Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Πάλι πετάλι

Πέρυσι η χρονιά ήταν αφιερωμένη στο τρέξιμο όπως εξελίχθηκε και οι συμμετοχές σε ποδηλατικά brevet ήταν περιορισμένα.  Φέτος όμως μεταξύ άλλων στόχων αθλητικών και μη θέλω να αφιερώσω  περισσότερο χρόνο στη τουριστική ποδηλασία αντοχής.

Χιλιόμετρα. Ποδήλατο. Πετάλι. Non stop. Για ώρες. 



  


Έτσι για 4η συνεχόμενη φορά ανυπομονώ να πάω στο Brevet Νεμέας και να δοκιμαστώ σε αυτό. Με τα δυο του ανηφορικά κομμάτια, το απότομο Μελετάκι στην αρχή της διαδρομής λιγο μετά την Ελευσίνα αλλά και το μακρύ εξαντλητικό ανηφορικό κομμάτι μεταξύ Κορίνθου -  Νεμέας που έχει γίνει  εξελιχθεί κάτι σαν ετήσιο προσκύνημα για μένα.  Η εξιλέωση της μεγάλης αυτής διαδρομής έρχεται σε 3 δόσεις. Αρχικά με τη θέα του κορινθιακού κόλπου, τα Γεράνια Όρη και το Λουτράκι ποδηλατώντας στον επαρχιακό περιφερειακό δρόμο νωρίς το απόγευμα κατεβαίνοντας από τη Νεμέα. Δεύτερο σημαντικό σημείο η Κακιά σκάλα και τέλος μπαίνοντας στην Ελευσίνα νωρίς το βράδυ ξέροντας ότι έχει τελειώσει η διαδρομή, τα απρόοπτα και η έκθεση στα στοιχεία της φύσης.



Έχω ξεχωρίσει στο μυαλό μου τα Brevet Νεμέας και  Αττικής ως time trial πίστες σε σχέση με τα υπόλοιπα brevet που θα πάω πιο τουριστικά και παρεείστικα. Τα δυο αυτά θέλω τα "τρέξω" με τις μίνιμουμ στάσεις, τροδοδοσία εν κινήση και γοργό ρυθμό.


Με καλές και ευνοϊκές συνθήκες ίσως δοκιμάσω και μεγαλύτερες αποστάσεις. Ένα 300ρι δηλαδή. 400ρι; Χα! (Είναι να μη το βάλω σκοπό...)


Ας μη λέω μεγάλα λόγια κι ας μην ανακοινώνω πολύ μεγάλα σχέδια.

Ραντεβού στην εκκίνηση!



Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

On this day

On this day, νέα λειτουργία του fb. Με ενδιαφέρον το πρωτοείδα για να είμαι ειλικρινής.

Για μέρες, βδομάδες για την ακρίβεια, σαν μια ιεροτελεστία, ανοίγοντας το fb κοίταζα πριν από οτιδήποτε άλλο το τι "συνέβη" προηγούμενες χρονιές στον τοίχο μου πράγμα που αντικατοπτρίζει του τι σύνεβη και σε εμένα καθώς το προφίλ που διατηρώ δεν είναι ειδησεογραφικό ή γεμάτο βιντεοκλίπ. Κατά πλειοψηφία δημοσιεύω δικά μου πράγματα, βιντεοκλίπ, φωτογραφίες, μέρη που βρέθηκα, συνδέσμους για τις εδώ αναρτήσεις και άντε καμιά ατάκα στη χάση και στη φέξη.

Κάποιες μέρες στο on this day δεν υπήρχε κάτι. Όχι ότι δεν έγινε φυσικά. Απλά δεν κοινοποίησα κάτι. Σε άλλες όμως μέρες υπήρχαν. Δε λέω, με ταξίδευε πίσω στο χρόνο αυτή η διαδικασία και φέρνει αναμνήσεις από το που ήμουν και τι έκανα πριν χρόνια.




Με έπιανε όμως και νοσταλγία. Περισσότερος ελεύθερος χρόνος, πιο νιάτο αν και τώρα μπορώ να πω ότι έχω καλύτερη υγεία και ευεξία ως πέτρα που κυλά και αρνείται να χορταριάσει. 
Περισσότερες εξόδοι, βόλτες και καφέδες εδώ κι εκεί.
Το χειρότερο;;; Ταξίδια. Αυτό που τώρα είναι απίθανο και εξαιρετικά δύσκολο κάποτε γινόταν με τόση ευκολία. Κλείναμε ένα δωμάτιο στο Ναύπλιο με το αμόρε, πετάγαμε δυο ρούχα σε ένα σακίδιο, βενζίνη και φεύγαμε.

Εκτός από τη νοσταλγία και μοιραία τις συγκρίσεις τότε και τώρα υπάρχει και κάτι βασανιστικά χειρότερο από τα άλλα. Τα ταξίδια στο εξωτερικό!!!

Ωραίες εποχές.

Και τώρα φτάνει 23 Δεκέμβρη και τσούπ βλέπεις το τσεκ ιν στο Αεροδρόμιο τόσα έτη πριν. Φτάνει 24 Δεκέμβρη φωτογραφίες από Πλάθα Μαγιόρ στη Μαδρίτη. 25 Δεκέμβρη καυτή σοκολάτα με τσούρος (κάποιο ξαδέρφι της τουλούμπας εν Ισπανία).

Δε διαφωνώ με τις ανασκοπήσεις, εξάλλου διατηρώ αρχείο φωτογραφιών και βιντεοκλίπ γιαυτό ακριβώς το λόγο, για να επιστρέφω στα παλιά όποτε το θέλω.
Αλλά να τις δω και να κάνω εγώ την ανασκόπηση των περασμένων ετών. Όποτε νιώθω ότι έχω την όρεξη. Το να τα σερβίρει όμως το fb είναι κάτι που δεν θέλω.

Στενός κορσές αυτές οι καινοτομίες του fb..! Όπως και το ίδιο ως γνωστόν.

Αυτά. Διαμαρτυρήθηκα. 

Και τώρα ας κάνω κάτι ενδιαφέρον. Τι θα έχω να θυμάμαι του χρόνου στο on this day???

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Ένα αθλητήριο 2015

Κάθε χρονιά τέτοιες μέρες κάνω τον απολογισμό μου για τη χρονιά που πέρασε.

Καλές και κακές στιγμές που ανακατεύτηκαν υπέροχα στο πέρασμα των ημερών. 

Οικογενειακές στιγμές ευημερίας, ευτυχίας αλλά και τρέλλας.  Δεν έχω παράπονο φυσικά, όλα είναι οκ. Αν είχα θα ήταν τουλάχιστο αχαριστία όταν άλλοι παλεύουν με σοβαρά θέματα υγείας.



Δουλειά. Γκρίνιες, αναποδιές αλλά και μια ανατροπή που έφερε αλλαγή καθεστώτος και σήμαινε την επιστροφή μου σε παλαιότερα καθήκοντα. Οπως είπα σε φίλους και συναδέλφους "βρήκα την ησυχία μου μέσα στη φασαρία της τάξης".

 
Πολλές εκλογικές διαδικασίες που επηρεάζουν μακροπρόθεσμα τις ζωές μας. Εννοείται ότι δε θα σχολιάσω περισσότερο και ας επιστρέψω στα σημαντικά θέματα.

Χωρίς να καταλάβω το πως και το γιατί ανέπτυξα ένα έρωτα για τον μικρόκοσμο των λουλουδιών. Μέχρι και το χαμομήλι φωτογράφησα φέτος. Ωραίες στιγμές.


Τρομπέτα. Ναι! Ακόμη και ελαφρά οξειδωμένη αυτό το χάλκινο εργαλείο παραγωγής συναισθημάτων δεν έχει σταματήσει να με μαγεύει. Μου υπόσχομαι μέσα στο 2016 να ασχοληθώ περισσότερο. 



Στα αθλητικά τώρα. Το 2015 το χαρακτηρίζω αθλητήριο γιατί ενώ είμαι γεννημένος να κάνω ποδήλατο, το τρέξιμο μου τράβηξε τη προσοχή και ολότελα αλήτικα με ξελόγιασε. Ήταν ίσως και το ανταποδοτικό ώφελος που έχασα και 10 κιλά μόνο βάζοντας το τρέξιμο στη ζωή μου. Έτσι σιγά σιγά εκτός από ιδρώτα, κόπο και πόνο γνώρισα το "runners high", αυτή την έκρηξη αδρεναλίνης, ενδορδινών και λοιπών ουσιών!

Ξεκίνησα την Άνοιξη με ενα συνάδελφο να τρέχω με εναλλαγές περπατήματος τρεξίματος. Ο στόχος μου τότε ήταν να τρέξω ένα μισάωρο συνεχόμενο και να πάρω μέρος και σε ένα αγώνα τριάθλου στη Ψάθα τον Ιούνιο.

Η ημέρα εκείνη έφτασε και γέννησε την επιθυμία για περισσότερο τρίαθλο. Μεγαλύτερες αποστάσεις. Περισσότερο. Ένα Ironman αγώνα κάποια στιγμή στο μέλλον ίσως; Καθώς είχα λοιπόν το κομμάτι του ποδηλάτου από τα διάφορα brevet που έχω πάρει μέρος, θέλησα να κάνω και το κομμάτι του τρεξίματος.  Χωρίς πολλές σκέψεις γράφτηκα στο Μαραθώνιο της Αθήνας για τον Νοέμβριο που μας πέρασε και επιδίωξα να πάω σε κάποιους αγώνες 10 χιλιομέτρων για εξάσκηση στις διαδικασίες των αγώνων. Πέντε μήνες αργότερα από τον πρώτο μου αγώνα τερμάτιζα όλο δέος και συγκίνηση το μαραθώνιο της Αθήνας σε αυτή την ιστορική διαδρομή... Κάτι που έχω σκοπό να το καθιερώσω και τις χρονιές που έρχονται..!






Και μερικά στατιστικά της περασμένης χρονιάς...