Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Το παιχνίδι τώρα παίζεται

Περνά ο καιρός. Γρήγορα. Εκείνα μεγαλώνουν. Μέρα με τη μέρα κάνουν κάτι καινούργιο, λένε μια νέα λέξη, μια πρόταση ολόκληρη, κάνουν διαλόγους. Όχι όλα τους. Το μικρό λέει κακακα μπαμπαμπα, μουρμουρίζει, τσιρίζει και κραυγάζει. Προς το παρών, βέβαια γιατί έτσι άρχισαν και τα άλλα και πλέον δε βάζουν γλώσσα μέσα.

Πολλές φορές οι νύχτες με διακοπτόμενο ύπνο, η δουλειά, οι έκτακτες δουλειές, η κούραση και το άγχος σε καθιστούν ταλαίπωρο, ανήμπορο να ξαπλώσεις στο χαλί, να συρθείς κάτω, να μπουσουλήσεις και να παίξεις μαζί τους στα πατώματα. Απλά θες να κάτσεις σε ένα καναπέ να πάρεις μια ανάσα. Η δυο. Ίσως και τρεις.

Ο χρόνος όμως περνά. Αμείλικτο το ρολόι σπρώχνει με τους δείκτες μπροστά το χρόνο να φύγει μέχρι να αλλάξει ακόμη μια μέρα, μια βδομάδα, ένας μήνας και πριν το καταλάβεις ένας χρόνος.

Έχω την εντύπωση ότι όλη τη χαλάστρα τη κάνουν τα ρολόγια. Τρισεκατομμύρια σε όλο το πλανήτη μικρά δαιμονάκια με δείκτες ή με ψηφιακούς αριθμούς κάνουν τη γη να γυρίζει και το χρόνο να φεύγει. Όχι. Δεν είναι η βαρύτητα του ήλιου που κρατά τη γη σε σταθερή περιφορά, δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Τα ρολόγια είναι. Damn!

Όπως και να' χει, το παιχνίδι τώρα παίζεται και ας το ..απολαύσουμε.

Πατώματα, σας έρχομαι! (μετά τη δουλειά, ε?)




Κι όπως έλεγε κι ο Johny Cash στο θαυμάσιο τραγούδι Cat's in the Cradle :
"When you coming home dad? "I don't know when,
But we'll get together then,
You know we'll have a good time then."





Johny Cash - Cat's in the Cradle

A child arrived the other day,
He came to the world in the usual way.
But there were planes to catch and bills to pay,
He learned to walk while I was away,
And he was talking 'fore I knew it.
And as he grew he'd say, "I'm gonna be like you dad,
You know I'm gonna be like you."

And the cat's in the cradle and the silver spoon.
Little boy blue and the man in the moon.
When you coming home dad? "I don't know when,
But we'll get together then,
You know we'll have a good time then."

My son turned ten just the other day,
He said, "Thanks for the ball come on let's play,
Can you teach me to throw?" I said, "Not today,
I got a lot to do." He said, "That's okay."
He walked away but his smile never dimmed,
He said, "I'm gonna be like him, yeah, you know I'm gonna be like him."

Well he came from college just the other day,
So much like a man I just had to say,
"Son I'm proud of you, can you sit for a while."
He shook his head and then he said with a smile,
"What I'd really like dad is to borrow the car keys,
See you later can I have them please."

And the cat's in the cradle and the silver spoon.
Little boy blue and the man in the moon.
When you coming home son? "I don't know when,
But we'll have a good time then dad,
You know we'll have a good time then."

I've long since retired my son's moved away.
I called him up just the other day,
I said, "I'd like to see you if you don't mind."
He said, "I'd love to dad if I could find the time,
You see my new job's a hassle and the kids have the flu,
But it's sure nice talking to you dad,
It's been sure nice talking to you."

And as I hung up the phone it occurred to me,
He'd grown up just like me, my boy was just like me.



Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Ελαφρο-ρομαντικός και λαοπλάνος κινηματογράφος

Η παραπλάνηση που υπάρχει έμφυτη στον ρομαντικό και ελαφρύ κινηματογράφο περνά απαρατήρητη σε μεγάλο βαθμό, τόσο από τους άντρες όσο κι από τις γυναίκες. Γνωστό παράδειγμα των τελευταίων ετών είναι οι μεγάλες επιτυχίες των Brigdet jones diary, Μια βραδιά στο Notting Hill και πάμπολων συναφών ταινιών που έχουν δημιουργήσει ολόκληρες στρατιές από ρομαντικές γυναίκες.



Μεσα από ένα συστηματικό βομβαρδισμό ωραιοποιημένων εικόνων  ο ελαφρορομαντικός κινηματογράφος εκπαίδευσε μια ολόκληρη γενιά γυναικών  να αυτοβασανίζονται  αισθηματικά αναζητώντας μάταια ένα ανύπαρκτο πρότυπο άντρα. 

Δεν γεννιέσαι με αυτή την ικανότητα της ροματζοαναζήτησης, πρέπει να την αναπτύξεις εκπαιδευόμενη με αυτά τα θεάματα, όπως ακριβώς εκπαιδεύονται οι στρατιώτες να πολεμούν. Για να δικαιώσεις μια συναισθηματική αυτοπροκαλούμενη  βία πρέπει να την απογυμνώσεις από την λογική της και να σου ένα νέο στερεότυπο που απόδεικνυέται κάθε λίγο βλέποντας όλα αυτά τα εργάκια που κάνουν μόνο για ώρες 5-7 το απόγευμα για χώνεψη. 

Είναι παλιά μέθοδος η δημιουργία προσδοκιών με το να δείχνουν συνεχώς έναν άσφαλτο άντρα που δεν υπάρχει, που φέρνει λουλούδια, ευγενικό αλλά και δυναμικό ταυτόχρονα, που μαγειρεύει τέλεια, που δε πατάει το πόδι της συμπρωταγωνίστριας  στο χορό και φέρεται όλη την ώρα σα πρίγκηπας που ξεπετάχτηκε από κάποιο παραμύθι. (βλέπε Kate & Leopold). 

Συγνώμη, αυτά τα έκανε ένας, ο Δον Ζουάν  και τον κηνηγούσαν όλες και όλοι, οι δεύτεροι όχι με φιλικές διαθέσεις.

´Ετσι συγκρίνοντας τους άντρες του περιγύρου με τους προικισμένους με  αψεγάδιαστους τρόπους άντρεα του περιγύρου σου καταλήγεις εύκολα οτι : 
Οι άντρες είναι όλοι γουρούνια. 
Οι άντρες κοιτάνε συνεχώς ξένους πισινούς. 
Οι άντρες είναι μονίμως έτοιμοι να καταστρέψουν όλες τις ρομαντικές στιγμές με τις σάχλες τους.  

Μετά από όλα αυτά έχω τη βαθιά πεποίθηση ότι κανείς δεν μετατρέπει τους άντρες τόσο επέτυχημένα  απαίσιους όσο ο ελαφρορομαντικός κινηματογράφος...

ΥΓ τα παραπάνω παραδείγματα ταινιών είναι τυχαία και παρόλο που τα αναφέρω εδώ πραγματικά αξίζουν τη προσοχή σας

Πεταλούδα τίγρης!

Και καθώς νομίζεις ότι η δροσερή αυτή περίοδος έχει τελειώσει και οι Ανοιξιάτικες φωτογραφίες λουλουδιών τελειώσαν, βλέπεις μια μεγάλη πεταλούδα να ζουζουνίζει πάνω από το κεφάλι σου και να προσγειώνεται σε ένα άνθος ροδόδεντρου. Φτερουγίζει λίγο τα τιγρέ μαυροκίτρινα φτερά της και προσεγγίζει τους στημόνες για ένα απολαυστικό ροδοδεντροχυμό!

Πραγματικά ξελογιάζεσαι από τόση ομορφιά. Φτου σου μη σε ματιάσω μαρή!




Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Αδικο να μη κάνεις στάση στο μανάβικο


Είμαι καθ' οδόν για το Imola καφέ στη Θηβών για ένα ακόμη μέτριο με μαύρη ζάχαρη Freddo Cappucino. Τον δεύτερο της μέρας. Νιώθω και μια πείνα και η τροχιά μου προδιαγράφεται να περνά κι από το φούρνο της γειτονιάς για ένα απλό κουλούρι ή ίσως ένα κομμάτι χειροποίητης  σπανακόπιτας αν σήμερα με σαγηνέψει οπτικά η ροδοκόκκινη τραγανή κρούστα της. 

Μέχρι που φτάνω στο φανάρι, περνάω απέναντι και ανακαλύπτω ότι άνοιξε ένα νέο μανάβικο.  Πανδαιμόνιο χρωμάτων σε φρούτα και λαχανικά τόσο που σαστίζω και μένω να τα θαυμάζω.

Ωραία, γλύτωσα το σούπερ μάρκετ μονολογώ και μπαίνω να πάρω μερικά μήλα. 
Έπειτα καλοβλέπω τα λεμόνια και σκέφτομαι να αντικαταστήσω τον καφέ με μια κρύα λεμονάδα. Στο τέλος πριν το ταμείο βλέπω τα καρότα, περνούν συνειρμικά τα μισά επεισόδια του Bugs bunny από μπροστά μου κι έτσι αρπάζω μερικά και τα βάζω στη σακούλα. 

Στο Imola καφέ δεν πήγα και αλυσοδέθηκα στη περιέργεια μου να δω αν θα χορτάσω με μήλα καρότα αντί για κουλούρι ή ακόμη και χειρότερα μιας six six six φτου κακά λαδερής φουλ στη χοληστερίνη, πλην όμως υπέροχης, τυρόπιτας...