Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Γενική σκαθαριότητα, τεμπελχανίαση και ο λουφαδόρος!

       Γενική καθαριότητα λοιπόν εν όψει των εξελίξεων και γιατί παραέχουμε χαλαρώσει με κάτι ποδήλατα, με κάτι ταινίες, με κάτι σκι, με κάτι ξεσκί. Κάποια πράγματα θέλουν το δικό τους χρόνο για να γίνουν σωστά και με πασαλείμματα του στυλ -όσα βλέπει η πεθερά- απλά φαίνονται καθαρά . Και εννοείται απατούνται και τα κατάλληλα καθαριστικά.
Κι εδώ θα μιλήσω για το μαγικό προιόν που χρησιμοποίησα στο φούρνο που απλά απλώνεις και μετά από ένα μισάωρο "μαζεύεις" με ένα πέρασμα με το ουέτεξ όση πίτσα είχε δραπετεύσει από το ταψί και είχε κάνει τα τοιχώματα του φούρνου να μοιάζουν σπηλιάς. Ούτε τρίψιμο, ούτε καυτό νερό. Απλά το κατάλληλο λιποδιαλυτικό χημικό. Τι λες τώρα! τόταλι ανπιστεύταμπλ.

       Επιστράτευσα τους δικούς μου που λέτε και ήρθαν να βάλουν από ένα χεράκι. Γιατί εκτός από τη γενική, είχαμε κι ένα δωμάτιο για βάψιμο καθώς και τα κάγκελα. Αλήθεια όταν λέω αυτή τη λέξη μου έρχεται στο νού η Άνγκελα. Άνγκελα - Κάνγκελα κάνει και ρήμα. Επιστροφή στη δραματικότητα. Ήρθαν που λέτε να' ναι καλά και εκτός από τα χέρια φέραν και τη μουρμούρα. Ξεκίνησα ο έρμος να κάνω το τζάκι και αρχίσαμε. Επικοί διαλόγοι σε σχεδόν πραγματικό χρόνο....

(Μάνα) -Γιώργο, που έχεις ψιλό σύρμα γιατί δε κάνει δουλειά το σφουγγάρι.
(Εγώ) εεεεμμ δεν έχω άλλα, αυτό έχω και το σκότς σπράιτ το πιο σκληρό.
(Πατέρας) Γιώργο, έλα να κρατήσεις λίγο να κολλήσουμε χαρτοταινίες
(Καλή μου) Φέρε και ένα νερό
(Μ) Όταν θα έρθεις φέρε μου τη σκάλα, έχει σκόνη εδώ πάνω
(Π) άσε ρε Νίκη, έχουμε δουλειά εδώ, χαζολογάς με τη σκόνη και τα ξεσκονόπανα
(Μ) Ναι αλλά αν δε τα κάνω εγώ ποιός θα τα κάνει;
(Πεθερός) Ήρθα, τι να κάνω?
(Ε) Βοήθα με τις χαρτοταινίες να πάω να τελειώσω το τζάκι
(Κ) Μου ανοίγεις λίγο τη κουρτίνα γιατί είναι σκοτεινά;
(Π) Γιώργο φέρε μου σπάτουλα
(Ε) Παω να βρω
(Κ) Έχει στο κάτω ράφι στο εργαστήριο
...
(Ε) Αυτή βρήκα
(Κ) Αυτή κάνει για να απλώνεις μπεσαμέλ, πάμε πάλι κάτω...
(Ε) @#$$%....
....
(Μ) Έλα να τραβήξεις το ψυγείο. Αισθάνομαι ότι πίσω θα έχει μαζέψει σκόνη λογικά.
(Π) Φέρε ενα σταυροκατσάβιδο
(Κ) Μου φέρνεις το φορτιστή του αει-φον?
(Π) Βρες μου ένα κοντάρι να βάλω το ρολό
(Πεθερός) Είναι στο κάτω μπαλκόνι, εκεί θα το βρεις
(Μ) Το ψυγείο να τραβήξεις όταν έρθεις
...
(Ε) Δεν είναι κάτω το κοντάρι
(Πεθερός) Γαμ#$$ ποιός το πήρε #$#$#$ και δε το γύρισε (**##$!@# ???
(Π) Δε πειράζει, φέρε ένα σκουπόξυλο
(Ε) Κάνει αυτό?
(Κ) Έχει πολύ φώς. Έρχεσαι να κλείσεις λίγο το μπατζούρι?
(Μ) Γιώργο πως βγαίνει το φίλτρο στον αποροφητήρα?
(Π) Φέρε και χαρτί να βάλω στο κοντάρι
(Πεθερός) Δε μπορεί, κάπου είναι το κοντάρι, αφού έχω πάρει κοντάρι για βάψιμο 2,3, 6 μέτρα τηλεσκοπικό κοντάρι. Κοιτάς λίγο στη ταράτσα;
(Μ) Αυτό εδώ πως το κάνεις να ανοίγει (Το παράθυρο με την ανάκληση στη κουζίνα);;

...σηκώνεται η Καλή μου και ...

(Κ) Αμάν βρε Γιώργο, τόση ώρα ακόμη να τελειώσεις το τζάκι;;; Καλά λέω εγώ ότι είσαι λουφαδόρος!!!!

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Ποδηλατάδα με απρόοπτα και μπάνιο στο Καβούρι

Τη Κυριακή που μας πέρασε ξεκίνησα με τους Δυτικοποδηλάτες μια μίνι εκδρομή στο Καβούρι. Ξέρετε, η συνοικία μετά τη Γλυφάδα μέσα στο πράσινο και την πολυτέλεια. Σπίτια με αυλές μεγάλες, πισίνες, πεύκα αλλά και ...συρματοπλέγματα στους τοίχους για να μη μπουκάρουν μέσα τα κλεφτρόνια...








11 το πρωί είχαν μαζευτεί καμιά 30ριά ποδηλάτες στο Μπαρουτάδικο και ξεκινήσαμε για καβούρι. Γνωστοί και άγνωστοι. Παλιοί και νέοι Δυτικοποδηλάτες.   Εν κινήσει λιγοστεύαν... Αστείο τώρα που το ξανασκέφτομαι...   Σαν πολεμική ταινία που κάθε λίγο σκοτώνεται κι από ένας πατώντας νάρκη, άλλος που τον πνίγει βόας στη ζούγκλα, κι άλλος που χάνεται από πτώση σε κινούμενη άμμο.

Οπότε έχουμε και λέμε ένα μίνι απολογισμό αποχωρήσεων εν κινήσει. Μπαμπάς με πιτσιρικά φτάνοντας στο Σύνταγμα (μετά από 6km δηλαδή) σταματάνε κι επιστρέφουν. Ο 5χρονος τα έχει φτύσει καθότι το παιδάκι δεν είναι μαθημένο να κάνει χιλιόμετρα με το ποδηλατάκι του ακουλουθώντας τον πιο γρήγορο των μεγάλων. Άλλο η βόλτα, άλλο η πορεία. Σε κάποιες ανηφόρες τον σπρώχναμε στη πλάτη εν κινήσει για να μη μένει πίσω αλλά πόσο να το κάνεις αυτό? Είναι και κάτι 25 χιλιόμετρα ως το Καβούρι...






Παρακάτω δυο παλικάρια μόλις κατάλαβαν ότι πάει μακριά η βαλίτσα χαιρετίσαν και πήραν το δρόμο της επιστροφής.  Μα δε καταλαβαίνω πως κάποιος ξεκινάει να πάει μια βόλτα-εκδρομή με το ποδήλατο 50km πήγαινε έλα χωρίς να έχει κάνει ποτέ μια διαδρομή πάνω από 10 km. Αναμενόμενη κι αυτή η αποχώρηση.

Έχουμε φτάσει Βουλιαγμένη και συνεχίζονται οι απώλειες. Πακιστανός συνοδηγός σε αμάξι χαζεύοντας στο υπερπέραν χάνει τα γυαλιά από τα χέρια τα οποία πέφτουν στη δεξιότερη λωρίδα μπροστά από κάποιες ποδηλάτισσες που από τη τρομάρα τους να τα αποφύγουν συγκρουστήκαν. Η Χειροβομβίδα είχε σκάσει. Καλά λέω ότι ήταν σα πολεμική ταινία η ημέρα αυτή...   Το αποτέλεσμα : κινηματογραφικές τούμπες δυο κοπελιών με μια να γδέρνει αγκώνα και παλάμη και η άλλη με το κράνος να κοπανάει κάτω βρίσκοντας το κράνος της στο δρόμο. (εδώ έρχεται η αναγκαιότητα του κράνους στο ποδήλατο)  Υλικές ζημιές : 2 σπασμένες ακτίνες και ένα στραβό τιμόνι.   Κι όμως συνέβη ατύχημα τη πρώτη φορά που έφερα μαζί μου κυτίο (!) πρώτων βοηθειών. Αντισυπτικό για τις πληγές και χατζαπλάστ εντελώς απαραίτητα. Είχε και κουβέρτα για σοκ υποθερμίας το κυτίο αλλά αυτό θα χρειαστεί άλλη φορά όπως πάμε.


Η κοπέλα με το βεβλαμμένο (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη) ποδήλατο το δίπλωσε -καθότι σπαστό- και το φόρτωσε σε ένα ταξί και ξεκίνησε για το σπίτι της.

Η ομάδα με σπασμένο ηθικό αλλά με λίγα χιλιόμετρα ακόμη να απομένουν στο διάβα της συνεχίζει ακάθεκτη. Του σπάει ενός άλλου πιτσιρικά το σύστημα που αλλάζει τις ταχύτητες και ξανακολλάμε παρακάτω στη Βουλιαγμένης. Μα καλά, πως ξεκινάς μεγάλη βόλτα με ποδήλατο χειρότερο κι από τσίρκου? Κουτσά στραβά συνέχισε πάντως με πιο βαρύ πετάλι χωρίς δυνατότητα αλλαγής ταχύτητας.

Τελικά φτάσαμε στο Καβούρι και το τοπίο και η γαλήνη της θάλασσας μας αποζημίωσε για τα όσα στραβά συνέβησαν. Και όλα αυτά πλέον ήταν παρελθόν. Αλλαγή ενδυμασίας και με έναν άλλο τολμηρό μπήκαμε για μπάνιο...! Το νερό παγωμένο και ήταν επιτακτική ανάγκη η συνεχής κολύμβηση για να συνηθίσει το σώμα. Μετά από 5 λεπτά ήταν απλά δροσερό το νερό και το ευχαριστήθηκα....

Άλλοι είχαν φέρει ρακέτες, άλλοι απλά πήραν ένα καφεδάκο κάτω από μια ομπρέλα...
Κόστος εκδρομής ... ανύπαρκτο...!

Αξία - Ανεκτίμητη!
 









Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Μια Τετάρτη στις Περιστεροπεταλιές

Τετάρτη βράδυ. Μια Τετάρτη. Δεν έχει σημασία πoιά. Κάθε Τετάρτη μοιάζει και κάθε Τετάρτη είναι μοναδική. Διαφορετική διαδρομή, διαφορετικές συνθήκες, διαφορετικά συναισθήματα.

Βγάζω το κινητό από τη μπρίζα.  Έτοιμο να γράψει τη διαδρομή.  Η φωτογραφική μηχανή σε μια τσέπη.  Ψάχνω το παγούρι μου, το γεμίζω δροσερό νερό, βουτάω και  το τσαντάκι με την εφεδρική σαμπρέλα και 2 κλειδάκια Alen μη τυχόν κάτι χρειαστεί σφίξιμο στη πορεία.

Γάντια, μανταλάκι για το πατζάκι, κράνος και είμαι έτοιμος.

Έχω ήδη ξεκινήσει για μια ακόμη βραδινή διαδρομή στη πόλη...




...

Μετά από αρκετές λήψεις, κακές μέτριες και λίγες καλές διαφορετικές μέρες, συγκέντρωσα το υλικό για αυτό το βιντεάκι. Λίγη ηλεκτρονική κοπτοραπτική στον mac και βγήκε το αποτέλεσμα. Και τώρα που τελείωσε το μοντάζ και δημοσιεύτηκε το βίντεο συνειδητοποιώ ότι... απλά κρατούσα το κουτί και έκλεψα με τη μηχανή μου λίγο από το δικό τους φως. Κατά βάθος  οι πρωταγωνιστές σε αυτό το βίντεο είναι οι οδηγοί, οι διοργανωτές, οι κόφτες και μια θάλασσα από πυγολαμπίδες που δίνουν λίγο φως σε μια πόλη που παλεύει με το σκοτάδι...