Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Η Δύναμη βρίσκεται στο ΟΧΙ

Με το ΝΑΙ σε όλα δεν υπάρχει προκοπή.
Η συνεχόμενη συναίνεση οδηγεί σε πλήρη υποταγή.

Η δύναμη βρίσκεται στο ΟΧΙ.

Στη μνήμη αυτών που είπαν ΟΧΙ κάποτε αφιερωμένο αυτό...









Και οι στίχοι ...

Sabaton 
Lyrics to Coat Of Arms :
That dawn, envoy arrives
Morning of October 28th
No day, proven by deed
Descendence of Sparta,
Athens and Crete!

Look north, ready to fight
Enemies charge from the hills
To arms, facing defeat
There's no surrender,
there's no retreat

Time after time,
force their enemies back to the line

Call to Arms banners fly in the wind,
For the glory of Hellas
Coat of Arms reading freedom or death,
Blood of king Leonidas

Air raid, pounding the land
Bombers are flying both day and night
Endure, six days of rain
Dropped by invaders,
bomb raid in vain

Strike hard, the tables have turned,
Drive them back over the hills
At arms, just like before,
Soldiers, civilians, Hellas at war

By their own hand,
force their enemy out of their land

Call to Arms banners fly in the wind,
For the glory of Hellas
Coat of Arms reading freedom or death,
Blood of king Leonidas

Just like their ancestors ages ago
Fought in the place of the greeks
Cause we will remember what the place were called
Freedom or death in the plains

Just like their ancestors ages ago
Fought in the face of defeat
Those three hundred men left a pride to uphold
Freedom or death in effect

Then, now again
Blood of heroes saving their land

Call to Arms banners fly in the wind,
For the glory of Hellas
Coat of Arms reading freedom or death,
Blood of king Leonidas (x2)

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

2o Ble Challenge - 100 km στη Νότια Αττική

            Η ζέστη του καλοκαιριού είχε ήδη αρχίσει. Καιρό περίμενα αυτή τη μέρα. Ble challenge είναι αυτό, δε το χάνεις! Μετά το 1o Ble challenge με το σιδερένιο κουρσάκι και την άνιση μάχη να ανεβαίνεις τη Χασιάς και τον Άγιο Μερκούριο με δισκοβραχίωνα 42-52 και 18 κιλά ποδήλατο... είπα να βάλω μυαλό. Πήρα ένα 20 χρόνια νεότερο ποδήλατο και άρχισα τις προπονήσεις.  Έκανα κάποιες  προπονήσεις ως Γλυφάδα. Βράδυ δυστυχώς με τα φώτα του ποδηλάτου και της Παραλιακής.  Κάθε φορά και λίγο πιο γρήγορα. Μέχρι που συνήθισα περισσότερο το ποδήλατο και.
        Η θεαματική αλλαγή ήταν όταν πήγα και μου ρύθμισε το ποδήλατο στα μέτρα μου ο προπονητής και παλαίμαχος ποδηλάτης Παντελής Αιβατίδης απο τον ΟΦΝΙ. Με μια διαδικασία μέτρησης  έφερε το ποδήλατο στα μέτρα μου. Έχουν σημασία αυτά τα λίγα χιλιοστά μπρος πίσω στα πετάλια τα κλιπ ή το ύψος,  θέση και κλίση της σέλας. Πολύ μεγάλη σημασία. Πλέον έκανα ποδήλατο και δε πονούσε τίποτα. Πράγμα που μου έδινε το αβαντάζ να κάνω περισσότερα χιλιόμετρα χωρίς παρενέργειες.Μια μικροενόχληση στα χέρια υπάρχει όταν τα χιλιόμετρα γίνονται 3ψήφια αλλά μου λένε όλοι ότι φταίει το ότι δε λυγίζω λίγο τους αγκώνες να δρουν ως ανάρτηση και τα κρατάω ασυναίσθητα τεντωμένα στο τιμόνι.

300κάτι συμμετοχές, τερμάτισα σε 4 ώρες και 15 λεπτά με μέση 25.6km/h όπως έδειξε το GPS. Γρήγορη διαδρομή για τα δεδομένα μου αν βάλω μέσα και τις δυο αναβάσεις. Ρόλο έπαιξε βέβαια και το ανέμελλο γκρουπάρισμα ως το Σούνιο πίσω από τους σταθερά γρήγορους Cougar Riders!





      









Και ένα μικρό κλιπάκι αναμνηστικό της μέρας...


Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Οδήγησε το σα να το έχεις κλέψει!

    Μετά από πολλές αναβολές στην ημερομηνία και αφού έφτασε η άνοιξη και οι πρώτες ζέστες είπα να εξαργυρώσω επιτέλους το πολύ πολύ ωραίο δωράκι της καλής μου για οδήγηση . Έφτασα  στο χώρο συνάντησης ο οποίος ήταν μέσα σε πίστα κάρτ. Δυο κόκκινα αυτοκίνητα έξω, λάμπανε πεντακάθαρα και  γυαλισμένα σαν καλωπισμένες κυριές έτοιμες για έξοδο.

      Η αίσθηση αντικρύζοντας αυτά τα αυτοκίνητα είναι όπως παλιά όταν έφτανε ένα αυτοκίνητο στο χωριά και όλοι κατεβαίναν να το αγγίξουν, να το δουν να το θαυμάσουν. Ένα δέος. Και για το κόστος που έχει ως αντικείμενο ηδονής αλλά και τρόμος για το σπίτι που θα πουλήσεις αν τυχόν αθελά σου το κάνεις χαλκομανία...

       Αφού συμπλήρωσα και υπέγραψα τα σχετικά έντυπα παράγγειλα ένα φρέντο καπουτσίνο και χάζεψα λίγο τα κάρτ μέχρι να περάσει η ώρα και να έρθει η ώρα. Βρουμ βρούμ, περνούσαν τα διαολάκια κάποια αργά -εμφανώς με αρχάριους οδηγούς-, άλλα τρέχαν σταθερά με ήπιες ταχύτητες και άλλα στρίβαν οριακά σα παλαβά τις διαδοχικές στροφές της πίστας για 10 λεπτα κάνοντας τα λάστιχα να στριγγλίζουν σε κάθε στροφή. Η στροφορμή νικούσε σχεδόν πάντα -ένα μόλις απρόοπτο που κατέληξε οδηγός, και καρτ να γλυστρά, να κάνει τετ- α-κε και να σταματάει πάνω σε σωρούς από ελαστικά-. Καρρό σημαία και όλοι στα pits οδηγοί και μηχανέ...

       Ερχεται ο κος Νίκος και με οδηγεί στα αυτοκίνητα. Ίδια αυτοκίνητα με μόνη διαφορά τη σκεπή. Ένα ξάστερο κι ένα ήπιο συμβατικό με σκεπή. Μπαίνω στη θέση του συνοδηγού και  προσπαθούσα να προσανατολιστώ στο σαλόνι. Έμφανώς χαμηλωμένο το κάθισμα σε σχέση με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα των κοινών θνητών και αρκετά ξαπλωμένη η πλάτη. Τα πόδια τεντωμένα κάπως γιατί η απόσταση καθίσματος πατώματος ήταν μίνιμαλ. Λιγότερες ανέσεις με αντάλλαγμα περισσότερες συγκινήσεις. Δίκαιη θυσία.

       Βάζει το κλειδί στη μίζα, περιστρέφει, ανάφλεξη και αρχίζει αυτό το γουργουρητό του V8 κινητήρα μαζί με το μπάσο ήχο που βγάζει η εξάτμιση. Αυτά τα αμάξια αλλιώς ακούγονται απ'έξω και αλλιώς από μέσα. Από μέσα είναι σαφώς ενισχυμένα όλα καθώς εκτός του ήχου νιώθεις και τα τα κύμματα του ήχου να σε ταρακουνάνε.


       Ξεκινάμε μια πολύ αργή βόλτα στην οποία μου εξηγεί ο Νίκος το πως λειτουργεί το αυτοκίνητο στις αλλαγές ταχυτήτων. Δεν έχει συμπλέκτη. Περιέργο. Επίσης δεν έχει και μοχλό ταχυτήτων να ανακατέψεις τη κατσαρόλα μη σου κολλήσει η φασολάδα. Και ποιός τον χρειάζεται όταν έχεις τις αλλαγές σε δυο "χειρολαβές ή αυτιά" πως τα λένε πίσω από το τιμόνι και κλάκ δεξιά ανεβάζεις ταχύτητα κλάκ αριστερά κατεβάζεις. Ολα απλά και εύκολα. Νομίζω εκεί θα πάνε τα αμάξια με τον καιρό. Γκάζι φρένο θα είναι και αυτόματα κιβώτια. Ολα για χάρη της απλότητας και ευκολίας στη χρήση.
Είμαι λοιπόν στο τιμόνι, πετάω φρένο και μυζάρω. Γκαγκαγκαγκαααα... Μπάφ!
Γκαγκαγκαγκαγκαγκα μπουφ!!!
Με τίποτα δεν έπαιρνε.

...
   Μα τι λέω ο ξεδιάντροπος πάλι; Εμπλεξα τις ιστορίες. Αυτό ήταν από τη τελευταία προσπάθεια να βολτάρω το Ματίζ που φιλοξενούμε ακόμη και δε το έχουμε βάψει μπλέ να το πετάξουμε στη θάλασσα να το κάνουν σπίτι τα χταπόδια...



         Πάμε πάλι. Είμαι στο γρήγορο κόκκινο και όχι το αργό κόκκινο αυτοκίνητο. Πατάω φρένο. Πιάνω το κλειδί και το στρίβω δεξιά. Γκκκροοοουυ γρουυυ γκρουυ γουυυυρ παίρνει αμέσως μπροστά και γουργουρίζει σαν άγριο θηρίο απειλητικά. Κοιτάζω καθρέπτη, φλάς, στρίβω κεφάλι μην είναι κανείς δίπλα και αφήνω το φρένο. Απελευθερώνεται και με λίγο γκάζι φεύγει. Σκορτσάρει λίγο στην αρχή μέχρι να ξεκολλήσει και ήταν λόγω μέχρι να πιάσει ο δίσκος στο πλατώ. Λογικό το σκορτσάρισμα μου εξηγεί ο Νίκος, με το καιρό φαγώνεται και σε λίγο καιρό θα χρειαστεί αλλαγή. Δε τόλμησα να ρωτήσω πόσο κάνει ένα σετ δίσκου-πλατώ και ρουλεμάν για τέτοιο αμάξι...
           Ξεκινησαμε στο παράδρομο, φτάσαμε σε φανάρι και σιγά σιγά ξεκίνησα για Αττική Οδό. Η απόκριση ακαριαία στο γκάζι αλλά και μεσα στη κίνηση δε σε παίρνει να κάνεις τίποτα απολύτως. Τα βλέμματα στρίβουν και χαζεύουν το αμάξι καθώς προσπαθώ να το βολέψω στο δρόμο. Όντας διπλάσιο σε πλάτος από ένα ματίζ θέλει σε κάποια σημεία προσπάθεια μη ξηλώσεις καθρέφτες, κάδους που εξέχουν και πεζούς στο οδόστρωμα. Σα να οδηγάς νταλίκα στο πλάτος αλλά από το επίπεδο της ρόδας και όχι 2 μέτρα ψηλά.


          Το θετικό με τα 4τροχα είναι ότι τελικά όλα μπορείς να τα οδηγήσεις όταν έχεις μάθει να οδηγείς. Είτε καβαλήσεις τρακτέρ Kubota μίνι είτε ferrari 600 ίππων το ένα και το αυτό έχει ως λογική. Μόνο που αλλάζουν είναι οι εντάσεις, τα χιλιόμετρα και η ...ευχαρίστηση. Τα χειριστήρια είναι τα ίδια. Στρογγυλό τιμόνι που στρίβει αριστερά και δεξιά. Φρένο για το φρένο και γκάζι για το γκάζι. Οι ταχύτητες στο τιμόνι είναι το μόνο ασυνήθιστο το οποίο κι αυτό γίνεται αυτόματα μετά από λίγο μόλις πιάσεις τη λογική.

        Μπαίνουμε Αττική όδό. Πιάνουμε αριστερή λωρίδα και πάμε για αυτόματη πληρωμή με e-pass. Βολικό. Τη ρωτάς τη κοπέλα στο γκισέ αν είναι ο τιραμόλας από τους Fantastic 4 να τεντωθεί και να σκύψει στο επίπεδο του δρόμου να σου δώσει απόδειξει και να πάρει τα χρήματα της? Φτάνουμε στο στενό των διοδίων, γκτούπ στο σαμαράκι, ακούγεται το μπίπ από το epass, σηκώνεται η μάρα, γκτούπ πάλι στο 2ο σαμαράκι και έτοιμοι για απογειώση. Δε περίμενα κάποια οδηγία από το Νίκο. Είχε δεύτερη ταχύτητα μέσα, σανίδα το γκάζι και κολλάω πίσω στο κάθισμα. Με απίστευτη επιτάχυνση φτάνω 60-70-80 ... 90, αλλάζω ταχύτητα.. και συνεχίζω με 3η ταχύτητα. Τα 120 κμ φτάνουν πάλι σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και συνεχίζω...  Ο Νίκος δίπλα μου λέει "Βλέπω δεν έχεις πρόβλημα με το γκάζι"...

     Το όριο ταχύτητας του δρόμου για τέτοιο αυτοκίνητο είναι απλά καταπιεστικό. Έχεις το καύσιμο, έχεις τον πύραυλο, είσαι δεμένος στο κόκπιτ αλλά σε φρενάρει το όριο ταχύτητας του δρόμου.... 

     Η μαγεία όμως σε αυτό το αμάξι δεν είναι οι τελικές ή έστω οι μεγάλες ταχύτητες αλλά  ο ήχος του, η αίσθηση στην επιτάχυνση και η σταθερότητα
στο δρόμο και στις στροφές. Και τα φρένα... Κολάς στο μπαμπρίζ λέμε. Έτσι είναι. Γρήγορα φεύγει και γρήγορα οφείλει να σταματάει...
Από την άλλη δεν έχει την άνεση, τις ζώνες κλιματισμού, την ενημέρωση για το καιρό, το αυτόματο παρκάρισμα, τα GPS, τα κερατιλίκια ηλεκτρονικά, το πρεστίζ και την ηρεμία όπως μια γρήγορη τουριστική Mercedes πολλών αλόγων. Έχει όμως το νεύρο και τη ζωώδη δύναμη όχι ενός αλλά πολλών αφηνιασμένων αλόγων που εκτοξεύουν την αδρεναλίνη στα ύψη.

Έτσι είναι οι ferrari...

Και τις ευχαριστιέσαι στη γρήγορη οδήγηση. Σα να τις έχεις κλέψει...!
      











Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

Scrapbooking από την ανάποδη

Καλημέρα,
     σήμερα η ανάρτηση πραγματεύεται  αυτό το χαριτωμένο χειροεργόχειρο πολλών νεανίδων -αλλά κανενός νέου για κάποιο άγνωστο λόγο- με το οποίο υποτίθεται συνδιάζεις παλιά υλικά και φτιάχνεις κάτι όμορφο και μοναδικό.

      Λέω υποτίθεται γιατί έτσι είναι. Οκ, ίσως υπάρχει μια εξαίρεση -μια όμως μόνο- κάπου στο κόσμο που δεν έχει πληρώσει ΠΟΤΕ για υλικά αλλά μόνο για εργαλεία.  Λογικά αν υπάρχει θα είναι ίσως κάπου στο Νησί του Πάσχα? Κάπου που δε φτάνει το /δίκτυο και ο speedygodgaloδρόμος?


       Ααααχ, δεν υπάρχει αυτό το σκραμπούκι σου λέω μοναδικέ μου αναγνώστη. Το scrapbooking ΔΕΝ είναι scrap-booking. Το λέω κι ας μήν εχει λογική η πρόταση μου.  Σπανίως -  άντε μέχρι δύο φορές το χρόνο να χρησιμοποιηθεί κάτι scrap -για πέταμα ελληνιστή- κι αυτό επειδή ταιριάζει απόλυτα στο έργο ή επειδή δεν έχει χρησιμοποιηθεί νωρίτερα και έχει πολυκαιριστεί.


    Θέλετε να δείτε λίγο αληθινό scrap-creation ?


;-)


      Scrap-booking για μένα όπως το αντιλαμβάνομαι είναι να πάρεις ένα κομμάτι χαρτόνι από το πιτσόκουτο, μια χαρτοπετσέτα από τα goodys με λίγη κέτσαπ αρτιστικά σκορπισμένη, ένα παλιό γραμματόσημο, το οπισθόφυλλο από κάποιο σχολικό βιβλίο για να κρατήσεις το κουκουβαγιάκι, λίγη λαδόκολλα που έψησες κοτόπουλο, την αναγγελία γάμου της Σκορδάς, δυο σελίδες από το περσινό ημερολόγιο, μια παλιά φωτογραφία, ένα χαρτάκι από αυτά που λένε "αγοράζω χρυσό - μετρητά τώρα" και όλα αυτά εν τέλει να τα κάνεις ένα ωραίο τρισδιάστατο μυρωδάτο πύργο του άιφελ για καπέλο στο σκύλο σου!!!

     Δε ξέρω, νομίζω ότι τα λέω αυτά έχοντας ζήσει λίγο αγκαλιά με το χάος και την αταξία που προκαλεί το συνοθύλευμα των εργαλείων και υλικών. Μα δεν είναι απίστευτο ΠΟΣΑ πολλά μικροεργαλεία έχει αυτό το πράγμα? Πραγματικά είναι εντυπωσιακό να ανακαλύπτεις ότι υπάρχει ψαλίδι να κόβει με σχήμα καρδιογραφήματος! Και κοπτικά που κόβουν ένα σχέδιο ή κάποιο γεωμετρικό σχήμα. Λουλούδι, ζωάκι, μέανδρο, σβούρα και διάφορα άλλα για συγκεκριμένες χρήσεις. Να, για παράδειγμα υπάρχει κουκουβαγιοκόπτης. Σου κόβει κεφάλι, πόδια, φτερά, μάτια, πούπουλα με ένα κλάκ κι εσύ μετά βγάζεις τα μάτια σου να τα συρναμολογήσεις και να τα κολλήσεις να τα κάνεις κουκουβάγια. !!! Μιλάμε πρέπει να έχεις τρελλή υπομονή όμως!

    Με το οικονομικό δε θα ασχοληθώ ούτε μπορώ να  ορίσω το scrapbooking ως σπατάλη τη στιγμή που ευχαριστεί αυτόν που ασχολείται με αυτό για την ευχαρίστηση του.  Όχι γιατί περισσεύουν τα χρήματα αλλά  γιατί είναι καθαρά προσωπική επιλογή πως θα εξαργυρώσει τα χαρτονομίσματα του κάποιος για να τα κάνει αντικείμενα, αναμνήσεις, εμπειρίες, στιγμές...     Για παράδειγμα εγώ δε θα έκανα 100 αγορές των 10 ευρώ  αλλά αντίθετα θα έκανα μία αγορά των 1000 να την ευχαριστηθώ 100 φορές το χρόνο. Τελικά το ίδιο δεν είναι όμως?  Και οι δυο θα ευχαριστηθούμε τα χρήματα μας 100 φορές το χρόνο?


     Ευτυχώς όμως με την ευκαιρία τις αναδιοργάνωσης των δωματίων το σκραμπουκιστάν  μετακόμισε ουόξω από το σπίτι μαζί με όλα του τα παρελκόμενα σε ξεχωριστό χώρο τον οποίο σας παρουσιάζω εδώ :

http://vimeo.com/64375445


Παρουσίαση εργαστηρίου Veneas parody from George Kontogiannis on Vimeo.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Book Ring, μια περιπέτεια για τη φιλαναγνωσία του άλλου

Book ring!

Μου λέει η καλή μου ότι θα πάρει μέρος σε ένα Book ring,

Ψάχνω να δω κι εγώ στο διαδίκτυο  τι είναι αυτό το book ring επιτέλους και το πρώτο που βλέπω είναι αυτό :



 Ααα, πολύ ωραίο φαίνεται! Δαχτυλίδια, καρδιές, αγάπες και βιβλία!

        Και όσο δεν ασχολείσαι καλό είναι. Ξεκινώντας όμως η διαδικασία του Book Ring άρχισε το ξεψάχνισμα των συρταριών για φακέλους. Βρε φάκελος εδώ, φάκελος εκεί, που είναι οι φακέλοι άραγε, κάπου εδώ είχα μερικούς... α να, αυτός εδώ καλός φαίνεται! Τον πιάνει στα χέρια της και τον γυρνάει από την άλλη. Πφφφφ, Ίκα Δυτικής αττικής διεύθυνση τάδα μπλά μπλά  και παραλήπτης ο πεθερός μου. Άχρηστος ο φάκελος, μηδέν πνεύμα ανακύκλωσης  υλικών. Στο κάδο ο φάκελος και πάμε για νέο φάκελο.    Αλλά τι φάκελο? Να μην έχει και κανένα καμία προστασία  μη τυχόν χαλάσει το εξώφυλλο του βιβλίου  στη μεταφορά? Να μην έχει λίγο μπουρμπουλιθρόνι για λίγο  "τσκαπ τσκαπ" όταν δεν έχει τι άλλο να κάνει το χεράκι?

         Οπότε η συνέχεια είναι κάπως έτσι :  "αγάπη μου μπορείς να μου πάρεις ένα φάκελο από το βιβλιοπωλείο"?  1 ευρώ ο φάκελος συν τη ταλαιπώρια να βρεις να παρκάρεις και να περιμένεις στην ουρά όσο ο βιβλιοπώλης έχει μετατραπεί σε μέγα φωτοτυπολόγο και φωτοτυπεί με μανία κάτι αράβικα ποιήματα. (!!!)

        Οπότε μετά τα αράβικα ποιήματα πάμε μετά στο επόμενο σκέλος του Bookring. Το βιβλίο στο φάκελο, διεύθυνση παραλήπτη(τριας για την ακρίβεια) φτου να κολλήσει ο φάκελος και να μου με το φάκελο παραμάσχαλα στα ΕΛΤΑ όλο χαρά και χαμόγελα!  Φτάνω απ'έξω, σκοτάδια μέσα, και ο ήλιος που αντιφέγγιζε, κάτι τα φιμέ τζάμια που βάλαν πρόσφατα και δεν καταλάβαινα τι γίνεται μέσα στα Ελτα. Τι να γίνεται? 3 υπάλληλοι και 60 άνθρωποι σε αναμονή. Και όλοι για να πληρώσουν τη ΔΕΗ ή τον ΟΤΕ ή την εφορία ή το λογαριασμό του κινητού.

      Πολύ ωραίαααα....
      Δε καταλαβαίνω κάτι βρε μοναδικέ μου αναγνώστη. Γιατί τα κάνουν αυτά? Πήγα εγώ ποτέ να στείλω γράμμα στον ΟΤΕ? Πήγα να πληρώσω το κινητό μου στη ΔΕΗ? Είχα ποτέ απαίτηση να στείλω δέμα από την Ευδάπ? Γιατί στο καλό όλες τις πληρωμές των απάντων  πρέπει να γίνονται στο ταχυδρομείο που εξ ιδρύσεως έχει ένα σκοπό μόνο. Να λαμβάνει και να προωθεί δέματα, πακέτα, γράμματα τηλεγραφήματα άντε και καμιά ταχυδρομική επιταγή!

     Στροφή και έξοδος. Πήρα και χαρτάκι προτεραιότητας να έχω όμως για όταν επιστρέψω.  Λατρεύω Book Ring. Book Ring και τα μυαλά στα κάγκελα. Book ring και το επόμενο πακέτο Bookring θα πάει στο μπλέ κάδο στη γωνία του σπιτιού και εγώ θα μιμηθώ ΤΕΛΕΙΑ όμως τη φάτσα του Κινέζου όταν ερωτηθώ σχετικά μετά από το  εύλογο διάστημα μη παραλαβής του πακέτου....

     Οοοοοομμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμ!!!  φου φου φου! Οοομμμμμμ!!!!!!! Ηρεμία και ψυχραιμία... 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10....
Πουφ και πάλι δεν έγινε κάτι. Τα νεύρα στο ζενίθ οπότε πήγα απέναντι στη καφετέρεια, πήρα ένα δροσερό freddo καπουτσίνο και πήγα στο σχολείο παραδίπλα που είχα να επισκεφτώ για συντήρηση. Μπήκα, χαιρέτησα, άνοιξα το σέρβερ, άνοιξα τα 10 μηχανήματα για συντήρηση, κοίταξα το χαρτάκι, ξεκίνησα τη διαδικασία συντήρησης, ξανακοίταξα το χαρτάκι και αφού σκέφτηκα 5 sec (μερικές φορές συμβαίνει κι αυτό)  ξεκίνησα πάλι φακελοπαραμασχαλέρος  για τα Ελτα. Ευτυχώς περίμενα 2 νούμερα μόνο. Νουμερα ανθρώπινα εννοώ. Ένας που ήθελε να πάρει ένα συστημένο αλλά δεν είχε ούτε ειδοποίηση αλλά ούτε ταυτότητα αλλά επέμενε να το παραλάβει με το έτσι θέλω. Και ένας άλλος που είχε να πληρώσει όλες του τις υποχρεώσεις και των γειτόνων του και του σογιού του όλου. Μα 12 ξεχωριστοί λογαριασμοί? Ευτυχώς ήρθε η σειρά και πήγα σε άλλο ταμείο γιατί δε ξέρω και γω πόση ώρα ήθελε να τα πληρώσει όλα αυτά... 2,55 ευρώ η αποστολή του φακέλου.

      Λατρεύω το Book Ring το είπα? ααααχ! Αλλά δε καταλαβαίνω γιατί να ξοδεύεις 1 ευρώ για φάκελο, 2,55 για τη μεταφορά και ανυπολόγιστες ποσότητες καντηλιών  λόγω του χρονοφάγου ΕΛΤΑ αντί να συναντηθείς με τον άλλον σε ένα σταθμό του Μετρό να κάνεις το delivery χέρι με χέρι και να πιείς και ένα καφέ να τα πεις με το φίλο σου. Οκ καταλαβαίνω ότι κάποιοι μένουν εκτός αττικής και τα ναύλα είναι πολλά. Ε αυτούς τους βρίσκεις στα διόδια!!!  :-P

     Για να μην αναφέρω και το άλλο ψυχαναγκαστικό της καλής μου που ενώ είναι λιώμα από τον ταρζανούλη και τη ταρζανούλα πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσει ένα δυό κεφάλαια πριν κοιμηθεί για να προχωράει το βιβλίο και να  φεύγει για τον επόμενο...!!!
     
    Τέλος πάντων δεν έχει νόημα να γκρινιάζω άλλο. Κλείνω γιατί έχω να πάω να πάρω κάτι... φακέλους! Τώρα ξέρω όμως. Θα πάρω 125 φάκελους να μην έχω να πηγαίνω συνέχεια στον Κο Ποιηματοαραβοφωτοτυποπώλη!
Και για τα Ελτά βρήκα λύση. Θα προαγοράσω 1000 γραμματόσημα αν γίνεται να εφευρεθεί η τηλεμεταφορά μέχρι να τελειώσουν να ξεγνοιάσω βρε παιδί μουυυυυ!

;-)

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Ποδήλατο χαράματα για τη δουλειά

       Τι φανταστικό να ξυπνάς στις 6 και να φεύγεις 6μιση από το σπίτι για τη δουλειά. Έχω χρόνια να το κάνω αυτό. Από τότε που έπαιρνα το αμάξι και έκανα 30 χιλιόμετρα για να φτάσω στο μακρινό  ημιορεινό Θέρμο. Έχει κάτι το να βγαίνεις έξω και μόλις να έχει χαράξει το πρώτο φως της ημέρας...

      Ανάβεις το φως στο ποδήλατο, καβαλάς, χέρια στο τιμόνι, βάζεις τα πόδια στους καλουπιέδες και ξεκινάς με ρυθμό βόλτας να ζεσταθείς σιγά σιγά. Οι δρόμοι άδειοι, λιγοστά αυτοκίνητα και ακόμη λιγότεροι πεζοί αγουροξυπνημένοι ή σκεπτικοί κι αυτοί με ένα καφέ στο χέρι ο ένας, άλλος με μια εφημερίδα άλλος με ένα ντόνατ! Μα ντόνατ? Τι μανία είναι αυτή με τα ντόνατ? Έχει γεμίσει ο τόπος ντoνατερί! Ούτε δωρεάν να τα δίναν! Μα χάθηκε ο παραδοσιακός χορταστικός και στο στόμα αλλά και στη προφορά του λουκουμάς του φούρνου? Να το ξαναλέω να δεις τι εννοώ. ΛΟΥΚΟΥΜΑΣ! χορταίνει το στόμα σου μόνο και μόνο να τον προφέρεις!

      Ελάχιστες εξαιρέσεις χαρούμενων πεζών με ακουστικά στα αυτιά που περπατάνε χαμογελώντας στο άκουσμα κάποιου τραγουδιού ή κάποιου έξυπνου σχολίου του ραδιοπαρουσιαστή που ακούνε. Απλά εξαιρέσεις όμως. Οι περισσότεροι είχαν ένα μπλαζέ ύφος του στυλ "Δε χόρτασα ύπνο και έχω απλήρωτη τη ΔΕΗ" δυο σε ένα...

      Άδειοι οι δρόμοι, το πετάλι σταθερά αργό και το κοντέρ κολλημένο στα 19km/h,  μια ανάσα από βοριά δροσίζει την πρωινή διάσχιση των δυτικών προαστίων καθώς ανηφορίζω προς Περιστέρι. Το καλό με το πρωινό ξύπνημα είναι οι χαμηλές θερμοκρασίες. Δεν ιδρώνεις, δε μοσχοβρωμάς στο γραφείο. Τέλεια. Έφτασα όπως κάθε πρωί τελετουργικά στη καφετζού μου στη Θηβών για να πάρω την ημερήσια δόση του καφέ και αφού φωτογράφισα και θαύμασα τη σκουριά που απλώνεται κι άλλο σιγά σιγά στο κάποτε πανέμορφο μπλε πορτοκαλί κουρσάκι μου,  συνέχισα για το γραφείο με ένα σακουλάκι στο χέρι δεμένο κόμπο και ένα φρέντο εσπρέσσο καπουτσίνο εντός με το καλαμάκι να εξέχει από  τη σακούλα. Τέλεια. Ποδήλατο και φρέντο, δυο απολαύσεις ταυτόχρονα. Μήπως την άλλη φορά να τις κάνω τρεις? Να ακούω και κανένα καλό σταθμό με τα ακουστικά? Να, και μετά λέμε ότι είναι ανεύθυνοι οι οδηγοί αυτοκινήτων. Κι εμείς με τα ποδήλατα μπορούμε να τα καταφέρουμε εξίσου καλά!


Φτάνω στο  γραφείο, ξεκλειδώνω, πατάω μπιπ μπιπ μπιπ μπιπ το κωδικό του συναγερμού (σιγά μη σου τον πω) και κατεβαίνω στο υπόγειο να αφήσω το ποδήλατο. 07:00 και το υπόγειο είναι τόσο σκοτεινό όσο πρέπει για να γυριστεί ταινία τρόμου.  Το στήνω πρόχειρα σε μια κολώνα και γρήγορα κάνω να φύγω  ενώ το μυαλό μου δημιουργεί τεράστια πλάσματα, χέρια να πετάγονται να αρπάξουν και πρόσωπα σκοτεινά με νύχια και μάτια φωτεινά να πετάγονται πάνω μου  από τις σκοτεινιές του αχανούς ατακτοποίητου υπογείου.  Πάνω που φτάνω στη πόρτα αντικρίζω τη φωτεινή σκάλα μπροστά  και οδεύοντας στο φως ξανά να σου κάνει ένα μπππζζζ με δόνηση το κινητό στη κωλότσεπη και πετάγομαι από τη τρομάρα μου. Το πιάνω και βλέπω mail alert  "8 μικρά πιτσάκια από τη Domino προσφορά 3,99"... ρίχνω μερικά πρωινά στολίσματα (#@@#@#) και τελικά ηρεμώ και οδεύω για το γραφείο ήσυχος που δε με έφαγε κανένα τέραστιο μαμούνι εκεί κάτω...

      Αυτά που λες μοναδικέ μου αναγνώστη, το πρωινό ξύπνημα είναι φανταστικό. Λίγες φορές ακόμη να το πω και να τονίσω τα θετικά του και ίσως και να το πιστέψω. Προς το παρών όμως ακόμη νυστάζωωω! Ουαααα!!! (χασμουρητό)
  


Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

Brevet Αγ. Στέφανος - Αταλάντη Αγ. Στέφανος 319km



 Ποδηλατώντας πριν ένα μήνα 200κμ στο Brevet Νεμέας  αναλογιζόμουν αν μπορώ και παραπάνω.

"Βρε λες να μπορώ και 300?" αναρωτιόμουν, σκεφτόμουν και  ξανασκεφτόμουν...


Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Brevet Νεμέας 2013 200km !!!





BREVET!

Ενας νέος κρυμμένος κόσμος!
Είναι μερικές φορές που ανακαλύπτω κάτι καινούργιο και καταλαβαίνω ότι η ζωή έχει πολλά πράγματα να σε κάνουν να νιώσεις δράση και ζωντάνια και χωρίς πολύ κόστος!

Όπως το να κάνεις 200χλμ με το ποδήλατο ας πούμε!!!


Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

100 km - Ble Challenge




Κάποιο βράδυ επέστρεφα από τις περιστεροπεταλιές από το κέντρο. Είχα ξεχωρίσει από το υπόλοιπο μπουλούκι για να μη κάνω κύκλο και επέστρεφα από Ιερά Οδό στο σπίτι. Είχα γρήγορο ρυθμό. Σε ένα φανάρι στέκεται δίπλα μου ένας ποδηλάτης με κολάν λίκρες και δε συμμαζεύεται. Σα το Ρομπέν ένα πράγμα αλλά καβάλα σε ποδήλατο. Ξεκινήσαμε και είχε καλό ρυθμό και τελικά πιάσαμε κουβέντα. Ήταν από τους Μπλέ. Μπλέ? Τι μπλέ? Μπλέ ποδηλατική ομάδα μου λέει. Ξεκινάνε από το Ble στη παραλιακή κάθε Τετάρτη βράδυ και κάνουν 60-80χιλιόμετρα προπόνηση με ρυθμούς 25km/h. Τον κοίταζα καλά καλά. Τι λέει ο παλαβός?

¨Εφτασα σπίτι, άνοιξα τον υπολογιστή και είδα από τo blog τους και κατάλαβα τι ακριβώς κάνουν. Το παρακολουθούσα το blog και το είχα κρατήσει στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάποια στιγμή να πάω να κάνω μια απόπειρα να τους ακολουθήσω σε κάποια προπόνηση...

Ώσπου τέλη Αυγούστου είδα μια ανακοίνωση-πρόσκληση για το 1ο Ble Challenge.

1o Ble Challenge. Κυκλική διαδρομή γύρω από τη Πάρνηθα με έναρξη από το Τατόι. Πορεία προς τη Λεωφόρο Φυλής, ανάβαση μετά τη Φυλής μέχρι τέρμα, ένα σημείο ελέγχου (Control) στα Σκούρτα, επόμενο σημείο ελέγχου στον Αυλώνα, μετά ανάβαση στον Άγιο Μερκούριο και επιστροφή στο Τατόι...


Ακούγεται εύκολο. Και εύκολο είναι όταν πηγαίνεις στο πόλεμο εκπαιδευμένος και με κατάλληλο όπλο. Εντάξει από εκπαίδευση κάτι έκανα. Ενάμιση μήνα τώρα κάνω στατικό ποδήλατο τα βράδια μέρα παρά μέρα. Βρήκα και κάτι βίντεο με εκπαιδευτές Spinning οπότε έκανα μια κάποια προπόνηση. Γρήγορο, αργό, ελαφρύ, βαρύ πετάλι, όρθιος καθιστός σε πολλούς  συνδιασμούς ανάλογα το beat του ρυθμού.

        Το ποδήλατο όμως?  






 Χωρίς εξοπλισμό όμως; Που πας ρε Καραμήτρο ξεβράκωτος στα αγγούρια; Πρόσφατα είχα αλλάξει το δισκοβραχίονα με ένα πιο σύγχρονο χωρίς σφήνες. Ωραίαααα. Και; Τι πήρα; Μου έβαλε  ένα αλουμινίου ο μάστορας να είναι και πιο ελαφρύς. Πολύ ωραία. Γρανάζια όμως; Πόσα είχε ο παλιός και πόσα ο νέος; Άγνωστο πόσα είχε ο παλιός αλλά ο νέος είχε 42 και 52. Δηλαδή ο 42 ο μικρότερος ήταν μεγαλούτσικος  σχετικά και δεν έκανε για ανηφόρες. Τόσο καιρό δε το είχα καταλάβει σε ήπιες ανηφορίτσες που έχω ανέβει.

Ξεκίνησε τελικά η πορεία και κινηθήκαμε δυτικά προς τους πρόποδες της Πάρνηθας. 


Ανεβήκαμε τη Λεωφόρο Φυλής... και ανεβαίναμε και ανεβαίναμε... 


 Τελειωμό δεν είχε. Και είχε και πολύ κλίση.


 Το πρόβλημα μου δεν ήταν ότι έμενα από αναπνοή ή μυς. Το πρόβλημα ήταν ότι με τη πιο εύκολη ταχύτητα μου το πετάλι ήταν πολύ βαρύ. Κι αυτό σήμαινε ότι ανά λεπτό έκανα 25 άντε 30 πεταλιές. Κι αυτές με πολύ πολύ αντίσταση. Και λογικό και επόμενο ήταν να κόψω ταχύτητα και να βλέπω τους πάντες να με προσπερνούν λες και πηγαίναν κεφάτοι στου Βερόπουλου. Οκ, ήταν και οι υπεραθλητές που ούτως ή άλλως δεν είχαν ζόρι και ποδηλατούσαν αγέροχα χωρίς κόπο. Αλλά και οι μη αθλητές στα κυβικά μου κι αυτοί ανέβαιναν ευκολότερα και οι εμφανώς υπεραγύμναστοι κι αυτοί ανέβαιναν εύκολα.

Πφφφφ... Η Ανηφόρα της Φυλής κάποια στιγμή τελείωσε. Έφτασα στις ανεμογεννήτριες.




 Κι εκεί άρχισε η κατηφόρα. 

Big smile για τη πρώτη μεγάλη κατηφόρα...

Φόρεσα το σακάκι το ποδηλατικό για τον αέρα και τα χιλιόμετρα τα πολλά (ουάοοο, σίφουνας) ... και ξεκίνησα. Μέχρι και αυτοκίνητα κυνηγούσα. Μα καλά? Ποιός είμαι ? Πέρασα και 3-4 ποδηλάτες και χάρηκα μέχρι την επόμενη μεγάλη ανηφόρα του Αγίου Μερκουρίου. Τελικά τα κιλά σε βοηθούν στη κατηφόρα...

Η διαδρομή ήταν πολύ εύκολη ως τα Σκούρτα όπου ήταν και η πρώτη στάση και το πρώτο "control" στο οποίο μας σφραγίσαν τα καρτελάκια και μας ανεφοδιάσαν με νερό, μπανάνα και ένα ισοτονικό. Να΄ναι καλά οι διοργανωτές και οι χορηγοί!!!



Η διαδρομή συνέχιζε σε μια επίπεδη σχεδόν πεδιάδα ως τον Αυλώνα. Όρεξη να έχεις για πεντάλ και να συνεχίζεις χωρίς στάση...    Στα δεξιά η άγνωστη θέα της Πάρνηθας. Άγνωστη γιατί δεν είχα βρεθεί ποτέ σε αυτούς τους δρόμους οπότε ήταν κάτι νέο. Τοπίο και μέρη.




Τα τελευταία χιλιόμετρα ήταν ζόρικα όμως. Στις ανηφόρες του Αγίου Μερκουρίου (ωραία περιοχή για εξοχικό by the way) το ποδήλατο απλά δεν ανέβαινε. Ανέβαινα με το βάρος μου και το πετάλ δε κατέβαινε....  Πολύ ζόρι...
Μέχρι που κατέβηκα και έσπρωξα το ποδήλατο και τον εαυτό μου σιγά σιγά προς τη κορυφή. Στην ανηφόρα είχα παρέα το Δημήτρη, ένα παιδί που είχε άλλο πρόβλημα με τη σέλλα κι όχι τόσο με την ανηφόρα γιατί το ποδήλατο του είχε 21 ταχύτητες και ήταν εντάξει με το θέμα των ταχυτήτων. 

Τερμάτισα εκπρόθεσμα  το Ble Challenge στο Τατόι. Ήταν μια ωραία εμπειρία και αρκετά διδακτική! Πρέπει να φτιάξω το ποδήλατο (αν όχι να αγοράσω ένα πιο σύγχρονο...)


Τα αναμνηστικά για να θυμάμαι την ημέρα..