Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Kun Fu Kid


      Χτες το απόγευμα μετά από πρόσκληση της κουνιάδας πήγαμε να δούμε το  νέο karate kid. Είχα ακούσει, ότι δεν είναι και πάρα πολύ καλό, ότι μοιάζει με κωμωδία και είναι ψευτοαμερικανιά. Μια από τα ίδια με σύγχρονα εφέ.

      Άδεια η αίθουσα. πέντε άτομα όλα κι όλα. Τέλεια σκέφτηκα γιατί θα είχαμε ησυχία και δε θα μας αποσπούσε κάτι άσχετο τη συγκέντρωση. Άσχετα όμως με το άδειο της αίθουσας το φίλμ με σαγήνεψε από τα πρώτα κιόλας λεπτά.  Μου μαγνήτισε απόλυτα βλέμμα και νου. Μάλιστα στο πρώτο "μέρος" που πρωτοέφτασε στη Κίνα ο μικρός και έτρωγε  ξύλο αλύπητα σε κάθε ευκαιρία που βρίσκαν οι "εχθροί του", βρέθηκα να με πιάνω να πονάω κι εγώ λίγο σα να έτρωγα εγώ το ξύλο. Τόση ταύτιση. Ταύτιση με τον γιό του will smith? Όχι αλλά ξέρω πως είναι να είσαι για πρώτη φορά σε νέο μέρος και να μην έχεις κανέναν γνωστό η φίλο και να είναι όλα μαύρα κι άραχνα!

      Μετά με μάγεψαν τα τοπία, το σινικό τοίχος, αυτά τα μοναστήρια σκαρφαλωμένα πάνω στις ράχες των βουνά με τα άπειρα σκαλιά που έπρεπε να ανέβεις για να φτάσεις. Είχε κάτι το όλο μοντάζ που κάναν. Οι διαδρομές που κάναν στις επαρχίες και τα μικρά στιγμιότυπα από τα διάφορα τελετουργικά των κινέζων που εδώ μας φαίνονται σίγουρα "κινέζικα". Επίσης το παλάτι στην απαγορευμένη πόλη μου γέννησε την επιθυμία να ξαναδώ τον τελευταίο αυτοκράτορα που έχω τουλάχιστον δέκα χρόνια να δω.

      Δε ξέρω τι ακριβώς έγινε, για πρώτη πρώτη φορά ζήλεψα αυτά τα μέρη και θέλησα να τα δω από κοντά. Πάντα ήταν αδιάφορη η ανατολή κι αυτό μου γεννά το επόμενο ερώτημα. Πως θα ήταν άραγε ένα ταξίδι στη Κίνα? (ακολουθεί πεντάλεπτη σιγή προιόν σκέψης)

       Ένας τόσο διαφορετικός πολιτισμός με όμως κοινές ιατρικές πρακτικές! Τις βεντούζες! Ω ναι! Σε μια σκηνή έκανε βεντούζες ο Τσάκι Τσάν στο παιδί μόλις το τουλουμιάσαν στο ξύλο και αυτό μετά ωσάν πέρδικα σηκώθηκε και ήταν τι άλλο, περδίκι!


      Το φίλμ το συνιστώ ανεπιφίλακτα σε όλους. Θα έλεγα ότι μου άρεσε και περισσότερο από το πρώτο.  Γιατί η ιστορία του φιλμ έχει νόημα διδακτικό.   Ότι όσο και ξύλο να τρώς, όσο και αντίξοες συνθήκες έχεις να αντιμετωπίσεις, όσο και άσχημες είναι οι πιθανότητες, πρέπει πάντα να προσπαθείς για το καλύτερο. Να πιάνεις τον ταύρο από τα κέρατα (ή τα αχαμνά) και να προσπαθείς να τον δαμάσεις. Είτε για σένα ο ταύρος είναι ένα δύσκολο μάθημα που χρωστάς 2 χρόνια τώρα, είτε ένας κακός γείτονας, είτε μια δύσκολη δουλειά... είτε μια πεθερά. Γιατί δεν είναι όλες οι πεθερές εύκολες σα τη δικιά μου. Εγώ είπαμε, πεθερά λαχείο. Αλλά είναι κάτι άλλες ανακατώστρες.... !!!


       Σας αφήνω λοιπόν και και μέχρι την άλλη φορά να έχετε δει τη ταινία. Όχι πειρατική από το δίκτυο ε?  Μόνο 6,5 ευρώ τις Τρίτες στα Sters,  στην ανάγκη βάλτε και περούκα και πηγαίντε Τετάρτη Village με τη φίλη σας. 2 γυναίκες, 1 εισητήριο. Δεν είναι κακό! Η κρίση από μόνη της τα δικαιολογεί τέτοια έκτακτα "μέτρα". :)

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Ένα κορίτσι για τον ιστιοπλόο



Ένα κορίτσι για τον ιστιοπλόο.

    Υπάρχει άραγε? Και πως να υπάρχει όταν ζητάς τα απίθανα βρε ναύτη της στεριάς?
Ακούστε τώρα, θέλει λέει να της αρέσει η θάλασσα. Δύσκολο? Όχι. Σε όλες τις γυναίκες αρέσει η θάλασσα. Αλλά να τη βλέπουν απέξω. Δε το'χουν άνθρωπε μου, πως να το κάνουμε? Η ναυτιλία ανέκαθεν ήταν αντρικό επάγγελμα. Και έχουν εμποτιστεί τα γονίδια τα ανδρικά με αλμύρα τόσο που δε πάει άλλο. Και λόγω συνήθειας, λόγω που οι άντρες είναι λίγο κούκοι και θέλουν πολλές φωλιές αλλά δε μπαστακόνται εύκολα σε μία, είναι στο πνεύμα τους να είναι ταξιδιάριδες.  Κάθε λιμάνι καημός, κάθε καημός και πόθος...
Στο 'να λιμάνι η Σούλα, στο άλλο το νησί η Τούλα, στο τρίτο στο λιμεναρχείο η Ζωούλα με τις κόκκινες μπούκλες και το τατουαζάκι στη πλατούλα. Και τι να κάνεις? Πως να μοιράσεις τη καρδιά σου όταν απλόχερα την έχεις χαρίσει εδώ κι εκεί?  Είσαι εδώ και σκέφτεσαι το εκεί, είσαι εκεί και σκέφτεσαι το παραπέρα.

         Αλλά ας αφήσουμε τις ιστορίες για ναυτικούς κι ας επιστρέψουμε στο θέμα. Θέλει λέει να μπαίνει και στη θάλασσα. Ώπα. Άραξε. Αυτό το κάνουν όλες. Μπαίνουν λίγο, βουτάνε χαρωπά για κανά δυο τρία ή και τέσσερα  στη καλύτερη λεπτά και μετά βγαίνουν και λαδώνονται σα συναγροίδες για τηγάνισμα.  Εμ, δεν εννοεί αυτό. Εννοεί να μπαίνει και να μένει μέσα. Να κάνει βρε παιδί μου, πως το λένε αυτό που τραβάς πανιά, τεντώνεις σχοινιά, ανεμίζει το μαλλί, φοράς Sebago Dockside παπουτσάκι άκαλτσο και πας από νησί σε νησι? Ααα, θυμήθηκα. Ιστιοπλοϊα! Να κάνει ιστιοπλοϊα λοιπόν και να το διασκεδάζει κιόλας. Η να το έχει και τρόπο ζωής καλύτερα. Γιατί ζωή χωρίς θάλασσα, σκάφος και περιπέτεια, ζωή ούκ έστι.

        Εεεε εντάξει, όσο ψάχνει βρίσκει. Όλη τη μέρα στον ιστιοπλοικό όμιλο υπάρχουν κοπέλες εκεί ελεύθερες κι ωραίες. Αλλά... υπάρχει κι αυτό το αλλά, δε πληρούν όλες τις προδιαγραφές. Γιατί κάτσε ντε, έχουμε προδιαγραφές, όχι ότι κι ότι μάπα φαρίνα Γιώτη. Η πρώτη είναι η ιστιοπλοϊα αλλά έχουμε κι άλλα. Ας πούμε... να της αρέσει η κατασκήνωση. Camping κι άγιος ο θεός μετά ατελείωτου αιώρing!!!

      Τώρα το θέμα της κατασκήνωσης γενικά είναι λίγο αμφιλεγόμενο. Πολλοί είναι ενάντια και προτιμούν ένα ήσυχο δωμάτιο με ατομικό μπάνιο, τηλεόραση και A/C. Εντάξει, το δέχομαι, δε θέλουν να στερηθούν ανέσεις, να μοιράζονται το μπάνιο με άλλους 20 και να καθαρίζουν τα πάντα πριν χρησιμοποιήσουν οτιδήποτε, να ζεσταθούν σε ένα ενδεχόμενο καύσωνα η να βρεχτούν από μια ξαφνική μπόρα.

     Οκ.  Δεκτά όλα αυτά.  Αλλά το να κοιμάσαι σε κατασκήνωση και το μόνο που να σε χωρίζει από ουρανό, γρύλους και αεράκι να είναι μια υφασμάτινη μπανέλα είναι κάτι το ασύγκριτο. Και δε χρειάζεσαι καν κλιματιστικό. Η φύση στο παρέχει χωρίς χρέωση.  Έξω στη φύση, το έδαφος, τα χωράφια και τα δέντρα δεν έχουν μεγάλη θερμοχωρητικότητα. Που σημαίνει ότι η ζέστη που έχει συσσωρευτεί όλη μέρα από τις ακτίνες του ηλίου αποβάλεται γρήγορα πριν βραδιάσει.  Και τη νύχτα έχει τόση δροσιά που ψάχνεις να βρεις σεντόνι να τυλιχτείς σα μούμια με κρυάδες.

      Όμως σε μια τσιμεντένια συνοικία (χωριουδάκι, κωμόπολη και ακόμη χειρότερα πόλη) με το που φτάσει απόγευμα και θα έπρεπε να αρχίζει και δροσίζει τότε αρχίζουν τα τσιμέντα να αποβάλουν σιγά σιγά τη ζέστη που συσσωρεύαν όλη τη μέρα μέχρι τις πρώτες ώρες το πρωί... Γιαυτό και όταν έχει καύσωνα δε παλεύεται η ζέστη και οι γειτονιές είναι σαν υπαίθρια σάουνα...

      Τι άλλο θέλει όμως, για να θυμηθώ... ααα, ναι. Να είναι και λίγο κουλτουριάρα. Να διαβάζει ας πούμε κανά βιβλίο που και που να καλλιεργεί το πνεύμα. (Με Super Katerina και Cosmopolitan αναγνώσματα το μόνο που καλλιεργείς και αναπτίσεις είναι η συλλογή με τα κυλοτάκια και τα εξω-εσώρουχα). Να πηγαίνει σε φεστιβάλ Jazz, να ξέρει και κανά στίχο από Rory Gallagher, να ακούει γενικά ποιοτική μουσική με αρκετές νότες, πολύπλοκα μουσικά όργανα και στίχο αν γίνεται με νόημα και σκοπό. Όχι γαβ γαβ, όχι αδύνατες γκόμενες trance που χοροπηδάνε 10 ώρες κάθες βράδυ, όχι mainstream που χορεύουν το ποτήρι στα χέρια τους και τους άντρες γύρω από το φουστάνι τους, όχι γκόμενες από χωριό που ακούνε τα "πανηγυριώτικα" μπήκαν οι γίδες στο μαντρί κλπ.   Τη παραδοσιακή μας μουσική δηλαδή που σε αυτό το σημείο έχω μια ένσταση αφού είναι τόσο ωραία και έχει και τόσους ωραίους χορούς. Τέλος πάντων, γούστα είναι αυτά, τι να πεις!

      Αααα μιλήστε βρε παιδιά, το κυριότερο το ξέχασα! Θέλει εκτός άλλων να είναι Σόγιο-less η κοπέλα. Χωρίς σόι. Γίνεται? ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ. Να μην έχει δηλαδή τις τακτικές και άτακτες - απρόσμενες   συναντήσεις - υποχρεώσεις της ευρύτερης οικογένειας. Εγώ του λέω σε αυτή τη περίπτωση να ψάξει σε ορφανοτροφείο η να πάρει μια πρόσφυγα από τα Νησιά του Πάσχα που θα είναι δύσκολο να έχει πολλά πάρε δώσε με το σόι.
      Τώρα τι να πω, αν πετύχει μια που να είναι ιστιοπλόα, να κάνει κάμπινγκ και να έχει το σόι της στα νησιά του Πάσχα, στη χειρότερη να αγοράσει κι ένα 15μετρο κοτεράκι και κάθε καλοκαίρι να κάνει δυο μήνες διακοπές και να τα συνδιάζει όλα μαζί. 29 μέρες ταξίδι άιντε να φυσήξει να φτάσουμε επιτέλους σε αυτή τη παλιονήσο τη Πασχαλινή, 2 μέρες κατασκήνωση εκεί δίπλα στις πετρόφατσες με τις χειλάρες και τις φρυδάρες που κοιτάνε τη θάλασσα και 29 μέρες ταξίδι για πίσω. 60 μερούλες, βρε δεν είναι τίποτα, μη κατσουφιάζεις!!! Και μόλις 2 μέρες με τα σόγια να σου μαγειρεύουν σογιομπίφτεκα και να σου ψήνουν ψωμιά τσουρέκια!!!!  Σε σένα μιλάω, ακούς??? :P

       Δε θέλει και πάλι? Τιιιι??? Θέλει να είναι και ωραία μαζί με όλα τα άλλα? Ώχ, μπλεξαμε... Τι? Να μην είναι απλά ωραία αλλά να του κάνει και κλίκ? Μα... φωτογράφο ψάχνει? Τι κλικ και μπλιπ;  Καλάααα.. ντάαααξει... σιγά μη τη θέλει και παρθένα!  Με τόσα που θες μαζεμένα θα ψάχνεις καιρό!  Μήπως απλά τα λέει όλα αυτά τα εξωφρενικά που τα ζητάει και όλα μαζί για να μη τον πρήζω με τα προξενιά? Αν έχει το θεό του αυτό το παλικάρι, όποια και να του έχω προξενέψει τουλάχιστον 5 δηλαδή ως τώρα, όλες τις βρίσκει ψηλές, κοντές, αδύνατες, παχιές, αδιάφορες, χαζές.

Μα τα έλεγε ο Κώστας πριν 15 χρόνια τουλάχιστον αλλά τότε μου άκουγε Metallica :
...
Ψηλές κοντές
ξανθιές μελαχρινές
αδύνατες χοντρές
όλες καλές

Ψηλές κοντές
ξανθιές μελαχρινές
αδύνατες χοντρές
όλες καλές
έχουνε κάτι που θες

Στη κρυφή σας γοητεία
να μην κάνετε ζημιά,
γιατί έχει η καθεμία
τη δική της ομορφιά,
και μας παίρνει την καρδιά.
....


...αυτά με τις μελωδίες τις χαρωπές. :)

        Για να τελειώνουμε πάντως ας επιστρέψω στις πρώτιστες σκέψεις.  Ότι όπως και να'χει, όσο και να γκρινιάξει γιαυτή την ανάρτηση, όσο και να μη μου μιλάει για τριανταδύο ώρες, όσο και βουζώσει, εγώ  θα συνεχίσω τις συντονισμένες προσπάθεις να "ανακαλύψω" αυτή την  ύπαρξη που να τα συνδιάζει όλα αυτά και να φερθώ εντελώς αλτρουϊστικά και με όλη την ανιδιοτέλεια που με διακατέχει δίνοντας της το τηλέφωνο μου!

Έτσι για να χαμογελάσουμε και ολίγον!!! χο χο χο! :)

Υ.Γ Παρακαλείται αναγνώστης που βρει ή και πιθανόν γνωρίζει τέτοιο κορίτσι να προσέλθει στη ρεσεψιόν. Αμοιβή δίδεται.
Υ.Γ2 Αγόρια ντυμένα κορίτσια αποκλείονται
Υ.Γ3 Όμορφα αγόρια ντυμένα κορίτσια να στείλουν βιογραφικό και φωτογραφία

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Φλέρτ με το ουράνιο τόξο


Έχω ένα flirt με τα ουράνια τόξα, το έχω πει? Χμμ...



      Σήμερα ήμουν στο μάθημα όλο το μεσημέρι. Ίσα που προλάβαμε τον καιρό. Φεύγοντας από Μαραθώνα άρχισε να ψιχαλίζει. Προχωρώντας μετά τον Άγιο Στέφανο άρχισε να βρέχει. Συνεχίζοντας πιο κάτω από το ύψος της Αττικής οδού μέχρι και Περιστέρι σχεδόν δε βλέπαμε μπροστά μας από τη βροχή. Μαυρίλα και κακό παντού. Και νερά σε όλο το δρόμο. Ποτάμια νερά. Πλημμυρες!  Η αγαπημένη μου καταστροφή.  :)   Ευτυχώς ο Skipperman το πήγαινε πλαγιοδρομία σα κότερο το εγώτριάντα και πλάναρε στα νερά του δρόμου κρατώντας περιέργως καλές αποστάσεις χωρίς να μου αφήνει περιθώρια για να ξαναγκρινιάξω για την χωρίς αμφισβήτηση βελτιωμένη οδήγησή του.


     Έφτασα σπίτι, έκανα ένα γρήγορο μπανάκι και βουρ για τα ΚΤΕΛ σε αποστολή παραλαβή μαμάς. Μπορείς να αρνηθείς?  Εξάλλου μάνα είναι και έχει να καταναλώσει κι αυτή ένα credit αγγαρείας ανα 10 μέρες. Αγγαρείας είπα? Ενοούσα θελήματος! :)


      Η βροχή είχε σταματήσει τώρα και είχε αρχίζει να καθάριζει η ατμόσφαιρα. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει φύλλα από τα φυλλοβόλα δεντράκια των πεζοδρόμιων και θυμίζαν πολύ  φαιδρά τα κοκκινοπορτοκαλοκίτρινα χαλιά από πεσμένα φύλλα που μαζεύονται κάτω από τα  πλατάνια το φθινόπωρο.  Την στιγμιαία φαντασίωση γκρέμιζε σε μια στιγμή  η μυρωδιά του βρεγμένου τσιμένου επαναφέροντας σε στη πραγματικότητα θυμίζοντας σου ότι είσαι κάπου στο κέντρο αυτής της αχανής έκτασης τετράγωνων κατοικοπαγίδων που αν και έχουν πόρτες εμείς αρνούμαστε να εγκαταλείψουμε.





     Μισή ώρα αργότερα οδηγούσα προς το σπίτι και ξεπρόβαλε. Ω ναι!  Oh yeah! Σε κάθε στενό και κάθε στροφή που έκανα μου φαινόταν πιο ελκυστικό. 
Ε, τελικά ήταν πολύ όμορφο για να αντισταθώ και άξιζε να σταματήσω μεσούντος οδού  με περιοδεύων σημαίνοντες λυχνίες αφύπνισης και να απολάυσω συγχορδία από βοόντες σαλπισμούς και ψαλμούς ανίερων ευχών από το οπίσθιο συνωστισμένο κομβόι εναγωνιώδων αθηναίων λαχταριζούντων επιστρέφουσι στην εστία ταύτων δια ιδίους σκοπούς, συνεστίασης, πιθανής συνεύρεσης (not bad), λήψης μεσημβρινού γεύματος η απλά ξαλάφρωσης, ανακούφισης και ανάπαυσης τοιάυτων. 




Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα αυτό το παλιοαιχασουαποδω εγώτηλέφωνο  αργεί να  εστιάσει!!! 


Πρέπει να κυκλοφορώ με μια φωτογραφική μηχανή μαζί. Αληθινή φωτογραφική μηχανή όμως!








Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Η γείωση πριν την απογείωση

Πόσο με εκνευρίζει η "γείωση". Η χωρίς λόγο και αιτία απογοήτευση που τρως  από έναν άνθρωπο. Που κάλλιστα θα μπορούσε να αποφευχθεί βρε παιδί μου με την ελάχιστη συνέπεια και τυπικότητα. Εντάξει. Σου ήρθε τώρα να πάς ζωγραφική, μιλάς σε κάποια άτομα γιαυτό, όλοι βρίσκουν χαζή τη ζωγραφική. 

Ένας όμως ενθουσιασμένος και σχεδόν εκστασιασμένος σου λέει ότι το σκεφτόταν να αρχίσει κι αυτός ζωγραφική   πολύ καιρό τώρα αλλά δεν έβρισκε τη κατάλληλη παρέα με την ίδια αρτιστική τρέλλα για να ξεκινήσει.

Και σου λέει ότι θέλει να έρθει στο μάθημα κι ότι ενδιαφέρεται. Χαίρεσαι κι εσύ που ίσως βρήκες παρέα να μοιράζεσαι το νέο σου ενδιαφέρον ζωγραφοχόμπι. 

 Και την επόμενη μέρα έχετε και μια από κοντά συνάντηση που κουβεντιάζετε για ζωγραφιστά τοπία. χρώματα, πινέλα, παλέτες, κάδρα και όλα τα συναφή. 

Και το μάθημα είναι στις 7. Σου λέει ότι τελείωνει από τη σχολή στις 6 και  θα προλάβει να ετοιμαστεί για να έρθει στο μάθημα. Οκ μέχρι εδώ, όλα καλά.

Κανονίζετε να πάτε μαζί με το παπί.  (εκτός φυσικά αν προκύψει κάτι έκτακτο).
Φτάνει 7 παρά η ώρα και δεν έχω λάβει κάποια ειδοποίηση αναβολής, ακύρωσης. Καβαλάω το παπί και ξεκινάω για το σημείο συνάντησης. Στο φανάρι παίρνω τηλέφωνο για να κατέβει. Δεν απαντά. Φτάνω στο ραντεβού κύριος στην ώρα μου παρά 2 λεπτά, στέλνω ένα σύντομο μήνυμα με το κινητό. Απόκριση καμία. Ξανατηλεφωνώ. Απάντηση καμία. Το νερό αρχίζει να βράζει.

Περιμένω λίγο αλλά τίποτα. Γείωση και προσγείωση μαζί. Ε μη χάσω το μάθημα, ας ξεκινήσω σκέφτομαι να μην αρχίσει ο δάσκαλος. Κάπου εδώ ξεκινώ με τη μούρη στο τιμόνι και το βραστό νερό να εξατμίζεται από τα αυτιά μου σε δυο πλάγιους φουντωτούς ατμοπίδακες!

 Κάπου 20 λεπτά και μισή ώρα μετά το ραντεβού η τσέπη μου μουδιάζει από τη δόνηση του κινητού. Φρενάρω, ξεπεζεύω και σηκώνω το τηλέφωνο. 
Ακολουθούν  οι εκπρόθεσμες   κλασσικές δικαιολογίες του στυλ το καναρίνι μου ανέβασε πυρετό, η γιαγιά μου γιορτάζει αύριο, χτες έχασα μια κάλτσα, ψάχνω το ποτιστήρι να ποτίσω τον γιούκα κλπ.

Τέλος πάντων. Δε με πειράζουν οι δικαιολογίες. Κι εγώ τις εφευρίσκω αυτές. Αυτό που με πειράζει πολύ είναι η ασυναισθησία που διακατέχει μερικούς και ενώ θέλουν να ακυρώσουν κάτι, μια συνάντηση, μια συμφωνία, μια αγορά, κάτι τέλος πάντων, παρατάνε στην άκρη το τηλέφωνο, είναι στη κοσμάρα τους και δεν ενημερώνουν εμπρόθεσμα για την απόφαση του και τρως στη μάπα τη γείωση του αιώνα.

Άντε &)(&@@@@@ εσύ, ο γρύλος και τα πινέλα σου μαζί!
Ζωάκι!

11 πράγματα που αγαπώ

Μετά από προτροπή σε blogo-παίχνιδο της Venea απαντώ κι εγω για 10 η μάλλον 11 πράγματα που αγαπώ σε τούτη τη ρημάδα τη παλιοζωή... 


11 πράγματα που αγαπώ με τυχαία σειρά:

1. Δύο ώρες πτήση με Αλεξίπτωτο πλαγιάς χαζεύοντας από ψηλά το κάμπο πίσω από τις Πλαταιές σαν ένα πάζλ από σταχί, καφέ, μαύρα, πράσινα, λευκά τετραγωνάκια ανάλογα σε τι στάδιο βρίσκονται οι καλλιέργειες...

2. Μισή ωρίτσα solo τρομπέτας  στη ταράτσα μετά από λίγο drambuiee λίγη ώρα πριν πέσει η νύχτα και τα μωβ χρώματα του ουρανού παραδοθούν στο σκοτάδι.

3. Wind surf με μπόλικο αεράκι και πολλά κυματάκια που να κάνουν τη σανίδα να ταλαντεύεται σα καρυδότσουφλο ενάντια στα στοιχεία της φύσης...

4. Ένα  κυριακάτικο πρωινό με τη γυναίκα μου, έξω χαλασμός κυρίου από βροχές, κρύο, χιόνια, αποκλεισμοί και τα σχετικά.  Και όλη μέρα αγκαλιές, παρεούλα, ταπ ταπ,  γούτσου γούτσου  και τα λοιπά :) (everyrybody loves peting)

5. Επιστροφή φορολογίας. Δεν είναι πραγματικά αξιαγάπητο να σου έρχονται "τσουπ" ουρανοκατέβατα λεφτά που μπορείς να τα "σκορπίσεις" χωρίς ενοχές;

6. Ένας ζεστός nes  καφές χειμώνα με κάποιον φίλο σε  μια καφετέρια ενώ έξω ρίχνει καρέκλες και χαλάει ο κόσμος από τη καταιγίδα ενώ είναι η πλέον κατάλληλη ώρα για ανακοινοποίηση και αλληλοανταλλαγή κοινωνικών σχολίων!!!! Κοινώς φτυάρι, κουτσομπολιό και ζήτω η αννίτα με τα παρατράγουδα!!!

7. Αιώρινγκ. Τι είναι αυτό; Η παρατεταμένη χρονοβύθιση σε μια αιώρα τις μέρες του κάμπινγκ. Μπορείς να ξαπλώσεις 5 ώρες σερί χωρίς να πιαστείς και ταυτόχρονα με ένα σχινάκι δεμένο σε ένα δέντρο να  "ελκεις" το βάρος σου κάνοντας τον εαυτό σου κούνια. Πραγματική χρονοβύθιση. Διάβασα ένα βιβλίο σε 5 ώρες το καλοκαίρι κάνοντας αιώρινγκ. :) μόλις 5 αλλά ξεκουράστηκα σα να είχα ξαπλώσει 10.

8. Μια ήρεμη βόλτα με τη μοτοσυκλέτα σε ένα επαρχιακό δρόμο ενάμεσα σε ένα πράσινο βοσκοτόπι. Μέσα σε λιβάδια, λιμνούλες, ρυάκια, πλατάνια και μια ωραία ταβέρνα με πιάτο ημέρας "πέστροφα στα κάρβουνα" και σπεσιαλιτέ χωριάτικες πίττες. Ήδη η γαστρολίμπιντο έχει πάρει φωτιά!!!

9. Μια βραδιά μπροστά στο τζάκι με φίλους. Χαμηλό φωτισμό, τυριά, σαλάμια, κρασιά και ιστορίες τρόμου! Από αυτές που δε ζήσαμε εμείς αλλά κάποιοι φίλοι φίλων αλλά ήταν πέρα για πέρα τρομακτικές και υστερικά φανταστικές για να είναι αληθινές...

10. Τα λουλούδια μου στο μπαλκόνι. Είναι πλέον σα παιδιά μου. Ειδικά τώρα που έχω αρχίσει να τα νιώθω περισσότερο και ξέρω και τις ανάγκες τους σε νερό και σκιά!  (αυτό πρέπει να είναι το πιο ξενέρωτο από όλα αλλά συνάμα και το πιό συναρπαστικό όταν καταφέρνεις και σώζεις ένα ταλαιπωρημένο φυτούλι από σίγουρο μαρασμό)

Ωωωωχ, ξέχασα να πω για τα παιχνίδια ρόλων.  Όχι αυτά στο κρεβάτι... μην εξάπτεστε, για τα επιτραπέζια παιχνίδια ρόλων φαντασίας που μαζεύετε μια παρέα σε ένα τραπέζι γεμάτο πατατάκια, γαριδάκια, αναψυκτικά, πίτσες η σουβλάκια και ένας υποδύεται το μάγο, άλλος το πολεμιστή, άλλος τον κλέφτη ή τον ιερέα... Σα lord of the rings μια παρέα φανταστείτε που παίζει και λειτουργεί σε ένα φανταστικό κόσμο που περιγράφει και χειρίζεται ο "αφέντης του μπουντρουμιού" ή Dungeon Master. Καινούργια ναρκωτικά, ά πα πα, του διαόλου, μη μπλέξετε, μακριά, six six six, φτού κακά!

Αυτά νομίζω είναι τα πρώτα 11 πράγματα που μου ήρθαν πρώτα στο νου και άρα θα αγαπώ περισσότερο από τα υπόλοιπα...

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Οι γερμανοί είναι φίλοι μας

Οι γερμανοί είναι φίλοι μας!
Tι εννοώ?


Αρχές αυγούστου είμαστε στην Επίδαυρο με τον Skipperman για camping συνδιασμένο με παρακολούθηση θεατρικής παράστασης. Οθέλλο στα Γερμανικά με ελληνικούς υπέρτιτλους. Υπέρτιτλοι γιατί ήταν πάνω από τη σκηνή κι όχι από κάτω όπως στις ταινίες. Ας μη ξεφεύγω από το θέμα όμως και πλατιάζω με τη παράσταση που ήταν αρκετά ενδιαφέρον αν και μεγάλη σε διάρκεια.


Το θέμα είναι οι υπόλοιποι "συγκάτοικοι" στο κάμπινγκ. Νίκολας ΙΙ το κάμπινγ. Ευχάριστο, άνετο, πολύ καθαρό. Σε αυτό έχουν αραγμένα τροχόσπιτα μόνιμα αρκετές Ελληνικές οικογένειες. Με ότι συνεπάγεται αυτό. Τροχόσπιτο συν επέκταση τέντα συν ομπρέλες εξτρά με αποτέλεσμα να πιάνουν και παραπάνω από το χώρο που δικαιούνται. Και εννοείται και κάθε τροχόσπιτο και τηλεόραση. Και κάθε λιμάνι και καημός και κάθε τηλεόραση και Λαμπίρη να λαμπιρίζει μεσημεριάτικα....




Και έχει βρει το κατάλληλο σπότ κάτω δεξιά μπροστά στη Θάλασσα ο Skipperman που έχει ένα δεντράκι ομπρελίτσα κατάλληλο για να λιώνεις εκεί με τις ώρες όλο το μεσημέρι. Ανάγνωση, ξάπλα, αντιηλιακό, ipod, καμιά κουβέντα να περνά η ώρα και βουτιές στη θάλασσα να δροσιζόμαστε όταν η ζέστη το επιβάλλει.


Και όπως είμαστε χαλαροί και όλα πιστεύουμε θα είναι έτσι... έρχεται ένας τυπάς με ένα τροχόσπιτο και το παρκάρει στη θέση από πάνω από το δέντρο. Έλλην, αμέλησα να πω. Κανονική θέση με τα όλα της. Έξι επί έξι μέτρα με φυσική σκιά από ένα πεύκο. Και αρχίζει να ξεδιπλώνει τα τσουμπλεκια του. Κλασσικά επέκταση τέντα μετά το τροχόσπιτο. Με τα φερμουάρια, κουρτίνες, κουνουπιέρες. Με τα όλα της. Βγάζει τα καρεκλάκια του, το τραπεζάκι του, τον ανεμιστήρα του, τη τηλεόραση, τη συρταριέρα με τις πατάτες κρεμύδια, σκόρδα... Ένα ατέλειωτο κουζινομάνι με κατσαρόλια, τηγάνια, πιατικά, και τα λοιπά.
Κανένα πρόβλημα μέχρι εκεί.


Το πρόβλημα δημιουργήθηκε όταν ήρθε και έβαλε τις ξαπλώστρες του ακριβώς κολλητά πάνω μας στην άκρη της σκιάς του δέντρου. Χωρίς να έρθει να τις χρησιμοποιήσει. Απλά για να καβατζώσει τη θέση. Και εννοείται στο διάστημα που πεταχτήκαμε Επίδαυρο για σουβλάκια είχε βάλει τις δυο ξαπλώστρες ακριβώς στη βάση του δέντρου για να μη πηγαίνει κάποιος άλλος...
Τραγικός ανεπανάληπτος Έλληνας...


Σα να μην έφτανε αυτό το υπερθέαμα Ελληνικούρας έρχεται και ένας κυριούλης και προσπαθεί να ψαρέψει μες το καταμεσήμερο με καλάμι και με δόλωμα βρεγμένο ψωμί. Έλλην κι αυτός ε? Έφτιαχνε κάτι χαρωπές κατα τ'άλλα ψωμομπαλίτσες σα μπαλάκι τέννις σε μέγεθος γύρω από το αγκίστρι, έγερνε το καλάμι πίσω και βάζοντας δύναμη τίναζε το καλάμι και έστελνε το δόλωμα κάπου προς τα μέσα. Δύο μέτρα, τρία μέτρα μακριά, έφτανε και 10 μέτρα μερικές φορές. Φοβερός.  Έντεκα στις δέκα φορές η ψωμομπαλίτσα γινόταν φιτίλια στον αέρα και σκόρπιζε σε αμέτρητα ψιχουλάκια γεμίζοντας την επιφάνεια του νερού με άγνωστου αριθμού ημερών μπαγιάτικα ψίχουλα. Συνέχισε την άδοξη προσπάθεια για κανα μισάωρο με θεατές εμάς μια να γελάμε και μια να κουνάμε το κεφάλι. Κάποια στιγμή μας λέει "Μάλλον τα παραταίζω ε?"
Και του απαντά ο Skipperman "έχεις κάνει τη θάλασσα ντάκο με τόσο ψωμί..."
Τραγικότερος κι από τραγωδία... Εντέλει, δεν έπιασε ούτε τσούχτρα τη μια ώρα που τον παρακολουθούσαμε...


Οπότε το απόγευμα παντελώς απογοητευμένοι που χάσαμε το spot στο δεντράκι συνεχίσαμε περπατώντας στην αριστερή πλευρά του κάμπινγκ προς εύρεση νέας σκιας (γιατί κλασσικά όσο και να προετοιμαστείς για κάτι, πάντα θα ξεχνάς το σημαντικότερο το οποίο σε αυτή τη περίπτωση είναι η ομπρέλα). Βρήκαμε ένα σημείο στη παραλία με ίσκιο και καθήσαμε εκεί. Από πάνω μας μια οικογένεια γερμανών με ένα αυτοκινούμενο τροχόσπιτο. Είχαν τις ξαπλώστρες τους στο οριοθετημένο χώρο της θέσης του κάμπινγκ που είχαν δεσμεύσει και πληρώσει προφανώς και ήταν όλοι ανάσκελα και μαζεύαν ήλιο και θαλασσινή αύρα. Άλλος διάβαζε βιβλίο, άλλος άκουγε μουσική με τα ακουστικά του, άλλος είχε αποκοιμηθεί και άλλος διάβαζε κάποιο ΣΟΚ από Γερμανία (ΣΟΚ = λαική ενημερωτική φυλλάδα με μπόλικη φαντασία και σαλτσαδούρα από τις ζωές πραγματικά αδιάφορων ημισημαντικών καλλιτεχνών, ο θεός να τους κάνει)


Μπήκαμε για μια βουτιά, βγήκαμε, ξαπλώσαμε. Οι Γερμανοί είχαν διακόψει κάθε συντονισμένη ταλάντευση των χορδών λαιμού τους. Ελληνιστή μόκο οι Γερμανοί. Ε, θα είναι τσακωμένοι σχολιάσαμε και συνεχίσαμε αμέριμνοι εγώ το ξάπλωμα στη ψάθα πάνω στα στρογγυλά βοτσαλάκια και ο Skipperman να ακούει μουσική από το Ipod σκεπασμένος με καπέλο προβατοστολισμένο έχοντας επέρθει σε μια ηρεμιστική νιρβάνα που δεν μπορούσες να καταλάβεις αν κοιμάται η όχι. Που και που κούναγε το χέρι να διώξει κανά μυγάκι και έφτανε αυτό ως ένδειξη ότι βρίσκεται εν ζωή.

Ξαναμπήκαμε για μια βουτιά, κολυμπήσαμε λίγο κόντρα στο ρεύμα και βγήκαμε. Οι Γερμανοί σαν να συννενοήθηκαν με τα μάτια, σηκωθήκαν, ανοίξαν ένα ντουλάπι από το αυτοκινούμενο και βγάλαν 4 σωσίβια. Τα φορέσαν και μπήκαν στη θάλασσα. Γερμανοί βλέπεις, η ασφάλεια προέχει ευχαρίστησης.  Safety first, sex later που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικανοτσολιάδες. Μπήκαν και οι 4 σε ένα ψευτοφουσκωτό 2 μέτρα μόλις μακρύ και κάναν κουπί ως το σκάφος τους που είχαν 15 μέτρα μέτρα αγκυροβολημένο. Ανεβήκαν, δέσαν στη σημαδούρα το ψευτοφουσκωτό, και ξεκινήσαν ήσυχα ήσυχα μια βόλτα με το σκαφάκι τους. Κάποια στιγμή από μακριά τους είδαμε να ρυμουλκούν τον ένα πιτσιρικά με το σκάφος πάνω σε μια σανίδα Wake board. Τι είναι αυτό? Είναι η πλατιά θαλασσοπατινάδα που δένεις στα πόδια και σε τραβάνε με σκοινί και χοροπηδάς στα απόνερα του σκάφους κάνοντας άλματα και κολπάκια. Not bad! Τελικά όλοι με τη σειρά τους κάναν από κανα εικοσάλεπτο wake board εναλλάξ. Γερμανάκι α, γερμανάκι β, γερμανίδα και γερμανός.
Επιστρέψαν μια ώρα μετά, ξεπλύναν τα σωσίβια με γλυκό νερό, τα απλώσαν, κάναν ένα ντουζάκι με κρύο γλυκό νερό, μουρμουρίσαν εντελώς αθόρυβα και συνωμοτικά θαρρείς και αρχίσαν όλοι μαζί να ετοιμάζουν το δείπνο. Άλλος έκοβε λαχανικά, άλλος έστρωνε το τραπέζι, η μαμά μαγείρευε στην εστία γκαζιού και ο μπαμπάς συγύριζε το ήδη εκνευριστικά τακτοποιημένο χώρο τους. Τελικά καθήσαν, φάγαν, συζητήσαν κάτι πάλι χωρίς φασαρία. Υπήρχε μια αρμονία γενικά. Ίσως να άγγιζε και την  ανία  ώρες ώρες αλλά ήταν ΟΤΙ πρέπει για γείτονες σε περίοδο διακοπών.  Οι Γερμανοί είχαν μόλις κυρηχθεί φίλοι μας.


Την επόμενη μέρα πάλι μια από τα ίδια, είχαμε βρει σκιά στον ευκάλυπτο κάτω από το αυτοκινούμενο των Γερμανών, είχαμε αράξει εκεί και προσπαθούσαμε να μην ενοχλούμε εμείς με την καθαρόαιμη ελληνική οχλαγωγία που δημιουργείται ακόμη κι αν οι συμμετέχοντες στη συζήτηση-χαύρα είναι δυο. Σήμερα δε πήγαν να κάνουν Wake -board με το σκάφος λόγω αέρα από ότι καταλάβαμε μετά. Ανέβηκε το γερμανάκι β στη σκάλα που οδηγούσε στην οροφή του αυτοκινούμενου και υποβοηθούμενο από το γερμανάκι α κατέβασε μια ιστιοσανίδα, ένα πανί τυλιγμένο σουβλάκι σε κάτι άλλο αδιόρατο από τη θέση μας και κάτι άλλα ματσούκια. Τα κατεβάσαν, τα ξετυλίξαν και καθήσαν κάτω ήσυχα ήσηχα τα συνδέσαν, τραβάγαν από δω, τραβάγαν από εκεί κάτι σκοινιά και κάτι κοντάρια και τελικά όλα αυτά τα διάφορα συμπράγκαλα και παρελκόμενα τα συρναμολογήσαν και τα κάναν ένα ολόκληρο Wind Surf. Άσπρη σανίδα με μπλε χαλαρές ζωγραφιστές γραμμές και διάφανο πανί με μπλε τελείωμα σαν κύμα στο πίσω τμήμα του πανιού. Μόνο ο Κακλαμανάκης έλειπε.


Αλλά τι να τον κάνεις? Το τσάκωσε αποφασιστικά ο πιτσιρικάς α, το έσυρε μέσα, το έστησε και με ένα κεφάτο πήδο ανέβηκε και χωρίς να προβληματιστεί ιδιαίτερα  ξεκίνησε να σερφάρει. Λίγο πήγε να χάσει την ισορροπία από ένα κυμματάκι αλλά γρήγορα άλλαξε θέση στο πίσω πόδι και έφερε μια παλάτζα στο όλο σύστημα που ισορρόπισε τις δυνάμεις και πήρε τη φόρα που απαιτούσε να ξεκινήσει.  Μετά από 20 λεπτά, επέστρεψε και έδωσε το wind surf στο πιτσιρικά β που το πήρε και ξεκίνησε κι αυτός για τα ανοικτά. Ε, εντάξει, αυτός ως πιο μικρός και πιο άπειρος είχε και κάποιες ημιθεαματικές πτώσεις αλλά δε φάνηκε να πτοείται καθόλου. Επέστρεψε τελικά και σειρά είχε μαμά και μπαμπάς που και αυτοί το κατείχαν το άθλημα.


Και τελικά πάλι μετά από τα θαλάσσια σπόρια τους πάλι γυρίσαν, φάγαν ήσυχα ήσυχα και καθήσαν πάλι να διαβάσουν κανα βιβλίο και να χαλαρώσουν να περάσει η μέρα.


Και έτσι συνεχίστηκε το τροπάριο και την επόμενη μέρα. Στον αυτόματο οι γερμανοί κάναν τις διεργασίες τους χωρίς να ενοχλούν κανέναν, χωρίς να χαλάνε το κόσμο με φωνές, χωρίς να έχουν ράδιο και τηλεόραση μαζί στο διαπασόν σα τραντίσιοναλ ελληνάρες, χωρίς να καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν. Και ζωγραφιστοί να ήταν δε θα κάναν περισσότερη φασαρία...


Τελικά όλες τις μέρες του κάμπινγκ βρίσκαμε ησυχία με τους Γερμανούς που γίναν φίλοι μας και ευγενικά απαντούσαν στους χαιρετισμούς μας καθώς 4 μέρες ήμασταν (ή είμασταν) μπροστά τους και ούτε μια στιγμή δεν κάναν κάτι ενοχλητικό σε μας ή σε κάποιον άλλο.

Είναι να μη τους αγαπήσεις?
Οι γερμανοί είναι φίλοι μας....

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Πως θα ήταν να ζούσες με 75 πράγματα?

Πως θα ήταν άραγε να ζεις με 75 πράγματα?
Θα ήταν ΕΝΤΕΛΩΩΩΩΣ αντίθετο με αυτό που ζούμε όλοι μας τώρα!!!!
Δηλαδή μια καταναλωτική ζωή με πληθώρα αντικειμένων που συνήθως μένουν αχρησιμοποίητα και πετιούνται μετά από λίγη χρήση ή μερικά χρόνια όταν πια έχεις ξεπεράσει την ανία να τα βλέπεις και σου προκαλούν πια αποστροφή. Βέβαια πολλές φορές το σύνολο της σαβούρας που συγκεντρώνουμε γίνεται το υπόβαθρο του οπτικού μας πεδίου ενώ τα τετραγωνικά των δωματίων τείνουν να μειώνονται . Σχεδόν δε καταλαβαίνουμε Πότε και πως μαζεύονται όλα αυτά. Σα να το κάνουν επίτηδες με κάποιο μαγικό και περίεργο τρόπο....

Δε ξέρω αν βαριόμαστε εύκολα και αλλάζουμε συνεχώς συνήθειες και χόμπι ή απλά συγκεντρώνουμε πράγματα από διάφορες δραστηριότητες. Μια πρόσφατη επίσκεψη στη ταράτσα μου έδωσε σε ένα λεπτό εικόνες από το παρελθόν. Πειστήρια ότι παλιότερα, κάπου, για λίγο, για πολύ, τα χρησιμοποίησα κάπου αυτά.
Είδα μια παλιά σκουριασμένη τρομπέτα, 2 πολύφωτα, 2 ρακέτες τέννις, ένα αλεξίπτωτο πλαγιάς, ένα τηλεκατευθυνόμενο, 1 τιμόνι από Play Station, μια σκηνή για Camping (Οκ, αυτή τη χρησιμοποίησα το καλοκαίρι και λέω να τη χρησιμοποιήσω και το ερχόμενο), 1 Vhf, 2 ζευγάρια μποτάκια και άπειρα μικρά τσουμπλέκια, μπιχλιμπίδια και micro-gadgets που κάτι κάνουν, κάποια δουλεύουν και κάποια όχι και τελικά κάπου μπορεί να χρειαστούν αλλά δε μπορώ να το πω με μεγάλη βεβαιότητα και ελπίδα.

Αυτό που σίγουρα μπορώ να πω είναι ότι πολλοί ζούμε σε ένα σπίτι και θέλουμε άλλο ένα ως αποθήκη για τα δεύτερα και τρίτα πράγματα μας ενώ κάποιοι από μας ζούμε στο μισό μας σπίτι ενώ το υπόλοιπο είναι διακοσμημένο ως αποθήκη.

Δε λέω για τους άλλους. Ας πως τα δικά μου λοιπόν. Αν μετράω σωστά έχω 3 υπολογιστές. Κληρονομιά το παλιό laptop της Κατερίνας κι αφού περίμενα 6 χρόνια να μου πεθάνει το παλιό μου pc τελικά βαρέθηκα αυτή την αργή και μάλλον μάταιη διαδικασία και απλά το πήρα να το χρησιμοποιώ στη δουλειά. Οπότε αγόρασα ένα υπολογιστή χελώνα (δηλαδή οθόνη με υπολογιστή στο καβούκι πίσω) για το σπίτι, για δουλειές αλλά και για να γράφω μισοανόητα email βραδυνές ώρες σαν κι αυτή περιμένοντας να χωνέψω τα άπειρα τορτελίνια που έφαγα με τους κουμπάρους. Αλλά δεν είναι αυτά μόνο, είναι και τα γκάτζετς, όλα αυτά τα διαολοπράγματα που έχεις δώσει τοοοσα λεφτά και περνάει η μπογιά τους και ξεπερνιούνται τεχνολογικά πριν τα χαρείς. Οπότε να σου μια Cannon επαγγελματική, μια olympus μισοχαλασμένη και μια Cannon compact καινούργια. Και τα κινητά τηλέφωνα? Αυτά που τα πας? Έχω το παλιό μου, έχω ένα αντίκα που δουλεύει (Ericcsoon Gf768 μαύρο με πορτάκι 80 ευρώ το πουλάω by the way) και έχω και άλλα 2 εφεδρικά "μήπως" και χαλάσουν τα άλλα για να έχουμε και να υπάρχουν. Αμ πως θα γίνει? Γίνεται να μείνουμε χωρίς κινητό? Όχι.
Δε μιλάω για σκληρούς δίσκους, usb φλασάκια, εφεδρικά πληκτρολόγια και ποντίκια ασύρματα και μη γιατί χάνω το μέτρημα. Και όοοοολα αυτά εννοείται έρχονται με το σόι τους παρέα. Δε γίνεται να τα έχουμε έτσι αλλά όλα θέλουν drivers, CDs, Dvds, κέρατα,καλώδια, αντάπτορες, φορτιστές, αρχ#@δια, μύδια.


Που θέλω να καταλήξω. Ότι χρειάζομαι ότι χρησιμοποιώ καθημερινά. Τα υπόλοιπα απλά υπάρχουν για να με βασανίζουν θυμίζοντας μου πόσο λίγο χρόνο έχω για να ασχοληθώ με όοολλα αυτά. Γιατί πρέπει να κάνεις επιλογές. Ο χρόνος είναι συγκεκριμένος. Δε μπορείς να ασχολείσαι με όλα. Οπότε κάποια μένουν κάτω και γκριζάρουν από τη σκόνη...


Αν τυχόν άντεξες και έφτασες ως εδώ, διάβασε και το παρακάτω άρθρο. Ο τύπος πραγματικά έχει "ελεύθερο το νού του" από όλα τα τεχνολογικά και μη καταναλωτικά κερατιλίκια που μας πνίγουν...


THE FREEDOM OF LIVING WITH 75 THINGS
http://www.farbeyondthestars.com/?p=1086



Γιώργος