Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Ξιφομαχία με το Ανδρόιντ!



Ξιφομαχία! Ε ναι!



Συνέβει κι αυτό. Εκεί που πίστευες ότι στα χέρια σου θα έχεις μηλόφωνο, το πράσινο ρομποτάκι αντεπιτίθεται με το φωτόσπαθο του και τα σούπερ χαρακτηριστικά και το υπερόφωνο μέσα στο οποίο λειτουργεί.
Το υπερόφωνο υπερόπλο εξοπλίζεται με 27 Mpixel κάμερα, 35,5 γίγα μνήμη 178 Gb χώρο αποθήκευης αναβαθμίσιμο στα 2 -3 ή και 10 τέρατα και 2 light sabers. Συνδεσιμότητα με όλα τα γνωστά πρότυπα μεταφοράς δεδομένων, σήματα morse, ξεκλείδωτο Bluetooth, red tooth και σήματα καπνού.
Παν ζουρλ ισμός!
Με οθόνη να με το συμπάθειο, επιπέδου ρετσίνα, υδατοανθεκτικό σε βύθιση ενός δέκα μέτρων για ένα λεπτό ή για ένα μέτρο και δέκα λεπτά αντοχής. 
Ένα ανδροιντοεργαλείο σίφουνας με ενσωματωμένο ελβετικό σουγιά που δε χρειάζεται φόρτιση, δε θέλει μεμβράνη, δε μασάει και δε ζητάει τίποτα.
ΞιιιΝ ξαααν τσαααφ σπαααααφ και γεμίζει ο τόπος σπίθες από τη μονομαχία. Πολεμάει καλά. Σεβαστός αντίπαλος!

Το μόνο που σου ζητά είναι ένας λογαριασμός Google για να συντονίσει και να κάνει τα δικά του.

Από την άλλη όμως υπάρχει και ευτυχώς που υπάρχει και το αντίπαλο δέος για να μετριάζονται λιγάκι τα μονοπώλια των εταιριών και να υπάρχει καποιος ανταγωνισμός. Αντίπαλο δέος με άλλα καλύτερα μερικές φορές όπλα, άψογη λειτουργικότητα και απίστευτη εμπειρία χρήστη. 

Γενικά όταν αγοράσεις μια συσκευή Apple και βολευτείς δύσκολα αλλαξοπιστείς και πας σε πιο γηίνες τεχνολογίες.

Icloud Mcloud, Airdrop, health app, και ένα σωρό εργαλεία για να κάνεις ότι χρειάζεσαι.


Όχι κυρία μου! Έ όχι! Κι εγώ δε θα αλλαξοπιστήσω! Είπαμε, έχουμε παλιές συσκευές Apple αλλά έχουμε και ένα κούτελο. Μια συνέχεια, μια συνέπεια και μια παράδοση!


Apple iPhone μέχρι τελικής μάχης!

Ξξξξξξ Τσάφ!!!



ΥΓ το παρών κειμενάκι, γράφτηκε, επεξεργάστηκε και ανέβηκε από ένα αιφον 5ετίας.

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Credits σιδερώματος

Κι όμως υπάρχουν!  Περισσότερο κι από τον Άη Βασίλη!


Καλός φίλος μου μετρούσε -κι ακόμη μετρά- credits σιδερώματος για να κάνει υπαίθριες εξορμήσεις και δραστηρότητες. 

Θα πάμε για snowboard; του κολλούσα εγώ τους χειμερινούς μήνες.
Θα πάμε για windsurf; Του κολλούσα τους θερινούς μήνες.
Θα πάμε για ποδήλατο; Του κολλούσα όλους τους ενδιάμεσους μήνες.

Με δυο παιδιά που θέλουνε κι αυτα το τρέξιμό τους στο σπίτι που να πάει; Πόσο συχνά να λείπει από το σπίτι;

Κι αυτό το ερμο το σπίτι μέχρι να γίνεις εσύ ο αφέντης δε φανταζόσουν τι χρειάζεται να λειτουργήσει ομαλά. Έναν σκλάβο για τις ατέλειωτες δουλειές, ένα πολυτεχνίτη μάστορα για να φτιάχνει ότι καταρρέει καθώς και ένα κουβαλητή φέρε τα ψώνια, βγάλε τα σκουπίδια. 
Κι όλα αυτά για τα υλικά γιατί εκτός από αυτα σε θέλουν και τα ζωντανά! Παιδιά σκυλιά, γατιά πουλιά α, και μια γυναίκα επίσης σε χρειάζεται!

Ευτυχώς όμως η λύση δόθηκε με το σίδερο! Αυτό που δεν ήθελε η γυναίκα του! Οπότε αντάλλαξε το σίδερο του σπιτιού ως μια ακόμη ευγενική συνεισφορά στο νοικοκυριό και μαζεύει και credits!

Φίλε μου καλέ, σιδέρωσε λοιπόν γιατί οι πίστες στα Καλάβρυτα και στον Παρνασσό έχουν ανοίξει!

Και επιτέλους μετά από εκείνο το πόδι που έσπασε αλλά είναι οκ τώρα πότε θα πάμε για σκι;;;


ΥΓ. Τα ανωτέρω με αγάπη, ε;
ΥΓ2. Η φωτογραφία είναι αφιερωμένη στους σκιερ της σιδερώστρας!!!




Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Apple iPhone 3GS - Πέντε χρόνια στη τσέπη

Άαειιι   φοννν.... μια λέξη που λόγω της ευμάριας, της καλοπέρασης, των παχιών αγελάδων, και της υπερφίαλης δόξας καταναλωτικών προιόντων κατέληξε σε πολλά χέρια Ελλήνων ακόμη και για να χρησιμοποιείται μόνο για τηλεφωνικές κλήσεις και τίποτα άλλο.
Μόνο για χρήση σε κλήσεις δεν είναι λίγο άσκοπη αγορά; Εδώ μιλάμε για την (κάποτε) αιχμή της τεχνολογίας!!!




Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Δε θέλω να ακούω τη λέξη σύνταξη

Δε θέλω να ακούω τη λέξη σύνταξη. 

Εκτός κι αν πρόκειται για σύνταξη πρότασης. Που κάποτε πρέπει να ανοίξω ένα συντακτικό να ξεστραβωθώ. Γιατί όταν ήμουν μαθητής στο Γυμνάσιο, το νου μου μόνο στο διάβασμα δεν είχα. Ήθελα να φύγω από τη Γλώσσα, να κοιμηθώ στην ιστορία και να εκτοξευτώ εκτός τάξης στην έκθεση. (Τραγική ειρωνία να εξασκείς για απόλαυση αυτό που μισούσες, το γράψιμο). Να σπάσω τον πίνακα στα μαθηματικά και να πετάξω στο τζάκι το ξύλινο μοιρογνωμόνιο στη γεωμετρία. Να κάνω στόχο για βελάκια το γεωφυσικό χάρτη.

Ήμουν ένα παιδί. Ήθελα να  βγω να εξερευνήσω τα χωράφια και τους ελαιώνες δίπλα στο σπίτι, να κάνω ποδήλατο ως τη Λίμνη εκεί κοντά και να ρίχνω πέτρες στα ήρεμα νερά της, να κοιτάζω τα αυτοκίνητα στην εθνική μετρώντας τα πιο ακριβά και τα απογεύματα να παίζω τρομπέτα στη φιλαρμονική του δήμου, να κάνω βόλτες με φίλους και να ζώ άδοξους παιδικούς έρωτες. Απλά πράγματα. Μηδενικό κόστος, άπειρο πάθος και απόλαυση για όλα αυτά...


Ας επιστρέψω όμως στο θέμα της "σύνταξης" και αφού πρώτα γίνω μακάβριος μετά θα φιλοσοφήσω.

Με έναυσμα δυσάρεστα νέα για ιατρικά θέματα που απασχολούν ανθρώπους κοντινούς,  και μετά την σκέψη για το χαμό γνωστών, συγγενών κι ενός συναδέλφου που δουλεύαμε μαζί στο ίδιο γραφείο αποφάσισα να γράψω  μια σκέψη σχετικά με τη ματαιότητας της ύπαρξης μας.

  
Η ζωή μας έχει ένα αναπόφευκτο τέλος από την νομοτέλεια που ορίζει ότι γεννιόμαστε,ζούμε και φεύγουμε όλοι οι ζώντες μεταξύ αυτών και εμού του ιδίου.
Σωστά; 
Σωστά.
Μεταξύ των δυο απλών λέξεων "γεννιόμαστε" και "φεύγουμε", στη λέξη ζούμε μπορώ να γραφτούν άπειρες ιστορίες και εκεί θέλω να εστιάσω.  Ζούμε τελικά? Ζούμε ή περιμένουμε να φύγουμε? Ευχαριστιόμαστε τη ζωή και ότι μας έχει δοθεί η καθόμαστε και γκρινιάζουμε ενώ έχουμε ότι χρειαζόμαστε? Κάνουμε αυτά που θέλουμε τώρα ή τα αφήνουμε για όταν πάρουμε σύνταξη? Έχω ακούσει λόγια και λόγια από πολλούς για το τι φανταστικό θα κάναν όταν πάρουν σύνταξη. Μεγαλόπνοα αξιοθαύμαστα σχέδια, δε λέω. Άυλα όμως. Και απραγματοποίητα.
Βλέποντας τη φυσική εξέλιξη της υγείας που φθίνει σε μεγάλες ηλικίες  καθώς και το σκαμπίλι των έκτακτων θεμάτων  τα έχω συνδιάσει με τον καιρό που περίπου παίρνει κάποιος σύνταξη! Για την ακρίβεια λίγο μετά τη σύνταξη. Μετά από αυτό το συνδιασμό γιατί να θέλεις, γιατί να προσμένεις με χαρά να συμβεί κάτι τέτοιο, γιατί να αδημονείς να βγεις σε σύνταξη;


Ε
Λ
Ε
Ο
Σ


Σοβαρολογώ. αν ξανακούσω άνθρωπο να λέει τη φράση "θέλω να πάρω σύνταξη να ηρεμήσω", θα τον βρίσω. Μα με τη σύνταξη και το καθησιό που ακολουθεί θα αρχίσουν ΕΝΑ σωρό προβλήματα υγείας. Το υπογράφω. Γκα ρα ντι.


Και μετά τι θα έχεις να περιμένεις εξυπνάκια? Να πεθάνεις?
αααααααααααααΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
Αυτό ήταν μια κραυγή και όχι παρατεταμένο άλφα.


Οπότε ας πω το πόνο μου κι εγώ να αλλάξω λίγο τόνο στο γράψιμο στο πιο ελαφρύ, στο πιο εύθυμο, στο πιο.. ζωντανό;


-Πότε θα πάμε στη Boom Boom μοναδικέ αναγνώστη????




ΥΓ. Και τέλος για τους λάτρεις του highlander που έζησε άπειρα χρόνια, με τίμημα όμως να θάβει όλους τους αγαπημένους του  αυτό :






Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Αποφατσοβιβλίωση ημέρα νούμερο ένα.


Μετά από διαπίστωση (μου το λένε  χρόνια τώρα, απλά τώρα το συνειδητοποίησα κι εγώ) τρελλής εξάρτησης με το



αποφάσισα να ξεκινήσω ένα μίνι πείραμα "αποχής" από τις υπηρεσίες του κοινωνικού δικτύου διαδικτυακής κλειδαρότρυπας . Για όσο αντέξω. Ο στόχος είναι 30 ημέρες. Θα μπορέσω? Διαβάζοντας στο ιντερνετ άρθρα σχετικά με την εξάρτηση που προκαλεί το facebook τον τελευταίο καιρό διάβασα και κάποιες περιγραφές ανθρώπων που επιλέξαν να το μη το χρησιμοποιούν, να το απενεργοποιήσουν ή και να διαγράψουν τελειώς όλα τους τα στοιχεία που έχουν βάλει. Προς το παρών ας μείνουμε λίγο σε απόσταση. Ας μη "χωρίσουμε" μπαμ και κάτω με ένα βαρύγδουπο "σε βαρέθηκα παλιοτόμαρο, δε θέλω να σε ξαναδώ" στυλ. Ας το ξανασκεφτούμε. Ή μάλλον ας μείνουμε λίγο μακριά να το ξανασκεφτούμε.




Έχουμε λοιπόν :

Ημέρα νούμερο ένα.
Δευτέρα 1η Δεκεμβρίου 2014. ημέρα αποχής από το fb. Ακολουθεί μια εκτενή καταγραφή της πρώτης ημέρας.





09:15 δημοσίευση τελευταίου μηνύματος στον τοίχο μου.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ξεκινώντας ένα μικρό προσωπικό επικοινωνιακό πείραμα αποφατσοβιβλίωσης λέω να απουσιάσω από το facebook τον Δεκέμβρη. Τα likes, comments και τα συναφή του fb αναστέλλονται μέχρι τη Πρωτοχρονιά.




Η επικοινωνία μαζί μου όμως συνεχίζει μέσω 6 διαφορετικών τρόπων. Τους αναφέρω με σειρά αυξανόμενου κόστους.

1 email (αυτό το μπανάλ πράγμα της προηγούμενης δεκαετίας που χρειάζεται ηλεκτρονική διεύθυνση παραλήπτη, να γράψεις το θέμα, να απευθύνεις χαιρετισμό και να πεις αυτό που θες να πεις). Επικοινωνία email μέσω του gkontogiannhs@gmail.com
2 τηλέφωνο. Σταθερός ενσύρματος αθάνατος ΟΤΕ
3. SMS στο γνωστό νούμερο.
4. Γράμμα ΕΛΤΑ. (Φτού κόλλα παλιογραμματόσημο)
5. Viber. (Είναι δωρεάν για όσους έχουν ήδη εξυπνόφωνο μόνο)
6. Δια ζώσεις. Κοστίζει τουλάχιστον 1 ευρώ τη φορά καθώς η προϋπόθεση είναι ένας καφές ζεστός κρύος δεν έχει σημασία αρκεί να έχει καφέ ή ίχνος καφεΐνης μέσα. Τα τσάγια περιλαμβάνονται φυσικά. Έστω και στο πόδι λοιπόν στο πιό φτηνό καφέ της Θηβών, ένα ρόφημα καφέ θα σου κοστίσει 1 ευρώ.

Δε χανόμαστε δηλαδή. Θα είναι για λίγο σα να ανατινάχτηκε το Server farm του fb, καρχαρίες να δάγκωσαν τα καλώδια οπτικών ινών στον Ατλαντικό και να ξέφυγαν στο διάστημα οι δορυφόροι αλλά η ζωή να συνεχίζεται και χωρίς αυτό.

;-)

ΥΓ. Τα αποτελέσματα θα αναλυθούν και θα αναρτηθούν στο apogeiwsh.blogspot.com την Πρωτοχρονιά και προφανώς ο σύνδεσμος θα μπει κι εδώ.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
09:16 Πατάω like στη δημοσίευση
09:17 Βγάζω το like. Είπα να μη κάνω αυτό που κοροϊδεύω.
09:18 κοιτάζω τα τελευταία μηνύματα, ειδοποιώ τον ποδηλατά μου Στέλιο να με ενημερώσει τηλεφωνικά όταν έρθει η παραγγελία μου. Όχι κι άλλο ποδήλατο, μη φανταστείς. Έχω ήδη 3. Μια ποδηλατική "γκατζετιά"
α
09:23  Αλλαγή του password ώστε να μη συνδέονται αυτόματα οι φυλλομετρητές, οι εφαρμογές κι ο messenger. (κακό αυτό, ίσως κάποιες εφαρμογές να μη συνδέονται αλλιώς όπως sports tracker, Strava κλπ...)
10:00 Κυριεύομαι από περίεργα συναισθήματα. Μήπως χάνω κάτι? Τι θα σχολιάσουν κάτω από το τελευταίο μου μήνυμα? Έχω κάνει κανένα ορθογραφικό λάθος άραγε?
11:15 τι γίνεται άραγε στη fb-ό-σφαίρα;
12:05 Το μάτι μου ψάχνει μια καρτέλα του fb στον φυλλομετρητή
12:30 Το χέρι ανοίγει το κινητό και πατάω τον messenger. Τα διαπιστευτήρια έχουν λήξει. Φυσικά και έληξαν χαζέ!
12:59 Πατάω το F5 ξανά και ξανά στη πρώτη σελίδα του firefox, το google. Το internet φαίνεται έρημο χωρίς facebook. Τι άλλο έχει εδώ άρaγε σε αυτό τον αχανή δικτυακό κόσμο; Ας μη το ανακαλύψω τώρα όμως. Διάλειμμα.
13:08 Μόλις έφαγα το μήλο μου και η διάθεση για κοινωνικό μπανιστήρι επιστρέφει. Τι κάνουν όλοι άραγε αυτή τη στιγμή; Μάλλον δε θα μάθω σήμερα. Ας επιστρέψω σε αυτό που έχω να κάνω στη δουλειά .
15:46 Ξαπλώνω. Ανοίγω το κινητό. Ανοίγω την εφαρμογή με το μπλε F. Κλείνω κινητό και απλά ξαπλώνω. Period
16:20 Βγάζω από τη τσέπη το κινητό. Δεν έχει πια εφαρμογή fb το κινητό. Την έσβησα νωρίτερα.
16:30 Μήπως να ρίξω μια σύντομη ματιά; Μπορεί να έλειψα σε κάποιον.
17:00 μωρέ μήπως μου έχει στείλει κάποιος κάτι; Κι αν δεν είδε το μήνυμά μου;
18:00 Ώπ, αυτό το κινητό εδώ στον πάγκο έχει εφαρμογή fb. Μήπως να μπω; Δεν είναι δικός μου ο λογαριασμός. Και τι θα δω; Άκυρο.
19:02 Ακούω ένα μπιπ μπιπ! Πετάγομαι! Ναι, κάποιος μου έστειλε κάτι στο messenger. Πάω στο κιν... ουπς μαλ%2ία, δεν έχω messenger, είναι σε άλλο κινητό, αλλουνού, η μάλλον αλληνής! Πολύ Λου ρε παιδί μου.
20:08 Το χέρι μου χτυπά νευρικά το τζαμάκι του κινητού. Και όχι, δεν είναι από πείνα. Συνήθως η πείνα συντονίζεται με το πόδι.
22:47 Κάθομαι επιτέλους στον υπολογιστή μετά από 2 ώρες ντάντεμα και νανούρισμα. Οκ, αυτές τις 2 ώρες να είμαι ειλικρινής δε το σκέφτηκα. Μετά όμως ανοίγω και πατάω www.face και μου βγάζει τα υπόλοιπα μόνο του. Πφφφ, δεν πρέπει να μπω.
22:48 Σκέφτομαι σοβαρά να μπω στον ρούτερ και να βάλω εγγραφή να μην επιτρέπει σύνδεση καν στα www.facebook.com και m.facebook.com
22:49 Η σκέψη αναστέλλεται. Το χρησιμοποιούν και άλλοι.
22:50 Μήπως να βάλω το φίλτρο μόνο για τη δικιά μου IP ?
23:01 Ώρα για βραδινή σαλάτα. Τι θα φαςεbook ? Γμτ όλο εκεί τριγυρίζει το μυαλό μου. Έλεος. Πόσο άλλο πια?
23:05 Στη τελική αν είχε γίνει κάτι συγκλονιστικό δε θα το μάθαινα?
23:06 Αν κάποιος στείλει κάτι το πολύ πολύ να του κόψει ότι δε το έχω "δει" και να επικοινωνήσει και με άλλο τρόπο ε? Σωστά?


23:30 Αφού μπήκα στο site για τα ποδήλατα, το αγαπημένο μου καταστροφολογικό site και τα email που δεν είχα να απαντήσω, άνοιξα πάλι τη φόρμα σύνδεσης του facebook για 1'' και έπειτα βρέθηκα εδώ να ξεκινώ να γράψω την ανάρτηση "Αποφατσοβιλίωση ημέρα νούμερο ένα".


Υ.Γ Δε ξέρω τι θα καταφέρω αλλά αυτό το μήνα θέλω να τον περάσω χωρίς fb και χωρίς αμάξι. Όξω αυτά λοιπόν. Το μόνο που προσθέτω στη καθημερινότητα μου είναι μια τρισύλλαβη λεξούλα αλλά πόσο δύσκολη να την κάνεις: δί αι τα



Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Century Ironman - Mike the King


Μια εικόνα από το  μέλλον.
23 Οκτωβρίου του 2050



Ο Μιχάλης as known as Rex The King  είναι πλέον παππούς. Ο αμείλικτος νόμος της φύσης που θέλει το οξυγόνο να δίνει ζωή αλλά και να οξειδώνει σιγά σιγά τα πάντα έχει κάνει τον Μιχάλη μετά από 99 χρόνια πλέον παππού. 



Πλέον έχει αποκτήσει αρκετά εγγόνια και αμέτρητα δισέγγονα.  Την τελευταία δεκαετία την έχει περάσει στο Γυροδρομείο. Αυτή είναι η τελευταία δεκαετία ελπίζουν οι κληρονόμοι της αυτοκρατορίας που έχει δημιουργήσει που περιμένουν να έρθει το τέλος για να ωφεληθούν της μοιρασιάς του βασιλείου και του απίστευτου περιούσιου που έχει συσσωρευτεί.

Το Γυροδρομείο, όχι δε πρόκειται για κάποιο ορθογραφικό λάθος του υπογράφοντα, είναι υπαρκτό. Είναι μια τεράστια έκταση με γήπεδα, προπονητήρια, γυμναστήρια, κολυμβητήρια και αρκετά κτήρια με ενοίκους. Ένας πολυχώρος αθλητικών και δραστηριοτήτων. Οι ένοικοι είναι συνάνθρωποι μιας μεγάλης ηλικίας που μη θέλοντας να περάσουν τα τελευταία τους χρόνια κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους, παρακολουθώντας το αποβλακιστήρι με μόνη εναλλαγή το να σηκώνονται κάθε λίγο να παίρνουν κι από ένα χάπι αρμόδιο για τη θεραπεία κάποιας ασθένειας, έχουν μετακομίσει εκεί δραπετεύοντας από τα  κλουβιά- παγίδες που κάποτε είχαν χτίσει για σπίτια. Τελικά μετακομίζοντας στη Γυροδρομείο γίνονται οι δρομείς, οι ποδηλάτες, οι αθλητές που δεν είχαν χρόνο να γίνουν στην ως τώρα φυσιολογική ζωή τους. Το αποτέλεσμα για τη πλειονότητα είναι να ξεπερνά το προσδόκιμο ηλικίας βάσει γενετικών προδιαγραφών, τρόπου ζωής και διατροφικών συνηθειών εφόσον μέσω της ομαδικότητας, της κοινωνικοποίησης, των δραστηριοτήτων, των εκδρομών και  το κεφιού για ζωή τους δίνεται μια νέα ώθηση, ένα νέο κίνητρο να ζήσουν δυνατά τα τελευταία χρόνια παλεύοντας και καθυστερώντας το χρόνο...






Ο γερο Mike ζει στο Γυροδρομείο τη τελευταία δεκαετία βελτιώνοντας τη κάθε λίγο με επιπρόσθετες μονάδες. Τα τελευταία 5 χρόνια  έχει καταπέσει λίγο. Έχει πατήσει τα 99 και πλησιάζει τα 100 άλλωστε. Τώρα τελευταία κοιμάται πολλές ώρες κάθε βράδυ και ξυπνά μετά το μεσημέρι. Όλοι πιστεύουν ότι μετρά μέρες.

 Εκείνος έχοντας άλλη γνώμη όμως μετρά μέρες για το επόμενο. Ironman event που θέλει να κάνει δώρο στον εαυτό του στα εκατοστά γενέθλια του. Έτσι η πλατιά στολή-πυτζάμα του παππού που φορά δεν αποκαλύπτει την εξαιρετική φυσική κατάσταση που βρίσκεται. Η μάσκα του προσώπου με τις ζάρες και το κίτρινο δέρμα που κρέμεται βγαίνει μόνο όταν πρέπει να κοιμηθεί και ξαναμπαίνει όταν ξυπνά το πρωί και κρύβει το καλοδιατηρημένο κοκκινωπό γεμάτο υγεία μάγουλο.
Το Π που χρησιμοποιεί για να στηρίζεται και να μετακινείται στο Γυροδρομείο δεν έχει γίνει αντιληπτό από κανέναν ότι  είναι φτιαγμένο από μασίφ ανοξείδωτο ατσάλι για να κάνει βάρη ενώ κινείται κερδίζοντας χρόνο στις προπονήσεις του. Το όλο του πρόγραμμα είναι καμουφλαρισμένο κάτω από άλλες κοινωνικές δραστηριότητες.
Για παράδειγμα κάθε βράδυ κατά τις 3 όταν ο νυχτοφύλακας βάζει ταινίες και τελικά αποκοιμάται, ο υποτίθεται υπέργηρος παππούς Μιχάλης ξεκινά τη δράση του. Τις ...μυστικές νυχτερινές Rex προπονήσεις!

Κάνει ένα μίλι κολύμβησης στη τεράστια πισίνα του πολυτελούς Γυροδρομείου,  δέκα χιλιόμετρα στον περίγυρο του συγκροτήματος, αποκρούει τριάντα καφάσια μπαλάκια τένις από τον αυτόματο εκτοξευτήρα στο γήπεδο του τένις, σηκώνει μερικούς τόνους βάρη σε ισόποσες δόσεις των 10, 20, 30 η 80 κιλών και τέλος κάνει αρκετά χιλιόμετρα στην κλειστή ποδηλατική πίστα που έχει στηθεί σε μια άκρη του Γυροδρομείου ή εκτός ανάλογα με το τι προπόνηση θέλει να κάνει.  Έπειτα πέφτει κατά τις 6 για ύπνο πάνω που ξυπνούν οι υπόλοιποι συγκάτοικοι του πολυτελούς θερέτρου.  Ίσα για να μη συναντήσει κάποιον και τους χαλάσει τη μεγάλη έκπληξη.
Τις ελάχιστες φορές που κάποιος γέροντας/γερόντισσα ή κάποιος από το προσωπικό είδε να περνά κοφτά μια σκιά από μπροστά του συνοδευόμενη από ένα απαλό θρόισμα του αέρα απλά δεν δίνει σημασία. Τα μάτια παίζουν παιχνίδια νωρίς το πρωί. Έτσι κανείς δεν έχει προλάβει να δει το πρωτότυπο πανάλαφρο ιδιόρρυθμο  χειροποίητο Time Trial της NASA ποδήλατο με συνθετικά υλικά που ανακαλύφθηκαν  σε συντριβή ΑΤΙΑ που προσδίδουν στο υλικό χαρακτηριστικά βάρους πούπουλου και ακαμψίας γρανίτη κάνοντας το κατάλληλο για χρήση στο διάστημα και σε υπερελαφρές κατασκευές.  Το ποδήλατο σχεδόν μηδενίζει τη τριβή με το έδαφος και τον αέρα και όλα αυτά σε μόλις 999 γραμμάρια μαζί με τα πετάλια...  Πάνω σε αυτή την διαστημική κούρσα ο , σε ηλικία ως αριθμητικό δεδομένο μόνο γέρος, Βασιλιάς Mike σκοπεύει να υπερκεράσει τη διαφορά δυναμικής από τους άλλους αθλητές και το νεαρό της ηλικίας τους και αυτή τη φορά να κάνει καλύτερο χρόνο από όλους του άλλους σε όλες τις κατηγορίες που αγωνίζονται. Επιπρόσθετα να περάσει το προηγούμενο ατομικό ρεκόρ που τυχαίνει εδώ και δεκαπέντε χρόνια να είναι παγκόσμιο και αξεπέραστο  στη κατηγορία των 70+.

Θα τα καταφέρει;

Ο Mike the King σε μια φωτογραφία  με το απλό καθημερινό ποδήλατο βόλτας στη πόλη σε μια δραματική και επική ταυτόχρονα φωτογραφία με φόντο τον καταδυόμενο στο θερμαικό, τροφοδότη ήλιο!


---- Συνεχίζεται ---

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Δουλεύοντας για μια άλλη διάσταση


Υπάρχουν δουλειές και δουλείες.

Δουλειές εύκολες, δύσκολες, ανθυγιεινές, βρώμικες, αηδιαστικές, κοπιαστικές για το σώμα, εξοντωτικές για το μυαλό, καταστροφικές για τα νεύρα, εξουθενωτικές για την ψυχική γαλήνη και ηρεμία. Όλων των ειδών οι δουλειές.

Πρόσφατα όμως άκουσα για μια δουλειά τόσο απίστευτη όσο και φανταστική. Γιατί είναι μια δουλειά που απλά ΔΕΝ υπάρχει. Όχι, δεν είναι το καθισιό το θέμα της ανάρτησης. Αλλά αυτό το νέο επάγγελμα που θα σας παρουσιάσω σε πολύ πολύ λίγο.

Ζούμε σε ένα σύγχρονο κόσμο. Τριών διαστάσεων άντε τεσσάρων γιατί περνάει κι ο χρόνος. Σε αυτή τη διάσταση όλα αυτά, ε? Ναι. Σωστά. Τι θα έλεγες όμως να δούλευες στο σπίτι σου για μια δουλειά που θα παραδοθεί σε μια άλλη διάσταση και τελικά όμως να πληρωθείς για τον κόπο σου σε αυτή τη διάσταση???

Πρόσφατα λοιπόν μια οικογενειακή φίλη αποκάλυψε ποια είναι η part time δουλειά της. Είναι ... κατασκευαστής επίπλων και ταπετσαριών στο Second life!!! Φτιάχνει έπιπλα σε διάφορα μεγέθη, σχήματα και χρώματα καθώς και ταπετσαρίες τοίχων για αυτό το παράλληλο σύμπαν το ηλεκτρονικό που -ευτυχώς έχουμε αποφύγει ως τώρα- λειτουργεί παράλληλα με το τρέχον σύμπαν.

 


Στο Second Life όπως εγκυκλοπαιδικά γνωρίζω υπάρχει ένα πλήρη  σύστημα "ζωής" μέσα εκεί. Άνθρωποι, εταιρίες, δουλειές, χρήμα, δουλειά, κοινωνία, θρησκεία, επιστήμη, έρωτας, φιλοσοφία, μουσεία, εκλογές, δήμαρχοι, πολιτεύματα κλπ κλπ... Τα πάντα. Όπως εδώ. Απλά είναι όλα ηλεκτρονικά.



Να μου το θυμηθείτε. Κάποια στιγμή στο μέλλον αν ο πλανήτης γίνει ένα αφιλόξενο μέρος για ζωή και έχουμε κλειστεί σε υπόγεια κλουβιά -όσοι τα καταφέρουν τέλος πάντων- θα ζουν πολλές ώρες σε virtual περιβάλλοντα όπως το Second Life εφόσον δε θα υπάρχει κάτι ωραίο στην υπάρχουσα ζωή. Οκ, εδώ κλείνω το καταστροφολογικό δράμα και συνεχίζω.

Κατασκευαστής επίπλων και ταπετσαριών που λες η φίλη! φτιάχνει όπως μου εξήγησε τα sprites, τα στιγμιότυπα δηλαδή των εικόνων, ενός αντικειμένου σε κάθε κατάσταση. Το αντικείμενο σκέτο, το αντικείμενο σε κάτοψη, το αντικείμενο προφίλ, το αντικείμενο ανφάς και αν δε φας. Το αποθηκεύει σε ένα αρχείο όλο αυτό το σχεδιαστικό ταρταμούγιασμα (δεν υπάρχει η λέξη, τώρα μου ήρθε) και το σερβίρει στους διακομιστές του Second Life όπου διατίθεται για πώληση μετά από λίγο στα εκατομμύρια πελάτες του.

Α και το άλλο. Είχε λέει ανοίξει και μαγαζί - βιτρίνα για να φαίνονται αυτά όλα τα αντικείμενα σε κάποια εικονική -κι αυτή οδό. Είχε ανοίξει για να το κάνω πιο λαϊκά ένα "Διάφανο" ή ένα "Ανδρεάδη home stores" αλλά σε virtual περιβάλλον. Είχε λέει όμως πολύ ενοίκιο και δεν ήξερε αν θα το κρατήσει ανοικτό ή αν θα αφήσει μόνο τη βιοτεχνία επίπλων.

Ακόμη κι εκεί ρε παιδί μου, και στις άλλες διαστάσεις αυτός ο καταραμένος ΕΝΦΙΑ να σε κυνηγάει αδυσώπητος και αδηφάγος να θέλει να σου ροκανίσει τα τελευταία ψήγματα στο λογαριασμό σου, να θέλει να σε κάνει να σπάσεις το κουμπαρά με τα φραγκοδίφραγκα.... πφφφ. Υπενθύμιση, να πληρώσω το Ενφια πριν το τέλος του μήνα.

Και για να κλείσω τέλος πάντων με αυτό το επάγγελμα. Οι πωλήσεις στο μαγαζί του second life έχουν αντίκρυσμα σε ζεστό χρήμα στο Paypal! Προφανώς κάποιος από την άλλη άκρη του ίντερνετ θα βάζει κέρματα για να βγαίνουν στην από εδώ ε?

Κάπως έτσι? Με μπέρδεψε η αγαπητή φίλη με τόσο βομβαρδισμό πληροφοριών σε ένα μισάωρο που μου τα έλεγε τα σχετικά καθέκαστα.

Το σίγουρο είναι ότι εκτός από part-time φοροδιαφυγόμενο επάγγελμα θα τα έβρισκες μπαστούνια όταν θα προσπαθούσες να δώσεις διεύθυνση της έδρας σου στην Εφορία (την εικονική διεύθυνση) που όμως παράγει αληθινά χρήματα σε εσένα που θα πρέπει να δηλωθούν.... (το paypal έχει κι αυτό τα όρια του στις μεταφορές χρημάτων. Μετά από κάποια ποσά ζητά φορολογικά στοιχεία...)

Όπως και να έχει επειδή δεν έχουμε χρόνο για το First Life νομίζω ότι απλά θα πω "πάσο" στο Second Life και απλά θα μείνω για απόψε να στοχάζομαι τι άλλο θα δούμε όταν στα 13 μου γέλαγα για όσους έχουν κινητά τηλέφωνα αφού μου φάνταζαν εντελώς άχρηστα, στα 20 η απλή αλληλογραφία ήταν ήδη μπανάλ και τώρα στα 35 ζω τη πραγματικότητα του αν δεν έχει κάποιος viber, fb, instagram από επιλογή -κι όχι λόγω ψηφιακού αναλφαβητισμού- είναι αποκομμένος - αποκλεισμένος στον εαυτό του...!














Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Solo 200km Attica Brevet

Rush hour !


Solo  200κμ Ride στη διαδρομή του brevet Αττικής
Δυο βδομάδες μετά την επίσημη ημερομηνία του brevet Αττικής 2014  αποφάσισα να κάνω τη διαδρομή μόνος. Χωρίς την ενθύμια κάρτα με τους επίσημους χρόνους, το homologation και χωρίς το "κύμα" των ποδηλατών που συμμετείχε εκείνη τη μέρα. (500+ συμμετοχές είπαν)





Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Αυτή η γη είναι δική μου

Είδα μόλις  ένα συγκλονιστικό κλιπάκι βίντεο που σε μόλις τρεισήμιση λεπτά σου δίνει να καταλάβεις την αιώνια μάχη του ανθρώπινου είδους. Τη μάχη για ένα κομμάτι γης και για την κυριαρχία επί αυτής. Περισσότερο η δύναμη που σου δίνει η κυριαρχία και η μεθυστική δίψα της εξουσίας. Πόσοι άνθρωποι έχουν σκοτωθεί και συνεχίζουν να σκοτώνονται στην ιστορία του ανθρώπου υπερασπιζόμενοι τα εδάφη τους ή προσπαθώντας να ανακαταλάβουν αυτά που χάσαν σε παρελθόντες μάχες...
Πόσα αμέτρητα εκατομμύρια άραγε...




This Land Is Mine from Nina Paley on Vimeo.

Παραθέτω και τους στίχους από το εξαιρετικό τραγούδι Land is Mine





This land is mine

God gave this land to me

This brave and ancient land to me
And when the morning sun
Reveals her hills and plains
Then I see a land
where children can run free.

So take my hand
And walk this land with me
And walk this lovely land with me
Tho' I am just a man

When you are by my side

With the help of God
I know I can be strong.

So take my hand
And walk this land with me

And walk this golden land with me.
Tho' I am just a man

When you are by my side

With the help of God
I know I can be strong.

To make this land our home

If I must fight

I'll fight to make this land our own.
Until I die this land is mine!



Οι στίχοι του τραγουδιού βρέθηκαν εδώ     και περισσότερα για τη δημιουργία του κλιπ εδώ.

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Επίσκεψη στο Μύρτιο Άνδρο

Ναι! Live report από το Μύρτιο Άνδρο! Με ντοκουμέντα! Το ακόλουθο περιέχει στοιχεία μυθοπλασίας. Ενημερώνω για να μη λέτε ότι σας έφαγα άδικα το χρόνο. Οπότε ή συνεχίζεις την ανάγνωση ή κλείνεις τη σελίδα και πάς αλλού.

Είσαι ακόμη εδώ; Ωραία! Λοιπόν, η συναλλαγή είχε οριστεί μέρες τώρα. Εγώ έκανα την παραλαβή παράδοση. Καταρχάς για να πας εκεί στο Άνδρο δεν είναι απλό πράγμα. Αν δεν είσαι μέλος εκεί απλά δε μπαίνεις ακόμη κι αν έχεις καταφέρει να εντοπίσεις που είναι το Μύρτιο Άνδρο. Για να πας όμως μετά από πρόσκληση ή για κάποιο μικρόασήμαντο λόγο πρέπει πρέπει να ακόλουθήσεις ένα από τα πρωτόκολλα μεταφοράς που ενεργοποιείται σε κάθε τέτοια περίπτωση. Θυμίζει κάτι η τόση ασφάλεια; Ένα βαθύ παρακράτος; Μια μυστική εταιρία με άγνωστους σκοπούς; Θυμίζει λίγο Skulls and bones μήπως;

Η συνάντηση λοιπόν λόγω της ημερολογιακής ημέρας έγινε σε ένα σταθμό του μετρό. Για λόγους ασφαλείας δε μπορώ να αποκαλύψω ποιόν. Στο τέλος της αποβάθρας λοιπόν, όπως είχα ορμηνευτεί (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη αλλά δε ταίριαζε πουθενά), περίμενα για τη συνάντηση. Τρένο, σταθμός, αναχώρηση, όχι, δεν ήρθε το τρένο του Harry Potter αλλά ένας νεαρός ντυμένος με ρούχα ελεγκτή του μετρό και έναν ασύρματο στο χέρι. Ζήτησε το εισιτήριο μου, απάντησα ότι δεν έχω και με έβαλε να τον ακουλουθήσω για να βεβαιωθεί η κλήση όπως είπε δυνατά μπροστά στα μάτια των σαστισμένων ανθρώπων εκεί που σίγουρα κάποιοι χάρηκαν για τον μη έλεγχο -οι τσαμπατζήδες-.  Ακολουθώ λοιπόν και μπαίνουμε στο ασανσέρ. Εκεί πατάει στον ασύρματο έναν κωδικό και το ασανσέρ αρχίσει να κατεβαίνει αντί να ανεβαίνει. Ένα επίπεδο πιο χαμηλά περιμένει σε ένα στενάκι ένα βανάκι με αναμένα φώτα. Μπαίνω για τη μεταφορά στο Μύρτιο Άνδρο. Τα παράθυρα ήταν κλειστά. Έλεγξα με το τηλέφωνό μου αλλά δεν είχε σήμα τηλεφωνίας ούτε και σήμα GPS. Λογικό για μια σοβαρή οργάνωση να έχει επενδεδυμένα τα οχήματά της με κλωβούς φαραντέι. (αυτό το κλουβί βρε, που εκεί μέσα δε περνάνε σωστά τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα)



Ξέκλεψα όμως μια λέξη του ψευτοσεκιουριτά που είπε στον οδηγό πριν μπω. Godsmama και ένα νούμερο και τα υπόλοιπα σε μια άγνωστη γλώσσα.  Καλύτερα godsmama τέλος πάντων από του διάλου τη mama σκέφτηκα και άραξα στον δερμάτινο καναπέ που είχαν στερεώσει αντί για καθίσματα πίσω.

Μέσα στο κλειστό από παράθυρα βανάκι το μόνο ενδιαφέρον ήταν μια οθόνη μπροστά που πρόβαλε ένα εκπαιδευτικό μάθημα DIY με τον αρτίστα με τα φουντωτά μαλλιά, αυτόν τον master του πασαλείματος.  "Κάπου εδώ μέσα στο ρυάκι υπάρχει ένας βράχος", κάνει μια με το πινέλο και τον εμφανίζει. "Κάπου εδώ νομίζω ότι είδα ένα κοπάδι μεταναστευτικά πουλιά.  Κάνει πάλι μερικά ταχυδακτυλουργικά με ένα στραβό πινέλο και εμφανίζεται μια πολυπληθής  μπεκατσοοικογένεια.

Η διαδρομή κράτησε περίπου ενάμιση επεισόδιο Μπόμπ βαφιά οπότε λογικά θα φτάσαμε κάπου προς το Σούνιο; Προς Χαλκίδα; Κόρινθο; Δε ξέρω, πόσο μακριά πας σε μια ώρα; Εξαρτάται θα μου πεις από τη ταχύτητα.


Το αυτοκίνητο σταματά κάποια στιγμή και μου ανοίγουν τη πόρτα απ'έξω. φαίνεται πως βρίσκομαι σε ένα υπόγειο γκαράζ.

Βγαίνω κρατώντας... καλά τόση ώρα δεν έχω πει τι κρατάω;
Κρατάω ένα καλάθι με αυγά και μια ζωντανή κότα δεμένη με σκοινί στα πόδια. Ήσυχη έκατσε η καημένη. Τα παραδίδω εκεί σε έναν τύπο που  περιμένει να βγώ. Ανταλλακτική οικονομία. Δίνω, δίνεις και τα γράφουμε στα παλιά μας τα υποδήματα και τα χαρτονομίσματα και τους εμπνευστές τους. Σε περιόδο κρίσης/καταστροφής/πολέμου/συμφοράς πόσα χαρτάκια θες για να χορτάσεις;



Μετά μου δείχνουν τις σκάλες και αρχίζω κι ανεβαίνω τα χωρίς τέλος σκαλιά. Πρέπει να ανέβηκα ίσα με 87 σκαλιά. Σκαλιά να δουν τα μάτια σου. Πολυόροφο το Άνδρο λοιπόν. Μα χάθηκε να βάλουν ένα ασανσέρ, αναρωτήθηκα?

Φτάνω σε μια ορθάνοικτη πόρτα ορόφου. Κοιτάζω στο χώρο μέσα. Μοιάζει με άδεια  αρένα. Ψυχή δεν υπήρχε. Σπούκι το να είσαι σε ένα άνδρο, χωρίς να ξέρεις τα κατατόπια.
Στέκομαι στην είσοδο και εξερευνώ με τα μάτια. Μπροστά υπάρχει ένα μικρό σαλονάκι και πίσω από αυτό ένα σιθρού τοίχος από παλέτες. Για να βλέπεις λίγο αλλά  για να μη τα βλέπεις όλα. Λόγω χαμηλού φωτισμου εκείνη την ώρα δεν φαίνονταν σχεδόν τίποτα πάντως. Δεξιά στο βάθος είχε στοίβες με κάθε λογής εργαλείο και υλικό για να υλοποιηθεί κάθε κατασκευαστική πασαλειφτροιδέα. Στα αριστερά είχε ένα άδειο πάγκο εργασίας με λιγοστά αντικείμενα από κάποια προηγούμενη σκραμπουκομάζωξη προφανώς! Απουσία του κόσμου πάντως το άνδρο έμοιαζε απέραντο. Αφού θα μπορούσα να φέρω τα πιτσιρίκια να κάνουν ποδήλατο εκεί. Μιλάμε για πίστα ε; Ίσως και η μισή πραμάτεια του Χόντος να χωράει εκεί. Μάλλον τα παραλέω. Ένας μικρός Άλφα Βήτα όμως σίγουρα.

Στο βάθος πίσω από τις παλέτες ένα κινητό κουδουνίζει και ακούγεται μια γυναικεία φωνή να απαντά. Το τηλέφωνο μπαίνει σε ανοικτή ακρόαση και ακούγονται όλα και από τις δύο πλευρές. Ακούω προσεκτικά και βγάζω μερικές φωτογραφίες το χώρο μέχρι να τελειώσει το τηλεφώνημα.  Αυτές εδώ λοιπόν είναι ένα από τα επίπεδα του Μύρτιου Άνδρου:









Το τηλεφώνημα φαίνεται να τελειώνει καθώς ακούω ορεβουάρ, τσιάο α του τ'αλέρ, ο ντε τουαλέτ,  και άλλες ξένες χαιρετούρες.

Χτυπάω τη πόρτα δυο φορές.
"Ακουέι κανείς; Ηρθα για την παραλαβή” φωνάζω.

Η αρχιπασαλείφτρα Μυρτώ πρόβαλε πίσω από τις παλέτες με αναμενόμενη για τη φήμη της ενδυμασία και χέρια μπογιατισμένα με χρώματα αλά  "Μάκης βαφιάς που έχει βάψει δέκα παιδικά δωμάτια με τα χέρια" και με καλωσόρισε.


"Για το βιβλίο" ήρθα. "Οκ, περίμενε" απαντά.
Το βιβλίο που ήταν να παραλάβω ήταν για το αμόρε. Περίμενα εγώ κανένα τόμο, καμιά επιβλητική γκουμούτσα τρία κιλά με χειροποίητη βιβλιοδεσία. Μου φέρνει ένα πορτοκαλί σακουλάκι. Στο νου μου έρχεται μπουμπουνιέρα βάφτισης και σκέφτομαι αν υπήρχε καμιά βάφτιση εκείνες τις μέρες. Το ανοίγω και μένω άφωνος με αυτό που.Πρώτη φορά βλέπω στη ζωή μου βιβλίο μπονζάι που να είναι και κρεμαστό κιόλας. Τέλειο? Φανταστική ιδέα???   Το βρίσκω θαυμάσιο. Εύγε Μυρτώ!



Εντάξει, δεν έχω παράπονο, η φιλοξενία τα λίγα λεπτά ήταν άριστη. Όπως και ο φρέντο εσπρέσσο που μου ετοίμασε για το δρόμο με την νεσπρεσομηχανή της. Παίρνω το βιβλιομπονζάι, χαιρετάω και παίρνω το δρόμο της επιστροφής με ανάποδη φορά. Βανάκι, μετρό και σπίτι. Όλα καλά.

Και πριν κλείσω,  αγαπητέ αναγνώστη ας επιστρέψω στο ζουμί της ανάρτησης που θα αποκαλύψω. Το τι άκουσα από το τηλεφώνημα δηλαδή. Οι επόμενες δράσεις του Μύρτιου Άνδρου όπως τις άκουσα. Λοιπόν, κάτι έλεγε ότι περιμένει τα νέα μηχανήματα, τα  νέα εργαλεία και να ετοιμαστεί ο χώρος. Ποιός χώρος? Κάτι έλεγε ότι πρέπει να καθαριστεί η έκταση από και να ετοιμαστεί για τη δεντροφύτευση.  Το τρακτέρ για τα χωράφια αγοράστηκε σε τιμή ευκαιρίας και άλλα εργαλεία αναμένονται να παραδοθούν. Για να μη τα πολυλογώ από όσο κατάλαβα οι νέες δράσεις περιλαμβάνουν "δεντροφύτευση" καθότι θα αναδειχτεί οσωνούπο μια στροφή στην οικολογία και στην εσωτερική παραγωγή και κατανάλωση και δε θα αγοράζουν πλέον χαρτιά από τη μακρινή Τζαπάν αλλά θα φυτεύουν, θα φροντίζουν, θα μεγαλώνουν δέντρα κι από αυτά θα παίρνουν το ξύλο, θα το επεξεργάζονται σε έναν από τους ορόφους, θα κρατάνε τα καλά κομμάτια για ξυλοσκραμπουκογλύπτικη και τα πιο αδιάφορα τμήματα θα τα θρυματίζουν, θα τα πολτοποιούν στη ταράτσα, θα τα αποξηραίνουν και τέλος πάντων θα φτιάχνουν ένα είδος σκραμπουκοπαπυροκαμβαδόχαρτο  με μεγάλη αποροφητικότητα στα χρώματα για τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες.
Η πιο ενδιαφέρουσα όμως δράση που ΟΛΟΙ θα λατρέψουν, ακόμη και οι πιο γκρινιάρηδες άντρες είναι η αγροτική παραγωγή που θα εξελίσσεται παράλληλα με τα δέντρα. Θα βγάζουν λέει φρέσκα προιόντα για  γαστρονομικές δημιουργίες. Θα καλούν και σεφ ειδικούς για μαγειρευτικές επιδείξεις, θα μαθαίνει η μια στην άλλη συνταγές που δε ξέρει και τέλος πάντων μόνο και μόνο στην ιδέα του τι θα ακολουθήσει μπορώ να δηλώσω από ΤΩΡΑ εθελοντής δοκιμαστής και μέγας φαν του εγχειρήματος.

Άντε ρε κορίτσια, φτιάξτε κάτι που να τρώγεταιιιιι! Καλό το σκραμπούκι αλλά για να χορταίνει το μάτι μόνο!

:-)

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Άει χάσου μυρμιγκάκι κατασκοπικό Google Street view!

Μερικές φορές η τεχνολογία και η τεχνολογομανιοχρησία φτάνει στα όρια της. Οκ, είναι συναρπαστικό το google earth, το google maps και όλες αυτές οι υπηρεσίες που προσφέρουν πληροφορίες γεωστατικού χαρακτήρα. Το Panoramio επίσης εκπληκτικό που προσφέρει τόσες ωραίες πανοραμικές φωτογραφίες στα σημεία ενδιαφέροντος παγκόσμια (ιστορικά μνημεία, τουριστικές ατραξιόν ή και παραλίες στην Ίμπιζα)

Μέχρι και στην επιφάνεια του Άρη ή του Φεγγαριού μπορείς να περιηγηθείς (ή και να πετάξεις ακόμη με τον ενσωματωμένο εξωμοιωτή πτήσεων που διαθέτει το google earth.
Το μέλλον προμυνείεται αναμφισβήτητα ανατρεπτικό και απρόβλεπτο....

Τώρα όμως ένα νέο -στην Ελλάδα νέο- εργαλείο έκανε το ντεμπούτο του.


Google Steeet view

Στιγμιαία ενθουσιάστηκα όταν είδα πως λειτουργεί και με πόση λεπτομέρεια δείχνει τα σπίτια.

1η παρατήρηση.
Οκ όλα αυτά τα φρου φρού της τεχνολογίας. Μπορεί να μου πει κάνεις ένα σοβαρό λόγο, σοβαρό όμως ε; για τον οποίο πρέπει να υπάρχει φωτό του σπιτιού μου σε πέντε έξι οχτώ δε ξέρω πλάνα; Ή γερνάω ή έχω γίνει συντηρητικούρα του κερατά ή απλά δε θέλω το σπίτι μου να φαίνεται στο διαδίκτυο. Γιατί ωρέ γούγλη; Τι σο' κανα και με βγάνς λάιβ στο δίκτυο;;; 

Συγνώμη δηλαδή αλλά το επόμενο που σκέφτηκα είναι ότι αν συγκαταλεγόμουν σε αυτή τη ευγενή κατηγορία των απαλοτριωτών ιδιωτικής περιουσίας (as known as γατόνια ή και διαρρήκτες) αυτή τη στιγμή θα έψηνα κατά πάσα πιθανότητα ένα αρνί συνοδευόμενο με άφθονο κρασί (απαλοτριωμένο κι αυτό φυσικά) και θα έκανα γλέντι με αυτό το εργαλείο που μου προσφέρεται έτσι απλόχερα και ανεμπόδιστα.

Με τέτοιο εργαλείο μπορείς να κάνεις κατόπτευση χώρων, σπιτιών χωρίς καν να περάσεις από εκεί. Ούτε μια φορά έστω. Χωρίς κάν να γίνεις ύποπτος. Από το σπίτι σου. Από το σαλόνι σου. Να το κάνω πιο λαικό; Απο τον καναπέ σου φορώντας το μποξεράκι σου, έχοντας απλώσει τη βρωμοποδάρα σου πάνω στο γεμάτο άδεια πιτσόκουτα τραπεζάκι...

Κάνεις το σχεδιασμό σου λοιπόν από όπου και όπως θες, χιλιόμετρα, μίλια, μισό νομό παραπέρα... Και τέλος πάντων, βλέπεις ένα εύκολο στόχο, εκεί έχει κάμερα, εκεί βλέπω το φάρο του συναγερμού, τζιζ μακριά, πάμε παρακάτω, κάνεις τα κουμάντα σου τέλος πάντων... πόσο σχοινί θες, τι εργαλεία να πάρεις μαζί. Σκάλα θα πάρεις ή κάνει και εκείνο το δέντρο που βλέπω από το 2011; Από τότε θα έχει μεγαλώσει και λίγο, θα με βαστάει να ανέβω από εκεί... Από εκεί θα γατζωθείς, εκεί θα πατήσεις, εκεί έχει μια φωλιά με περιστέρια, εκεί θα απλώσεις σχοινί, εκεί έχει εύκολο παραθυρόφυλλο και με ένα μικρό λοστό τσούπ και μπήκες.... Και στα πέριξ επίσης της γειτονιάς. Εκεί έχει χώρο για να με περιμένουν, εκεί θα αφήσω όχημα που δε δημιουργεί υποψίες, εκεί θα μπει το φορτηγό γιατί ίσως αν δεν υπάρξει γείτονας να θορυβηθεί παίζει να τα αδειάσω και όλα μέσα από το σπίτι...


Σε συνδιασμό με τις αφελείς δημόσιες δηλώσεις και τσέκ ίν "ναι γιούχουυυυ γκάιζζζ, έφτασα Μύκονο για γουίκεντ"...     (Ωωω ναι, μερικοί έχουν ανοικτά εντελώς τα προφίλ τους στο κοινό) γίνεσαι η χαρά του λωποδύτη.

Όμως, ευτυχώς εκεί στη Γκούγκλ το προβλέψαν ότι κάποιοι δε θα θέλουν να συμμετέχουν σε αυτούς τους νεωτερισμούς (πωωωω, λες να έγινα μεγάλη συντηρητικούρα αναγνώστη μου;;;) και πατάς κάτω δεξιά το μαγικό κουμπάκι "report a problem" και με αυτό και μπορείς ελεύθερα να "μαρκάρεις" ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, ή ένα άτομο για να σκιαστεί οριστικά από κάποιον τεχνικό του google street view. Σε δυο ώρες είχε εξεταστεί και υλοποιηθεί το αίτημα μου. Προσοχή όμως, είναι οριστική μια τέτοια ενέργεια "θόλωσης" των εικόνων όμως και δεν αναιρείται. Δεν αναιρείται? Γιατί πότε ρωτήθηκα κιόλας αν το θέλω;

Βρε άμε στο διάτανο! Αει χάσου μυρμιγκάκι κατασκοπικό!



2η παρατήρηση.
Στις γειτονιές, δε λέμε σε αυτές δίπλα σε στάσεις μετρό που οι θέσεις πάρκινγκ εναλλάσονται συνεχώς λόγω του όγκου των ενδιαφερόμενων, αλλά στις άλλες. Στις απλές γειτονιές που δεν έχουν κανένα τουριστικό ενδιαφέρον. Εκεί τα πράγματα ΔΕΝ αλλάζουν. Το αμάξι, τη μοτοσικλέτα, το σκούτερ, τη φεράρι, το τζίπ θα τα παρκάρεις εκεί, τρια μέτρα πιο μπροστά, τρία μέτρα πιο πίσω, εκεί πάντως. Που θέλω να καταλήξω. Ότι πάλι αυτοί οι φίλοι τα γατόνια που δουλεύουν με παραγγελιές του στυλ "θέλω ένα Mini Cooper, ένα σκαραβαίο κάμπριο και ένα Mercedes Χ μοντέλο" για ανταλλακτικά ή για μόνιμη απαλλοτρίωση θα έχουν ένα σούπερ εργαλείο να ψάξουν εδώ κι εκεί και να βρουν τη λεία τους. Μια βόλτα από τα σημεία ενδιαφέροντος θα αποκαλύψει ή όχι αν είναι εκεί η λεία τους. Συνήθως όμως στο άγνωστο παλιοστενάκι αυτά τα δεκαπέντε αμάξια παρκάρουν και θα παρκάρουν και σπάνια κάποιος άλλος.



Ως εκ τούτου δε μπορώ να μη σας παροτρύνω να θολώστε τα σπίτια σας κι εσείς... Και αν πιστεύετε λίγο , στην ιδιωτικότητα που σε κάθε ευκαιρία εκμηδενίζεται στείλτε το σύνδεσμο και σε φίλους....

Δε σας πειράζει η ιδιωτικότητα? Οκ, άλλο επιχείρημα λοιπόν. Το ότι το διαστημάμαξο της Google πέρασε Μαη μήνα και εσύ έχεις απ'εξω ακόμη τον ηλεκτρικό φωτεινούλη Αη Βασίλη στο μπαλκόνι δεμένο και έχεις στο πεζοδρόμιο το δέντρο και την κοντούλα λεμονιά -που δε λέει να ψηλώσει- στολισμένα με στολίδια δε σε πειράζει????  Α πα πα πα!!!
Και οι τοίχοι? Πφφφ, πάλι βάψιμο θέλουν. Κάγκελα? Σχεδόν φαίνεται η σκουριά. Αίσχος. Με τέτοιο χάλι θα μας βλέπουν οι ξένοι και θα γελάνε! Γρήγορα βάψιμο.

Με τη θολή βαφή....

Ακολουθεί δείγμα θολής βαφής, εξαιρετικής ποιότητας.












Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Το Μύρτιο Άνδρο του Σκραμπουκιστάν

Άντρες προσοχή! Το ακόλουθο μήνυμα έχει προγραμματιστεί όχι να αυτοκαταστραφεί αλλά να σας προειδοποιήσει.


Το Μύρτιο Άνδρο του Σκραμπουκιστάν...

Πιθανώς έχει συμβεί και σε σας. Αν όχι πολύ πιθανό να συμβεί στο μέλλον. Γυναίκες πάσας ηλικίας από είκοσι καλοκαιριών μέχρι βαθιά -άντα μαζώχνονται περιοδικά στο άνδρο του Σκραμπουκιστάν κάπου στο κέντρο του ιερού τριγώνου από αρχαιοτάτων ετών που σχηματίζεται μεταξύ Ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο, Ναού του Ηφαίστου στην Αθήνα και Σαλαμυκόνου. Δεν έχω εντοπίσει ακριβώς που αλλά μόλις τελειώσει ο Σκοτ με τη Νορβηγία αυτή θα είναι σίγουρα μια επόμενη αποστολή του. Να σώσει τον κόσμο από το Σκραμπούκι! Όοοοοχι, τον κόσμο όλο. Τις γυναίκες βασικά καθώς σπανίως υπάρχει απειλή προς το άρρεν φύλλο από τη μαγεία του Σκραμπούκι.

Που λες μοναδικέ μου αναγνώστη.... Α σήμερα δεν είσαι μόνος τελικά. Είστε δύο βλέπω. Εεεεπ; Εσύ; Εσύ ο άλλος που κρυφοκοιτάς και δε το μαρτυράς; Εσύ που δεν έχεις κατοχυρώσει μια θέση στη λίστα αναγνωστών στα δεξιά της οθόνης και λαθραναγνώσκεις αυτή τη στιγμή ... εσύ τέλος πάντων άκου!

Υπάρχει που λες ένα άνδρο εδώ κοντά μεγάλο και θαυμαστό. Το Μύρτιο Άνδρο του Σκραμπουκιού στην Ελλάδα, στη καρδιά της χώρας την Αττική που σύντομα θα είναι και το κεντρικό σημείο αναφοράς για όλες τις σκραμπουκουκούδες! Μ'αρέσει η λέξη αυτή, γεμίζει το στόμα όταν τη λες όπως σχεδόν ο λουκουμάς όταν τον προφέρεις.

Πληροφορίες από τα ζόμπι θύματα που έχουν πέσει στον ιστό της μεγάλης Σκραμπουκοαφέντρας που διοικεί το Μύρτιο Άνδρο λένε ότι απλώνεται σε πολλαπλά επίπεδα και σε πολλούς ενδιάμεσους χώρους η ανάπτυξη του Άνδρου.  Στο κύριο όροφο λένε ότι γίνονται οι βαφές ενώ τα άλλα επίπεδα είναι βοηθητικοί χώροι. Πάνε όλες εκεί και απλώνουν χαρτιά, πιάνουν στα χέρια τους τα πασαλειφτήρια τα οποία αλλάζουν με τη μέρα; με το σκοπό της συνάντησης; Ίσως και με τα φεγγάρια. Κανείς δε ξέρει ακριβώς.

Δε ξέρω, νομίζω αγγίζει τα στενά όρια της αίρεσης το άνδρο αυτό το καλλιτεχνικά κολασμένο! Πηγαίνουν εκεί, υπάρχει η αρχιπασαλείφτρα, και αφού δείξει τι θα κάνουν ξεκινάνε όλες μαζί και το επιχειρούν. Τόσο μαγική είναι η επίδραση της συνεδρίας που οι περισσότερες μετά επαναλαμβάνουν στο αυτόματο τη διαδικασία και στα σπίτια τους. Για ώρες και μέρες πολλές. Μέχρι που εφευρίσκει ένα κόλπο, μια νέα μαγκιά και τις μαζώχνει στο επόμενο κάλεσμα και κάνουν κάτι καινούργιο.

Να, τις προάλλες πήραν κάτι κουτάκια μια χαρά κουτάκια του θεού και τα παλαιώσαν. Τα κάναν να φαίνονται παλιά. Άκου τώρα ρε φίλε πράγματα! Αντί να φτιάξουμε τα παλιά σα καινούργια, οοοόχιιι, να πάμε αντίθετα, να κολυμπήσουμε αντίθετα στο ποτάμι, σα σολομοί, μέχρι να μην έχει άλλο ανηφόρα, μέχρι να κάνουμε τα καινούργια παλιά!


Ένα άλλο ήταν που ήρθε το αμόρε σπίτι και μου καλοκοίταζε τις σελίδες από ότι είχα γράψει ως εκείνη τη μέρα και ήθελε να τις κάνει βιβλίο. Άστες κάτω καλή μου της λέω, δεν είναι έτοιμο τίποτα ακόμη, ούτε απώ ωρθωγράφω δε το αίχο παιρρασι, όχι, επέμενε αυτή.

Ήθελε να το κάνει βιβλίο. Κάτι κόντεξ, κόπτιξ, εξπόστιξ, μπότιξ, τρίπλεξ δε κατάλαβα, κάτι τρελά μου έλεγε. Έφυγε από το σπίτι κεφάτη και γύρισε πιο κεφάτη με γουτεμβουργικές γνώσεις και όρεξη να βρει εξιλαστήριο θύμα να βιβλιοδέσει. Έτσι θα τα έχεις, λέει; Σκόρπιες σελίδες θα είναι το βιβλίο σου; Κι αν φυσήξει; κι αν βρέξει; το Σκοτοβιβλίο σου αντέχει;

Εκείνη τη στιγμή μια βροντή σείει το σπίτι, έχει μόλις ξεσπάσει μπόρα. Ανοίγει τη πόρτα του μπαλκονιού να μαζέψει γρήγορα τα ρούχα και τότε σχηματίζεται ρεύμα. Ως επόμενο μου παίρνει τη στοίβα με τις φρεσκοτυπωμένες σελίδες από το τραπέζι, τις πετάει στον αέρα σα τραπουλόχαρτα, ένα μωρό δαγκώνει το κεφάλαιο 3 και πιάνει αρκετές με χεράκια φουλ στη μαρμελάδα και ένα άλλο σκίζει τυχαίες σελίδες του 11 και 17 φωνάζοντας "πάειιιιιι"... Εγώ να μαζεύω σελίδες με αλλόκοτη υστερία σαν να ήταν πενηντόευρα και να προσπαθώ να σώσω ότι σώζεται. Μια τρέλα...

Όλα τα παραπάνω προς επιβεβαίωση της λαϊκής σκραμπουκικής ρήσης "Κάλλιο βιβλιόδενε παρά σελιδογύρευε"...

Για να επιστρέψω στο θέμα τώρα να μη πλατειάζω πολύ, τώρα τελευταία στις νέες καλλιτεχνικές ανησυχίες του Μύρτιου Άνδρου η νεότερη προσθήκη, φήμες λένε, είναι το Αρτ Ζούρναλ Κλάμπ. Τι είναι αυτό τώρα. Θα το πω όσο πιο λιανά γίνεται απευθυνόμενος στους άντρες αναγνώστες που δε θα μάθουν ποτέ στα αλήθεια τι είναι και δε θα έχω και κάποιον να αμφισβητήσει την εγκυρότητα της πληροφορίας...

Παίρνει λέει η αρχηγός και έπειτα οι άλλες επαναλαμβάνουν, κάτι μίστς (ομίχλες;;;), κάτι σπρέι, κάτι γουότερ κώλος (το ρ δε προφέρεται), κάτι ακρυλικά μελάνια, τα ανακατεύουν λίγα λίγα ή και όλα μαζί σε μια καλλιτεχνική μαρμίτα και τα σερβίρουν μαζί με μια πάστα σε καμβάδες, χαρτιά, χαρτόνια, υφάσματα και σεντόνια. Μετά παίρνουν φωτογραφίες, σφραγίδες, γραμματόσημα, κουμπιά (φερμουάρ όχι;;; Στο πηγάδι κατουρήσαν τα κακόμοιρα;) και τα τοποθετούν ατημέλητα πάνω τους με μια αρτιστική τάξη που ορίζεται από τους κανόνες της δημιουργίας του χάους.

Δημιουργία από τα βάθη του χάους δηλαδή!

Όπως και χαοτικά έχει πολλαπλασιαστεί ο όγκος των σκραμπουκο-εργαλείων και σκραμπουκο-υλικών του αμόρε. Ξεκίνησε δειλά δειλά με μια κόλα, ένα κοπίδι, ένα ψαλίδι που κόβει καρδιογραφήματα που χωρούσαν σε μια κασετίνα παιδιού δημοτικού, μετά πρόσθεσε ακόμη μερικά και κατάλαβε ένα κασόνι και τέλος πάντων να μη τα πολυλογώ τώρα όλη η πραμάτεια πιάνει ένα ολόκληρο δωμάτιο που έχω παρουσιάσει παλιότερα χωρίς τις τελευταίες προσθήκες του τρισδιάστατου εκτυπωτή, του ρούτερ τριβείου και της οξυγονοκόλλησης (omg..)

Αλλά έτσι είναι οι γυναίκες. Έχουν έμφυτη τη τάση να καταλαμβάνουν όλο το χώρο από συρτάρι μέχρι βίλα!

Για τα έξοδα δε διαμαρτύρομαι, όλοι έχουν την Αχίλλειο πτέρνα τους και μια μαύρη τρύπα που καταναλώνουν χρήματα για τα μη (όπως λένε οι παλιοί που περάσαν κατοχή) απαραίτητα έξοδα δηλαδή τρόφιμα.

Άλλος τα ρίχνει στο καπνό, στο ποτό, σε ταξίδια, σε θεάματα, σε μπουζούκια, βιβλία, κινητά υπολογιστές και δε τελειώνει αυτή η λίστα όσα και να πω.

Εγώ πχ τώρα σκέφτομαι ότι δυο ποδήλατα, ένα αγωνιστικό προπόνησης-αποστάσεων και ένα σιδερένιο οσονούπω βιντάζ (να το στείλω στο Μύρτιο Άνδρο για μια σπέσιαλ βαφή - παλαίωση να το κάνουν να φαίνεται του 70';;;),δεν είναι αρκετά. Χρειάζομαι ένα και για εκτός δρόμου διαδρομές. Για χωματόδρομους, λιβάδια, όρη και βουνά.

Και για άλλη μια φορά θα ισοφαρίσω το αμόρε σε έξοδα έτους με μια αγορά...

Ένα ακόμη και τελειώνω...

Ίσως το χειρότερο; Έρχεται σπίτι και νομίζεις ότι έχεις παντρευτεί το Μάκη το βαφιά. Δάχτυλα χέρια ρούχα όλα μια αρτιστική μαγεία.

Το χαμόγελο και η χαρά καθώς και οι φορτισμένες της μπαταριές αξίζουν όλη τη μουτζούρα και τα πασαλείμματα..!

Ίσως τελικά να μην είναι κακή επιρροή το Μύρτιο Άνδρο!!! Περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση ...


Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Ποδηλατική ανασκόπηση του 2013

    Το 2013 ήταν μια μεταβατική χρονιά. Πολλά αλλάξαν και συνεχίζουν να αλλάζουν.
Πέρυσι το χειμώνα του 12'-13' κάθε δυο ή τρεις βραδιές έκανα την προπόνηση μου στο στατικό ποδήλατο.  Ήταν η εποχή που δεν υπήρχε χρόνος για αληθινή προπόνηση με το ποδήλατο στο δρόμο κι εκεί έκανα τη προετοιμασία μου για τα Brevet Νεμέας και Αταλάντης. Στο άβολο στατικό ποδήλατο ακούγοντας κάποιο audio book, βλέποντας Spinning video clips στο κινητό ή απλά ακούγοντας μουσική.
    Αρχές Γενάρη του 13', πέρυσι δηλαδή,  άλλαξα τροχούς, δισκοβραχίωνα, έβαλα λάστιχα ψιλά αγωνιστικά 700x23mm  (γελάστε δυνατά, το επιτρέπω) στο Commodore κι έφτασα μαζί του Νεμέα. Είχα μια μοναχική επιστροφή με απρόοπτη βλάβη στο πεντάλ αλλά πείσμωσα και τερμάτισα εντός χρόνου ένα τέταρτο πριν λήξει ο χρόνος. Για τα δεδομένα μου, ξεπέρασα κάθε προηγούμενο. Ήταν μεγάλο άλμα μια τέτοια διαδρομή.
    Μετά από ένα μήνα δοκίμασα τη τύχη μου και στην Αταλάντη στο 300ρι Brevet χορταίνοντας βροχή στην επιστροφή στα τελευταία χιλιόμετρα.  Κάπου εκεί μπήκε μια  άνω τελεία στην αγωνιστική του καριέρα του Commodore. Αρκετά λεφτά είχαν φύγει σε επισκευές και αναβαθμίσεις χωρίς πολύ νόημα. Αυτό που έπρεπε να κάνω από την αρχή δε το έκανα. Τι; Να ντύσω το ποδήλατο με σύγχρονα μεταχειρισμένα περιφερειακά και να φτιάξω ένα σιδερένιο αγωνιστικό 11 κιλών και να κάνω με αυτό το γούστο μου. Εφόσον αυτό δεν έγινε σύντομα έκανα το αμέσως επόμενο βήμα. Σταμάτησα να αρνούμαι ότι χρειάζομαι ένα νέο σύγχρονο ποδήλατο που δε χαλάει ένα εξάρτημα του σε κάθε βόλτα. Κακά τα ψέμματα. Η παλιά κούρσα είναι πλέον γριά. Όσο και να τη παστώσει κανείς με επισκευές νιά δε γίνεται. Όλο κάτι τρίζει, όλο κάτι χαλάει, όλο και κάτι σκορπίζει κάθε 100κμ... Τα μόνα αρχικά περιφερειακά που είχαν μείνει ήταν το τιμόνι, τα φρένα, οι αλλαγές ταχυτήτων και οι εκτροχιαστές...
 Έτσι εφόσον ο καιρός γλύκανε οι αντιστάσεις πέσαν και παραδόθηκα σε μια Ιταλίδα. Μια πράσινη κούρσα Bianchi. Το καλοκαίρι με βρήκε να παίρνω μέρος στο Ble challenge στη Νότια Αττική με νέο ποδήλατο και άλλο αέρα.
Οι καλοκαιρινές προπονήσεις με το Commodore στο εξοχικό και το βραδινό κολύμπι στη θάλασσα μετά από κάθε βόλτα ήταν η καλύτερη προετοιμασία για το Brevet Αττικής τον Σεπτέμβρημε σούπερ ρυθμό και επίδοση...



Συνολικά :

  • 661km στο στατικό ποδήλατο + κάποια από αυτά σε spinning πρόγραμμα. Τα έβγαλε επιτέλους τα λεφτά του το στατικό ποδήλατο-κρεμάστρα. Κάθε ώρα χρήσης πλέον είναι κέρδος και μόνο κέρδος.
  • 1250 με το Commodore  συμπεριλαμβανομένου δυο Brevet, της Νεμέας και της Αταλάντης.
  • 1536.3 με το Bianchi σε προπονήσεις, βόλτες, ένα κατοστάρι challenge κι ένα brevet.


σύνολο 3447,3 km ποδηλατικά χιλιόμετρα το 2013...



Ο Στόχος για το 2014 είναι να με ξεπεράσω!!!...






Ακολουθούν φωτογραφικά στιγμιότυπα του 2013...
Γεράνια όρη @Κόρινθος

Σπασμένες μπίλιες στο αριστερό πεντάλ.

Φακός Τάσου για 300ρι Brevet

Ποδηλατώντας χαράματα στη δουλειά

Με μια κούκλα στη Σαρωνίδα

Το παλιό Commodore συναντά ένα νέο σε βιτρίνα

Όταν όλα γυαλίζουν

Πόσοι χωράνε στο impulso?




Ble Challenge. Βάρκιζα. Πριν την εκκίνηση

Ble Challenge Νότιας Αττικής
Ble Challenge Νότιας Αττικής

Brevet Αττικής, τερματισμός στο γκάζι.



Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Stupid Cupid, ένα βιβλίο γεννιέται...!

Είναι το πρώτο βιβλίο στα αγγλικά που διαβάζω. Πλησιάζω στις  τελευταίες σελίδες αυτές τις μέρες. Λόγω πιεσμένου προγράμματος το προχωράω λίγο λίγο, ένα κεφάλαιο τη φορά. Ευκολοανάγνωστο, περιγράφει την τρέχουσα περίοδο της ζωής της Leslie στην οποία οι προηγούμενες απογοητεύσεις στον έρωτα την έχουν οδηγήσει στη πλήρη άρνηση. Με τη βοήθεια όμως του θεού έρωτα όλα διορθώνονται και όλα παίρνουν το δρόμο τους.

Αισθηματικό - ρομαντικό το στυλ σε ταξιδεύει σε διάφορα μέρη. Έχει αρκετές σκηνές που θα σε κάνουν να γελάσεις, να σκεφτείς, ίσως και να κλάψεις αν μέσα από τα γραφόμενα ταυτιστείς.   

Γλώσσα;;; Αγγλική.  Εγώ που δεν έχω καλή εξοικίωση το έχω καταφέρει και φτάνω στο τέλος σε λίγες μέρες.  Εσύ, μοναδικέ αναγνώστη, εσύ που αναρωτιέσαι αν σε εσένα μιλάω τώρα, ναι σε σένα μιλάω, εσύ που ξέρεις καλύτερα αγγλικά από εμένα μπορείς για λίγους μήνες ακόμη να το διαβάσεις δωρεάν εδώ.   Το γράφει μια φίλη και γειτόνισσα, η Νεκταρία Μαρκάκη

Μπες, διάβασε, αξιολόγησε και βοήθησε με τα σχόλια σου και την αξιολόγηση την έκδοση του!!!






Stupid Cupid


Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

6 κρίκοι αλυσίδας που συνδέουν τα πάντα

Έξι κρίκοι αλυσίδας που συνδέουν τα πάντα - Έξι ή φτάνει καμιά φορά απλά ένας ?


Ο Frigyes Karinthy το 1929 δημοσίευσε ένα τεύχος με σύντομες ιστορίες ονόματι "Όλα είναι διαφορετικά". Ένα από τα διηγήματα ονοματίζεται "Κρίκοι αλυσίδας". Μέσα στην ιστορία ερευνούσε την αφηρημένη με όρους του φανταστικού υπόθεση ότι ο κόσμος μας συρρικνώνεται όσο η τεχνολογία εξαπλώνονται, όσο τα ταξίδια από χώρα σε χώρα, από ήπειρο σε ήπειρο είναι πιο εύκολα και πραγματοποιήσιμα από ποτέ. Ειδικά στις μέρες μας με το διαδίκτυο η υπόθεση του δείχνει ακόμη πιο αληθινή.
Διατύπωσε μεταξύ άλλων ότι όλοι και όλα συνδέονται μέσω 6 η λιγότερων κρίκων μιας αλυσίδας. Σαν αποτέλεσμα της υπόθεσης πρότεινε να κάνει κάποιος ένα πείραμα για να διαπιστώσει ότι μπορεί να συνδεθεί με οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο στον κόσμο μέσω 5 ή λιγότερων ενδιάμεσων ανθρώπων. Όλα αυτά βασιζόμενος στα δίκτυα γνωριμίας που έχει ο κάθε άνθρωπος. Δηλαδή εκλαϊκευμένα να δώσω ένα παράδειγμα : "έχω ένα φίλο που έχει ένα φίλο που έχει ένα φίλο που ο αδερφός του πέταξε στο διάστημα με πύραυλο της Nasa". Κάτι τέτοιο.

Όσο οι ανθρώποι μετακινούνται, ταξιδεύουν, γνωρίζονται και συνεργάζονται με νέους ανθρώπους από κοντά ή μέσω διαδικτύου αυτή η υπόθεση των 6 κρίκων της αλυσίδας είναι απόλυτα επαληθεύσιμη.

Ένα συμβάν των τελευταίων ημερών, το χαμένο Boeing των Μαλαισιανών γραμμών στον Ινδικό Ειρηνικό για παράδειγμα μου θύμισε αυτή την ιστορία των κρίκων και την ανέσυρα.

Ο αδερφός μου έφτιαξε τα ηλεκτρονικά της πλατφόρμας του εξομοιωτή του μοιραίου αεροσκάφους τη πλατφόρμα και είχε φιλικές σχέσεις με τον πιλότο.
Ενδιάμεσοι κρίκοι αλυσίδας από τον πιλότο ως εμένα : Ένας.
για εσένα μοναδικέ μου ξεχασμένε και παραμελημένε αναγνώστη ... Δύο ! Εκτός αν ξέρεις τον αδερφό μου :-)



Εδώ θα βρεις το άρθρο του αδερφού μου για τον πιλότο Zaharie...

Θετική ενέργεια στον πιλότο Zaharie...





Ας ευχηθούμε καλή έκβαση στη μυστήρια αυτή ιστορία που έχει συνεπάρει τα μυαλά όλων...