Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Ζουν αλλά έχουν φύγει

Με στεναχωρεί όταν χάνονται οι άνθρωποι. Όταν γράφω χάνονται δε μιλώ για το "οριστικό κι αμετάκλητο" του θανάτου χαμό.  

Μιλάω για όσους κατ´επιλογή χάνονται. Για όσους τραβάνε ένα Χ, γυρνάνε τη πλάτη, ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και εξαφανίζονται. Άλλοτε εξαφανίζονται από ένα, δυο άτομα ή από όλους και όλα. Φυσικά δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα εξαφάνισης, μετακόμισης ή αλλαγής Ηπείρου. Άλλοι απλά αλλάζουν τηλέφωνα, email, αλλάζουν στέκια και συνήθειες και είναι επόμενο, καθώς φαίνεται ότι έχουν αλλάξει κι αυτοί. Και όταν τους συναντάς τυχαία στο δρόμο ή στο σουπερμάρκετ συνομιλείς λίγο μαζί τους και καταλαβαίνεις ότι η θέρμη που υπήρχε κάποτε έχει πια κρυώσει.




Έτσι αποχαιρετιέσαι έχοντας πια πάρει απόφαση ότι είναι ένα "τέλος εποχής" με αυτόν τον άνθρωπο.

Είμαστε και με τις φάσεις μας φυσικά νομίζω προσπαθώντας να ερμηνεύσω το φαινόμενο, άλλος έχει ιδιαίτερα βαρύ εργασιακό πρόγραμμα, άλλος έχει το αμόρε του σε άλλη πόλη και τρέχει συνέχεια εκεί, άλλος έχει κάποιον άρρωστο στο σπίτι ή περνά και ο ίδιος περιπέτειες με την υγεία του και δεν εννοώ μόνο το σώμα του αλλά το πνεύμα και τη ψυχή.

Δε κρατάω κακία. Ίσως μια πικρία έχει μείνει στη γεύση όμως από κάποιους που η όλη φιλία ήταν καθαρά προσανατολισμένη στο κέρδος και τότε δεν το έβλεπα ξεκάθαρα. Για παράδειγμα τα χρόνια που ήμουν επαρχία, μια συνάδελφος που βολευόταν ως επιβάτης στο αμάξι μου αντί να πληρώνει το ΚΤΕΛ και έπειτα όταν πήρα μετάθεση μας θυμόταν όταν έπρεπε να διανυκτερεύσει κάπου στο ταξιδάκι της στην Αθήνα. Τζαμπέ.
Κάτι τέτοιοι κερδοσκόποι δε με νοιάζουν και τους θεωρώ από περιττούς ως παρασιτικούς.

Και άλλοι που χάθηκαν στο άκουσμα νέων ή εξελίξεων στη ζωή μου. Άλλος χάθηκε στην αναγγελία ότι πέρασα στις Πανελλήνιες και πάω για σπουδές, άλλος στην αναγγελία του γάμου, άλλος με το που άκουσε εγκυμοσύνη, μωρά κλπ. 

Και άλλοι που εντελώς ξαφνικά σα να ήταν κομήτες ταιριάξαν περιστασιακά οι τροχιές μας για κάποιο διάστημα μέχρι που χώρισαν πάλι ξαφνικά.


Τώρα θα με ρωτήσεις μοναδικέ αναγνώστη, δε το έχεις κάνει ποτέ αυτό; Δεν έχεις ξεγράψει κι αποκλείσει κάποιον; Βεβαίως. Δυο φορές. Άτομα όμως που αποτελούσαν όμως υποψήφιους κάτοικους ψυχιατρικής μονάδας και δυστυχώς συνυπήρξαν στην εργασιακή μου καθημερινότητα μέχρι που πέρασε ο καιρός και οι δρόμοι μας αλλάξαν ρότα. Για κάτι τέτοιους οι δίαυλοι επικοινωνίας είναι κλειστοί. Block στο fb, block στο email, block στο τηλέφωνο, μπλόκο σε όλα τους. Βέβαια δε λυπάμαι τόσο εμένα, μαθαίνεις από τέτοιους ψυχάκηδες. Μαθαίνεις να φυλάγεσαι κυρίως. Λυπάμαι αυτούς που είναι αναγκασμένοι εξ αίματος να τους αντέχουν μια ζωή...

Αλλά έτσι είναι η ζωή. Κυλά. Και δεν οφείλει εξηγήσεις. Ούτε έχει χρόνο για να ασχολείται με τα ίδια και τα ίδια που δεν οδηγούν κάπου. Η ζωή συνεχίζεται.





Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Ο μεγαλύτερος Ironman του κόσμου είναι ένας Irondad

Team Hoyt.

Μια απίστευτη ιστορία. Κι όμως πέρα για πέρα αληθινή. Ένα ατύχημα κατά τη γέννα προικοδότησε μια δύσκολη ζωή με σχεδόν καθολική αναπηρία τον γιό Hoyt και ακόμη δυσκολότερη για τους γονείς οι οποίοι δεν δέχτηκαν να τον στείλουν σε ίδρυμα παρά τις συμβουλές και προτροπές γιατρών και συγγενών. Αντιθέτως τον κράτησαν σπίτι και πάλεψαν με λογοθεραπειές, φυσικοθεραπείες και αστείρευτη υπομονή και επιμονή...

Με μια ασήμαντη αφορμή βρέθηκε στην αφετηρία ενός μικρού αγώνα με τον γιό του. Απροπόνητος ο τερματισμός και μόνο έδειχνε μεγάλο κατόρθωμα. Ο γιός του του είπε στο τελος του αγώνα ότι όταν τρέξαν στον αγώνα ένιωθε πως πετάει. Και αυτό ήταν το έναυσμα να ασχοληθεί με το τρέξιμο και αργότερα και το τρίαθλο. Πάντοτε με το γιό του. Ποτέ δεν έτρεξε μόνος του σε μια διοργάνωση για να μετρήσει μόνος του τις δυνάμεις του.









Αν έχετε και λίγο χρόνο ρίξτε μια ματιά στο ακόλουθο βίντεο...





Συγκεκριμένα τα στιγμιότυπα στο βίντεο ξεπερνούν τον άθλο του μαραθωνίου καθώς είναι από τη συμμετοχή του στο σκληρότερο τρίαθλο υπεραντοχής, γνωστό και ως Ironman. Όταν αυτός ο πατέρας ρυμουλκεί τη λέμβο με το γιό του για 3,8 χιλιόμετρα σε κολύμβηση ανοικτής θαλάσσης, στη συνέχεια καβαλά το διπλό ειδικά διαμορφωμένο ποδήλατο του για να κάνει 180χιλιόμετρα ποδηλασίας και στο τέλος σπρώχνει και το αμαξίδιο για 42.5 χιλιόμετρα και όλα αυτά σε λιγότερο από 17 ώρες πρέπει να μας προβληματίζει για το τι είναι εφικτό και τι όχι, τι μπορούμε και τι δε μπορούμε να καταφέρουμε με απίστευτη θέληση και επιμονή...

 Άξιος..!

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

100. Φτου και βγαίνω!

Το κακό του να είσαι καλό παιδί και να ακούς επακριβώς τους μεγαλύτερους σου έχει και αρνητικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα ένα παιδάκι δε πρέπει να το ζορίζεις να τρώει όλο το φαγητό του κάθε μα κάθε μέρα. Οι ανάγκες του στο φαγητό είναι διαφορετικές μέρα με τη μέρα ανάλογα με τις δραστηριότητες και δεν ορίζονται με μεζούρα όγκου. Τώρα θα μου πεις, μη τα φορτώνεις στους μεγάλους, ήσουνα κι εσύ φαγανoύλης. Και εξάλλου τα κιλά τα πήρες όταν έφυγες από την "επιτήρηση" και το στενό κλοιό της μαμάς!

Έτσι, στα εικοσιπέντε μου οι ευχές όλων των γενεθλίων μου να τα εκατοστήσω γίνανε πραγματικότητα. Με μια παραφωνία όμως. Τα εκατό δεν ήταν χρόνια αλλά κιλά. Λίγο τα περίεργα ωράρια εργασίας, λίγο η  άτσαλη και άτακτη διατροφή, λίγο οι κοινωνικές φιλίες - υποχρεώσεις που καταλήγανε σε μεγαλοπρεπή τσιμπούσια και βέβαια περισσότερο από όλα η καθιστική ζωή και η έλλειψη γυμναστικής φέραν αυτά τα αποτελέσματα. Και τα 100 γίνονταν όλο και περισσότερα κάθε χρονιά. Που θα πήγαινε όμως αυτό? Κάπου έπρεπε να μπει ένα φρένο. Είναι δύσκολο το ξέρω αλλά με συνδυασμό καλύτερης διατροφής, γυμναστικής και με απίστευτη υπομονή αλλά και ξεροκέφαλη επιμονή γίνονται θαύματα.

Το καλύτερο κίνητρο νομίζω είναι να έχεις θέσει ένα στόχο για επίτευξη καλύτερης υγείας για να είσαι δυνατός και ακμαίος στο πέρασμα των χρόνων και να να χαρείς τη ζωή μαζί με τους δικούς σου. Και στο όραμα αυτού του μακρινού και ιδανικού στόχου που ίσως φαίνεται άπιαστο εκ πρώτης όψεως, να χωρίσεις την απόσταση σε μικρά σκαλιά, milestones όπως λένε οι ξένοι, που σε οδηγούν βήμα το βήμα όλο και πιο κοντά. Γιατί κακά τα ψέμματα, από τη μια μέρα στην άλλη δεν γίνονται θαύματα. Θέλει χρόνο και προσπάθεια.

Και επίσης το ζητούμενο είναι ότι καταφέρεις να κάνεις, να το μη το κάνεις με ξεθεωτικές δίαιτες, ματζούνια, χάπια, έτοιμα προκατασκευασμένα γεύματα με περιορισμένες μερίδες, σκευάσματα και να φτάσεις σε ιδανικά κιλά ένα στεγνωμένο ερείπιο. Το θέμα είναι να πεισθείς να αλλάξεις τη διατροφή σου και να βάλεις στο ημερήσιο σου διατροφολόγιο φρούτα, λαχανικά και ακατέργαστα τρόφιμα αφαιρώντας ή ελαττώνοντας όλα τα "κακά" που δε προσφέρουν κάτι εκτός από τη στιγμία δόση ευχαρίστησης και ένα σωρό τύψεις μετά. (μια κουταλιά μερέντα πχ)

Και επειδή η διατροφή είναι παρεξηγημένη πολλές φορές κάποια τρόφιμα έχουν και τη χρήση τους. Πρωτείνη για μυς. Υδατάνθρακες για ενέργεια. Αχ αυτοί οι υδατάνθρακες οι παρεξηγημένοι όσο και λατρεμένοι...

Οι υδατάνθρακες έμαθα και επιβεβαίωσα πολλές πολλές φορές  δεν είναι η πηγή του κακού αλλά ένα καύσιμο που θέλει μέτρο και λογική κατανάλωση. Για παράδειγμα πήγαινε να τρέξεις 15 χιλιόμετρα ή να κάνεις 200 χιλιόμετρα ποδήλατο και αν δεν είσαι πλήρης από υδατάνθρακες το πιθανότερο είναι να δεις τον Jesus Christ να κάνει τη θητεία του σε όραμα πριν σωριαστείς  έχοντας στερέψει από ενέργεια.





100 λοιπόν. 100 κιλά. Πλέον οι επόμενοι διατροφικοί στόχοι δεν έχουν λογιστικό χαρακτήρα. Δεν είναι στόχος να φτάσω στο ιδανικό 85 κιλά αλλά το να συνεχίσω να προσέχω τη διατροφή, να πίνω λιγότερους καφέδες, να συνεχίσω με υγιεινότερα και πιο ακατέργαστα τρόφιμα τηρώντας πάντα και το προπονητικό μου πλάνο.

Α ναι, είναι κι αυτό! χα!
Ποτέ δε πίστευα ότι θα βάλω στο εβδομαδιαίο μου πρόγραμμα ώρες "προπόνησης" και πάντα λοξοκοίταζα όσους λέγαν τη λέξη και τη τηρούσαν με θρησκευτική ευλάβεια.

Και να που έγινε τελικά και έχω κι εγώ προπόνηση!

;-)











Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Πως θα τρέξεις μισή ώρα συνεχόμενα - Οδηγός για άσχετους -Run Forest, Run!

Πως θα τρέξεις μισή ώρα. Οδηγός για άσχετους

Run Forest, Run!



Θέλεις να μάθεις να τρέχεις αλλά κάθε σου απόπειρα σε άφησε σακατεμένο; Ε λογικό και επόμενο.  Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Επίσης σίγουρα δεν είναι για χόρταση το τρέξιμο οπότε η λογική "βουρ στο πατσά" θα σε οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε τραυματισμό. Σταδιακά πρέπει να το ξεκινήσεις ώστε να διασφαλίσεις τη σταδιακή προσαρμογή του σώματος σε αυτές τις συνθήκες.

Στο τέλος όμως θα το καταφέρεις! Θα μπορείς να τρέξεις μισή ώρα συνεχόμενη!!!

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Μια πεταλούδα στα χέρια μου

Την είδα καθώς περπατούσα στο πάρκο. Ήταν  στο δρόμο μου. Σταμάτησα.  Ήταν τόσο χαριτωμένη που δε μπορούσα να μη σταθώ να τη δω καλύτερα. Πλησίασα. Σχεδόν την άγγιξα. Τότε φτερούγισε λίγο τα φτερά της και αναπήδησε. Γύρισε προς το μέρος μου. Έπειτα τινάχτηκε και χάθηκε. Πέταξε ψηλά και πέταξε προς τα δέντρα εκεί δίπλα.


Έμεινα αποσβολωμένος από τη τυχαία αυτή συνάντηση με το τόσο ωραίο πλασματάκι. Ξαφνιάστηκα όταν επέστρεψε και φτερούγισε πάνω από το κεφάλι μου. Για μια στιγμή ακούμπησε τα μαλλιά μου αλλά άλλαξε γνώμη και τελικά προσγειώθηκε στον ώμο μου. Έμεινε λίγες στιγμές εκεί πριν ξαναπετάξει. Άπλωσα το χέρι μου προσφέροντας ένα σημείο προσγείωσης αν ξαναγυρνούσε. Για καλή μου τύχη μου έκανε τη χάρη.

Τι όμορφη!  Για άλλη μια φορά η φύση και τα ωραία της δημιουργήματα με εντυπωσιάζουν. Νιώθεις για λίγο παιδί.

(Η πεταλούδα αυτής της ωραίας συνάντησης είναι γνωστή ως Red Admiral και το επίσημο όνομα της είναι Vanessa atalanta ❤️❤️❤️)


















Τι σου είναι οι πεταλούδες...
απίστευτα πλάσματα!!   έχω το The Illustrated World Encyclopaedia of Butterflies and Moths και έχω καταφέρει να αναγνωρίσω/φωτογραφίησω περίπου 11 είδη μέχρι στιγμής...!