Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

33ος Μαραθώνιος Αθηνών. 9 μέρες πριν


Έχουν μείνει μόλις 9 ημέρες για τον μέγα αγώνα της χρονιάς, έναν αγώνα που με έβαλε σε μια ρουτίνα 5 προπονήσεων ανά εβδομάδα τις τελευταίες 18 και που κατάφερε να βάλει και ένα φρένο στην όρεξη αλλά και στη διατροφή.

Ήταν αμέτρητες οι φορές που άφησα κάτω μια λιχουδιά γιατί είχα να πάω για τρέξιμο σε μια-δυο ώρες και ήξερα ότι το λαδερό κομμάτι πίτσας, ή μια σοκολατί λιχουδιά θα μου βγαίναν από τη μύτη μετά το τρίτο χιλιόμετρο. Όσες φορές υπέκυψα βέβαια εις τον γαστρονομικό λιγουροπειρασμόν και  δε τήρησα τον κανόνα αυτό, βρέθηκα να το πληρώνω εν κινήσει με καούρες, βαρύ στομάχι, φούσκωμα και λοιπά προβλήματα που κάποιες φορές ματαίωσαν ή ελάττωσαν τη προγραμματισμένη διάρκεια της  προπόνηση. 

Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο με πείραξε ένα πιάτο αρακά μια ώρα πριν το τρέξιμο ένα μεσημέρι του Αυγούστου. Ναι, έκανα και τέτοια, έτρεξα και με 36 βαθμούς μερικά μεσημέρια. Το ξέρω ότι δε πάω καλά και η αυτογνωσία αυτή είναι ένα βήμα προς την αυτοβελτίωση! :P  Ας επιστρέψω λοιπόν στο θέμα. Στο 4ο κμ εκείνο το μεσημέρι σήμαινε συναγερμός, MayDay, Sos, ξέρεις πως είναι αυτά και έκανα το καλύτερο χιλιάρι σε 5λεπτά μόλις για να φτάσω οριακά προς νερού μου.

Πολλές περικοπές, πολλές βραδιές με προπόνηση, πολλά βράδια να βρίσκομαι ακόμη σε ένταση ως τις  τη νύχτα από τα πολλά km, εννοείται και πάμπολες απουσίες σε κοινωνικές μαζώξεις που αναβλήθηκαν ή δεν γινόταν να πάω.

Γιατί όταν κάνεις προπόνηση μαραθωνίου πρέπει να ανεβάσεις τα χιλιόμετρα που τρέχεις ανά εβδομάδα. Και να ακολουθήσεις κάποιο πρωτόκολλο φυσικά. Άρα δε σε παίρνει να κάνεις πολλές τροποποιήσεις, ή να χάσεις προπονήσεις γιατί δε θα μπορείς να φτάσεις το στόχο σου που είναι να κάνεις ένα 30ρι τέλη Σεπτέμβρη και μετά να μειώσεις το μήκος των long run σταδιακά ως τη μέρα του αγώνα.


Και τώρα μένει το ερώτημα που ακόμη δεν μπορώ να απαντήσω καθώς δεν έχω τέτοια εμπειρία. Μπορώ να το κάνω? Και ακόμη καλύτερα :

Μπορώ να το κάνω χωρίς να χτυπήσω τον "τοίχο" ???

Για τους δρομείς ο "τοίχος" είναι ένα σημείο που δε μπορείς να κουνηθείς, περπατήσεις βήμα πόσο μάλλον να τρέξεις γιατί έχεις στερέψει από ενέργεια και πέφτεις κάτω μέχρι να συνέλθεις.


Ο τοίχος έρχεται στο 30κμ λένε...
θα δούμε..
Ραντεβού σε 9 μέρες....



  

.



Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Η χαρά του ζουζουνιού

Δρόμοι γεμάτοι νερά, βρεγμένα πόδια έστω κι αν περπάτησες ένα τετράγωνο μακριά μέσα στη βροχή, υπόγεια πλημμυρισμένα, άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε ασανσέρ λόγω διακοπής ρεύματος.

Το απόλυτο Deja vu των έντονων βροχοπτώσεων. Η χαρά του δημοσιογράφου που θα στηθεί στα κλασσικά σημεία που έχουν άλυτα μέχρι σήμερα προβλήματα και θα καταγράψει πάλι τους χειμάρους, τα αυτοκίνητα που κάνουν βόλτες ανεξέλεγκτα σα βάρκες που τις πήρε το ποτάμι.

Δε μας φταίει κάποιος άλλος που μπαζώθηκε το σύμπαν για να γίνει όλος ο νομός μια πόλη μεγαθήριο πέρα από την άτσαλη αναπτυξιακή φρενίτιδα των τελευταίων δεκαετιών και η αστυφιλία που πάσχει η χώρα μας. Μια χώρα χωρίς σοβαρό προγραμματισμό που να εμπειριέχει και μια στόχευση για τους μελλοντικούς κατοίκους της, αυτούς που τώρα γεννιούνται.

Το νερό τέλος πάντων, έχει τον τρόπο του. Και όπως και να γίνει, θα βρει το δρόμο του για τη θάλασσα. Είτε μας αρέσει, είτε όχι. Είτε μόνο του, είτε με το αμάξι μας παρέα.


Και για να αλλάξω επιτέλους τόνο μιας και ο σκοπός της ανάρτησης δεν είναι καταγγελτικός θα σταθώ στο εξαίσιο αποτέλεσμα των βροχών και της επιτέλους δροσιάς που μας ήρθε από τα βόρεια.  Τα άνθη σε θάμνους και δέντρα. Τα παρατηρείτε? Μερικά από αυτά θα έλεγε κανείς ότι είναι ζαχαρωτά. Τόσο νόστιμα μοιάζουν. Αλλά μιας και δεν είμαστε ζουζούνια, ας τα φωτογραφήσουμε απλά.


Καλημέρα μοναδικέ αναγνώστη.



 



Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Ένα ατημέλητα όμορφο παρτέρι

Πόσο πρωτοβουλία  θέλει για να μετατραπεί ένα σκέτο παρτέρι σε όμορφο παρτέρι? Αναρωτιέμαι. Δεν είναι το κόστος των υλικών που μετρά αλλά η προσπάθεια να γίνει κάτι όμορφο και να διατηρηθεί. Ελάχιστα μέτρα πιο κάτω το επόμενο παρτέρι είναι ένα σκέτο παρτέρι.

Ίσως είναι η έλλειψη του ωραίου στη πόλη που κάνει κάτι τόσο απλό να φαίνεται τόσο ενδιαφέρον παρά το ατημέλητο γκαζόν. Το συγκεκριμένο βρίσκεται δίπλα από μια καφετέρια και προφανώς οι ιδιοκτήτες το έχουν διαμορφώσει τόσο ωραία και το συντηρούν. Ελπίζω μόνο το ποδηλατάκι να το βάζουν μέσα τη νύχτα που κλείνουν μη το απαλλοτριώσουν τα όρκ. Κι όταν λέω όρκ εννοώ κάποιον που θα το πάρει για την αυλή του αλλά και κάποιον που θα το φορτώσει για παλιοσίδερα.

Λίγες ομορφιές έχει η πόλη. Λίγες και πολύτιμες.

Χρειαζόμαστε άμεσα μαθήματα από την ομάδα των Ατενίστας σε αυτή τη πόλη. Μαθήματα και κάποιον να πάρει τη σκυτάλη φυσικά καθώς οι Ατενίστας δε μπορεί να είναι πανταχού παρών. Οι κάτοικοι της πόλης είναι όμως παρών. Έστω και απών.




Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Βαρύτητα. Και αντιβαρύτητα.



Ο νόμος του Νεύτωνα για τη βαρύτητα λέει ότι :

"Κάθε σώμα στο σύμπαν έλκει κάθε άλλο σώμα με δύναμη ανάλογη του γινομένου των μαζών τους και αντιστρόφως ανάλογη του τετραγώνου της απόστασης του κέντρου μάζας τους".

Με λίγα λόγια λόγω της τεράστιας μάζας του πλανήτη που μας φιλοξενεί και λόγω της ελάχιστης δικής μας συνεχώς τείνουμε να ελκόμαστε με μια ακατανίκητη δύναμη προς το κέντρο της γης.


Αυτό δεν είναι μόνο για το βάρος μας δυστυχώς. Όσο περνά ο χρόνος η βαρύτητα σε συνδιασμό με τη φθορά του χρόνου κάνει και τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας να τείνουν προς τα κάτω. Φρύδια, χείλια όλα σιγά σιγά παίρνουν τη κατιούσα χωρίς για αυτά να φταίει η βαρύτητα από μόνη της αλλά η έκφραση μας που εναντιώνεται σε όσα συμβαίνουν γύρω αλλά και μέσα μας.

Ατυχή γεγονότα, δύσκολες καταστάσεις, αρρώστιες, οικονομική δυσπραγία, η καταπίεση και η ανασφάλεια που νιώθεις από την εξέλιξη των γεγονότων και το δυσοίωνο μέλλον αντιμετωπίζονται από τους περισσότερους με ένα μόνιμο κατσούφιασμα. Ένα μόνιμο σούφρωμα χειλιών που μόνο ρυτίδες φέρνει στα πρόσωπα και τα γερνά πριν την ώρα τους.


Είναι όλα τόσο δύσκολα? Όσο και αισιόδοξος να είμαι δε μπορώ να μην τα βλέπω δύσκολα. Είναι. Δεν υπάρχει όμως κάτι να κάνουμε? Δεν μπορούμε να φύγουμε, η καλύτερα να ξεφύγουμε από αυτό το τέλμα που μας οδηγεί η φθορά  γύρω μας, τα ΜΜΕ με τη καθημερινή πλύση εγκεφάλων αλλά και όσα κλείνουν ασφυκτικά τον αέρα μας;


Σίγουρα μπορούμε. Είμαι σίγουρος. Κάτι υπάρχει για τον καθένα που τον ανεβάζει και τον απογειώνει. Απλά πράγματα που τα έχουμε ξεχάσει και τα έχουμε αφήσει  πίσω στο παρελθόν ή που δεν ετυχε να γνωρίσουμε ακόμη.


Δεν μιλάω για πράγματα ρουτίνας όπως οι δουλειές του σπιτιού ή η εργασία μας. Μιλάω για δραστηριότητες, ασχολίες, χόμπι.

Για άλλον είναι η γνωριμία και η ενασχόληση με τα επιτραπέζια παιχνίδια, τα παιχνίδια ρόλων σε φανταστικούς κόσμους. Σε άλλον το φόρτε του είναι το η φωτογραφία, η ηδονή να φυλακίζει στο διηνεκές μικρές στιγμές και στιγμιότυπα από το περιβάλλον του. Σε άλλους μιλάει η μουσική και απλά το το παίξιμο μερικών νότων σε ένα μουσικό όργανο τους ευχαριστεί. Φυσικά η μουσική έχει αμέτρητες εκφάνσεις, μουσικά στυλ και όργανα οπότε δε μπορείς ποτέ να τη βαρεθείς.

Άλλοι φυσικά θα βρουν το χαμένο χαμόγελο τους πιάνοντας ένα πινέλο ή ένα κομμάτι πηλό φτιάχνοντας κάτι από το τίποτα. Ότι κι αν είναι το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα κάτι περισσότερο από το τίποτα.

Έχω καταλήξει ότι όλες οι δημιουργικές ασχολίες σε επιβραβεύουν καθώς δίνεις μορφή σε κάτι από το τίποτα. Είτε αυτό είναι μια τομάτα φαγώσιμη είτε ζωγραφιστή θα αναπτυχθεί και θα ωριμάσει μέχρις να είναι έτοιμο. Πάντα έχεις πεδίο να βελτιωθείς να αναπτύξεις το δικό σου στύλ και γιατί όχι να διακριθείς κιόλας αν είσαι ανταγωνιστικός τύπος και αντλείς κάποιο κίνητρο από την αναγνώριση των άλλων.

Ας μη μείνω όμως καθαρά σε δημιουργικά χόμπι αλλά και σε ασχολίες που σχετίζονται με τη φύση. Ορειβασία, αθλητισμός σε βουνά και θάλασσες, πεζοπορίες. Εξερεύνηση της Ελλάδας.  Θυμάμαι που μικροί όλοι θέλαμε να εξερευνήσουμε τον κόσμο αλλά τελικά αυτό μεταλλάχθηκε στο να πάμε κάπου διακοπές να μαντρωθούμε σε ένα ξενοδοχείο και να βγαίνουμε έξω μόνο για φαγητό. Άπειρες ιδέες και εναλλακτικές διαδρομές. Οτιδήποτε μας βγάζει έξω στη φύση.



Βέβαια πάντα υπάρχει το πρόβλημα του με τι να ξεκινήσει κάποιος. Με το τι να ασχοληθεί πέρα από αυτά που έμαθε από την οικογένεια του ή μέσω φίλων του.  Κανείς δεν ήξερε με τι θέλει πραγματικά να ασχοληθεί μέχρι που το δοκίμασε και γοητεύτηκε. Φυσικά λοιπόν θα πρέπει να δοκιμάσεις. Και για όσους φοβούνται την αποτυχία, είναι γεγονός ότι ίσως φας τα μούτρα σου και αποτύχεις οικτρά και αποδειχθείς εντελώς ατάλεντος σε αυτό που ξεκίνησες.  Όπως και να έχει όμως είναι καλύτερο το να αποτύχεις με επιτυχία παρά να επιτύχει η αποτυχημένη σου ως τώρα μη αναζήτηση του καλέσματος σου, είτε αυτό είναι καλλιτεχνικό, είτε αθλητικό, πνευματικό.




Και μην ακούω για το κόστος. Το κόστος είναι σχετικό. Μπορείς να κάνει αθλητισμό κάποιος με ελάχιστα έξοδα. Μπορείς να γίνει καλλιτέχνης κάποιος με ελάχιστο κόστος, σε μαθήματα που προσφέρονται οικονομικά από τον Δήμο που διαμένει ή ακόμη και εντελώς δωρεάν μέσω διαδικτύου από πληθώρα πηγών.


Επίσης το θέμα χρόνου είναι κάτι συζητήσιμο. Αφαιρούμε χρόνο από πράγματα που δεν μας χρειάζονται πραγματικά και ούτε μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Λίγο λιγότερο καθισιό, λίγο λιγότερο τηλεόραση, λίγο λιγότερο αντιπαραγωγικό κους κους και ξαφνικά θα βρεθεί ο χρόνος για τα τόσα ενδιαφέροντα που θα μας αλλάξουν. Που θα αντιστρέψουν όσα η βαρύτητα, ο χρόνος αλλά και οι καταστάσεις προσπαθούν. Το να μας ισοπεδώσουν δηλαδή, σωματικά και ψυχικά.







Κάτι.



Ας κάνουμε κάτι.



Ας φέρουμε πίσω τα χαμόγελα.



Ας εμπνεύσουμε άλλους να κάνουν το ίδιο.



Αλλά πρώτα για να γίνει αυτό ας αλλάξουμε εμείς.

Και κάποια στιγμή ο κόσμος θα αλλάξει.



Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Πράσινο, ροζ και μπλε


Τι κι αν έχει τόσο γκρι αυτή η πόλη;
Το λίγο πράσινο σε παρτέρια εδώ κι εκεί με τα χρώματα να ξεχυλίζουν ζωντάνια καθώς και το μπλε εκεί ψηλά ως ένας μόνιμος καμβάς για όλες τις πόζες που θα πάρουν και σήμερα τα σύννεφα, μας ομορφαίνουν τη μέρα.

Καλημέρα μοναδικέ αναγνώστη!









 

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

34 μέρες πριν τον Μαραθώνιο

Μόλις 34 ημέρες μείναν για το μέγα αθλητικό γεγονός του Φθινοπώρου για τα σαρανταδυόμιση χιλιόμετρα της κλασικής διαδρομής του Μαραθωνίου δρόμου. 


Σαν νούμερο ακούγεται τρελό. Είναι. Και τρομακτικό μαζί. Επίσης είναι. Ειδικά όταν έχεις μικρή εμπειρία στο τρέξιμο και η μεγαλύτερη απόσταση σου είναι ο μισός μαραθώνιος, δηλαδή 21.3χλμ το να κάνεις ξαφνικά τη διπλάσια απόσταση δεν είναι παρά ένα άλμα πίστης. Άλλοι ίσως το χαρακτηρίσουν ανοησία, ταλαιπωρία και όλοι όσοι τοποθετηθούν σιωπηλά ή μη θα έχουν δίκιο από τη πλευρά τους.

Το μεγάλο πρόβλημα όπως λένε όλοι οι δρομείς που το έχουν επιχειρήσει είναι ο "τοίχος" των 30χλμ που στερεύεις από ενέργεια, νιώθεις απίστευτη εξάντληση, χάνεις κάθε κίνητρο να συνεχίσεις και τα πόδια σου έχουν γίνει άκαμπτα σαν από ξύλο. 
Είμαι περίεργος να δω πόσο θα βοηθήσει η εμπειρία μου από από τις πολύωρες εξαντλητικές ποδηλασίες αντοχής των 200χλμ. Βέβαια δε θα είναι το ίδιο γιατί το ποδήλατο τσουλάει και με λίγο πετάλι, στο ίσιωμα πάντα. Ενώ, ελαττώνοντας ταχύτητα στο τρέξιμο βρίσκεσαι να περπατάς και τα χλμ φαίνονται ατέλειωτα με περπάτημα.

Προς το παρών όμως αυτό που ακολουθεί είναι 3 βδομάδες προπονήσεων με αυξανόμενο όγκο χιλιομέτρων, πριν το ήπιο προπονητικά τελευταίο δεκαπενθήμερο που θα περιλαμβάνει λίγα χιλιόμετρα χωρίς εντάσεις.

Προχτές έκανα 14χλμ στη πόλη και εξομοίωση τρεξίματος σε ανηφόρα κάτι που θα επαναλάβω πάλι σε κάποιο επόμενο ραντεβού με τα πεζοδρόμια της πόλης, το λιγοστό βραδινό καυσαέριο και τη δροσιά του Φθινοπώρου

Προειδοποίηση για επίδοξους βραδινούς δρομείς : το τρέξιμο στη πόλη έχει δυο βασικούς κινδύνους.  Το ένα λέγεται σουβλατζίδικο που σου σπάει τη μύτη καθώς περνάς και βλέπεις το λαχταριστό γύρο να γυρνά στη σούβλα και νιώθεις κογιότ από τη πείνα και ο άλλος λέγεται παγκάκι που σε περιμένει άδειο με ανοικτές αγκάλες να σε ξαποστάσει αλλά συνήθως καταφέρνει να σε ρουφήξει, να κρυώσεις και να σταματήσεις τη προπόνηση... Και ευτυχώς για όλους τους άλλους αλλά δυστυχώς για μένα, ο δήμος έχει φυτέψει πολλά παγκάκια εδώ γύρω.


Ανάβαση σαν ηφαίστειο;

Οι παλμοί ανεβαίνουν με το ηφαίστειο


Και μερικά στατιστικά από το Garmin