμπούλα... Όταν τελειώσει το ξύγκι μετά... θα είμαστε... και μου δείχνει τις πρώτες σειρές που πετούσαν πέτρες.  Και δε θα είμαστε μόνοι, αλλά θα είναι και όλοι οι Έλληνες μαζί... και τότε προβλέπεται το επόμενο νεοκλασσικό που θα καεί θα είναι η Βουλή....   Τρομακτικό ακούγεται...