Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Brevet Αττικής 2015 205km

Λιμανάκια
             



Κυριακή 21 Σεπτέμβρη 2015. Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο.  Ξύπνησα νωρίς για να προλάβω τη ζέστη και να μην αργήσω στο ετήσιο ραντεβού με τον ποδηλατικό γύρο της Αττικής ονόματι Attica Brevet 2015. Εγώ και άλλοι 550 τουλάχιστον επίσημοι συμμετέχοντες και αρκετοί ανεπίσημοι.

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

Λίγο κανέλα δεν είναι χρυσόσκονη


Βάλε λίγο κανέλα βρε παραπάνω! Δεν είναι χρυσόσκονη!
Πόσο μου τη δίνουν ρε παιδι μου μερικές φορές. Βάζουν ή με το σταγονόμετρο ή με τη σέσουλα σα να είναι ρυζόγαλο.

Δεν είναι πράγματα αυτά!
Ευτυχώς εκεί στο Imola στο προσωπικό μου pit stop ανεφοδιασμού φρέντο με καταλαβαίνουν. Και γιαυτό δε πηγαίνω αλλού εξάλλου.



Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Kintsugi

Αυτές τις μέρες το βλέμμα μου έπεσε σε μια μικρή φωτογραφία στο Instagram, σε ένα βάζο με μια άγνωστη αισθητική που υποτιτλίζονταν με τη λέξη Kintsugi. Διαβάζοντας προσεκτικά τη λεζάντα κατάλαβα ότι δεν ήταν κάποια τεχνοτροπία παρά μόνο ένας τρόπος συγκόλλησης κεραμικών και γυαλικών των Ιαπωνέζων που ξεκίνησε το 15ο Αιώνα και έγινε τέχνη από τότε.

Οι Ιάπωνες θεωρούν ότι ένα αντικείμενο που έχει σπάσει και εχει επισκευαστεί με τη τεχνική Kintsugi έχει περισσότερη αξία από ότι πριν σπάσει. Όχι γιατί προσθέσαν χρυσό ή ασήμι στις ρωγμές αλλά επειδή έχει μια ιστορία να αφηγηθεί.

Πολλες φορές παρατηρήθηκε το φαινόμενο να σπάζονται κεραμικά οικογενειακά κειμήλια προκειμένου να επισκευαστούν και να "διακοσμηθούν" τρόπον τινά με αυτή τη τεχνική.






Και οι άνθρωποι; Δεν είναι εξίσου εύθραυστοι;

Άραγε θα μπορούσαν και οι άνθρωποι να αποδέχονται τις ατέλειες των άλλων και να βοηθούν να συγκοληθούν τα σπασμένα τους κομμάτια τους με τον καιρό με μια κατανόηση και με θετικά αισθήματα;

Ή μένουν στο "αν ραγίσει το γυαλί δε ξανακολλάει";




Σου φαίνεται ενδιαφέρον το Kintsugi???

Τι θα έλεγες να το φτιάξεις μόνος σου???

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

Μένουν μόνο τα κτήρια στις θέσεις τους


Μένουν μόνο τα κτήρια στις θέσεις τους. Πέρασε ένας αιώνας. Παραπάνω. Ένας αιώνας και μερικά χρόνια. Οι άνθρωποι στο βίντεο κάναν παιδιά και τα παιδιά τους άλλα παιδιά και έτσι συνεχίστηκε. Και έτσι συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Και τις μέρες που θα έρθουν.
Το μόνο που μένει ίδιο είναι τα κτήρια.

Οι άνθρωποι που τα χτίσανε, που τα τα γέμισαν, που τα κατοίκησαν δεν υπάρχουν.

Πόσο περαστικοί είμαστε; Πως γίνεται να καταλάβουμε ότι τώρα, αυτά τα χρόνια που ζούμε είναι μερικές στιγμές για τα κτήρια και όλα τα σταθερά σημεία αναφοράς του πολιτισμού μας;


Αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο σε αυτό το ταξίδι στο πρόσφατο παρελθόν του Λονδίνου...