Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Que sera sera Edith




Σαν σήμερα 19 Δεκεμβρίου 1915, 100 χρόνια πριν γεννήθηκε η Edith Piaf.

Τραγούδια που γράψανε εποχή όπως το La vie en rose δε θα ήταν ποτέ τα ίδια αν δεν τα είχε τραγουδήσει εκείνη με τόσο πάθος πρώτα. 

Διαβάζω την βιογραφία της αλλά πιο πολύ με έχει συνεπάρει η φωνή της στις πρώτες αυθεντικές εκτελέσεις τόσο γνωστών τραγουδιών που επανεκτελέστηκαν πάλι και πάλι..

Νομίζω οτι όταν ξαναπάω στο Παρίσι, θα χαράμιζα μια επίσκεψη σε κάποιο μουσείο για να αφήσω ενα τριαντάφυλλο στο άγαλμα της που στήθηκε στην ομώνυμη πλατεία.

ΥΓ. Και φυσικά θα χαράμιζα Κ το Λούβρο ολόκληρο για να πάω να αντικρύσω την επιγραφή "Κατά τον δαίμονα εαυτού" στο τάφο του Τζιμ Μόρισσον.





Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

33ος Μαραθώνιος και το ραντεβού με την ιστορία

Θα ξεκινήσω ανάποδα. Με ευχαριστίες. Πρώτα στον άνθρωπο έμπνευση και άθελα του οραματοδότη, τον μέντορα Stavros Kehris, τον παιδίατρο των παιδιών μου που με αυτόν τον υπέροχο τοίχο στο ιατρείο του μου έδωσε ένα υπέροχο στόχο. Το να τερματίσω τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Φυσικά έπαιξαν μεγάλο ρόλο οι πολύτιμες συμβουλές του στην ολοκλήρωση του στόχου. Δεύτερον δε μπορώ να μην ευχαριστήσω την γυναίκα μου για την  υπομονή της και την κατανόηση που δείχνει στην υλοποίηση της κάθε τρελλής μου ιδέας.

Το τρίτο άτομο που οφείλω να ευχαριστήσω είναι ο Michael Antonoglou που με βοήθησε με τον ειδικό του τρόπο, τις απίστευτες εξιστορήσεις του και με ενέπνευσε να ακολουθήσω τα δικά του τρελά χνάρια...

Και τώρα θα γυρίσω πίσω μερικές βδομάδες.
18 βδομάδες προετοιμασίας. Πιστός στο πλάνο του Hal Highton για αρχαρίους είχα αρχίσει ένα πρόγραμμα προπονήσεων για νέους επίδοξους μαραθωνοδρόμους Τρίτες Τετάρτες Πέμπτες και μια πιο μεγάλη κάθε Σάββατο. Με ζέστη, βροχή ή καύσωνα, παράλληλα με την εργασία αλλά ακόμη και στις διακοπές, μόλις κοιμόντουσαν τα μικρά έβγαινα αψηφώντας τις συνθήκες να γράψω τα χιλιόμετρα μου. 

Πολλές φορές ματαίωσα κοινωνικές συναντήσεις, για να μείνω πιστός στο πρόγραμμα των προπονήσεων. Πολλές φορές ίσως είπα και ένα όχι σε κάποιους που διαβάζουν το κείμενο τώρα και ελπίζω να δείξανε κατανόηση και να μη παρεξήγησαν τα όχι. Ανεξαρτήτως ημέρας και κούρασης με υστερική ευλάβεια πολλές φορές βρέθηκα να κάνω τη προπόνηση βράδυ στις δέκα δεκαμιση πριν γυρίσω για ένα δροσερό μπάνιο και έπειτα ύπνο.

Όλο το εγχείρημα της συμμετοχής στο Μαραθώνιο πήγε να ματαιωθεί όταν ένα Σάββατο στις αρχές του Σεπτέμβρη έκανα μια μεγάλη προπόνηση με μήκους ημιμαραθωνίου και επανέλαβα μικροτερες προπονήσεις την επόμενη αλλά και μεθεπόμενη μέρα. Χωρίς να δώσω ημέρες ανάρρωσης στα πόδια.  Με το δίκιο του ο δεξιός εσωπλάγιος σύνδεσμος στο δεξί γόνατο υπέφερε. Δεν μπορούσα να περπατήσω ενώ κούτσαινα ελαφρά δημιουργώντας άλλους πόνους στη μέση και στο άλλο πόδι από το στραβό περπάτημα. 

Η επίσκεψη στον ορθοπεδικό και τα μαγικά σκονάκια για υποβοήθηση και ενδυνάμωση των χόνδρων είχαν ως αποτέλεσμα να ελαττωθούν οι πόνοι σε μόλις τέσσερις ημέρες. Βοήθησαν και οι διατάσεις. Αμέτρητες διατάσεις. Για να μη χάσω φυσική κατάσταση συνέχισα με μόνη γυμναστική που  αυτό τον μαύρο μήνα της αβεβαιότητας το στατικό ποδήλατο τρεις φορές τη βδομάδα. Βλέπεις στατικό καθώς και ένα ενδεχόμενο μικροπέσιμο από το κανονικό ποδήλατο θα ακύρωνε κάθε περαιτέρω σκέψη για μαραθώνιο. Για λίγο είχα πειστεί ότι όλα είχαν ματαιωθεί. Μέχρι που δειλά δειλά έπειτα από τρεις βδομάδες δρομικής απραξίας επέστρεψα στις προπονήσεις του τρεξίματος. Το πρώτο επιτυχή long run επανέφερε το ηθικό εκεί που έπρεπε ενώ την επόμενη βδομάδα το 30ρι long run, μισό με ήλιο και το μισό της επιστροφής με βροχή, ήταν αρκετό να με πείσει ότι μπορώ πραγματικά να τρέξω και τα 42 χιλιόμετρα του Μαραθωνίου. 

Τίποτα όμως δε μπορεί να σε προετοιμάσει για τον Μαραθώνιο όσο το να τον τρέξεις μια φορά. Όσες περιγραφές ή συμβουλές και να διάβασα για το ποια χιλιόμετρα είναι εύκολα ή δύσκολα, την ώρα του Μαραθωνίου όλα παραμερίζονται και τρέχεις με τη διαίσθηση και αντιμετωπίζεις τα πάντα σαν πρωτάρης. Τι κι αν φοράς ρολόι που σου δείχνει παλμούς, ζώνες καρδιάς, τρέχων ρυθμό, μέσο ρυθμό, απόσταση που έχεις διανύσει ή ότι άλλη ένδειξη υπάρχει. Στη πραγματικότητα είσαι μόνος. Εσύ, η άσφαλτος και οι πόνοι που πρέπει να διαχειριστείς. 

Το πιστόλι της αφετηρίας του γκρούπ 8 με βρήκε στη πίσω πλευρά με την αδερφή και το γαμπρό μου. Δε βιαζόμουν να στηθώ στο μπροστά μέρος. Είχα χιλιόμετρα μπροστά μου για να ανοίξω βήμα και να φύγω από το πλήθος. Έτρεξα τα πρώτα πέντε χιλιόμετρα αργά για να ζεστάνω τα πόδια. Μαζί με το πλήθος ερασιτεχνών δρομέων σαν εμένα. Κάποιοι δεν άντεχαν προφανώς τον αργό ρυθμό, κάναν ελιγμούς και ανεβοκατεβαίναν πεζοδρόμια. Τους καταλαβαίνω. Όταν έχεις μάθει να τρέχεις γρήγορα, Ο αργός ρυθμός, σε κουράζει. 

Βέβαια υπήρχαν στο γκρουπ αρκετοί που συμμετείχαν με στρατηγική τρεξίματος και περπατήματος ανά λίγα λεπτά. Μια καλή στρατηγική για αρχάριους δρομείς. Κάτι που ενώ δεν είχα σκοπό αναγκάστηκα λόγω των συνθηκών να υιοθετήσω στα τελευταία 7 χιλιόμετρα. 
Τα τρία τελευταία γκρούπ εκκίνησης λοιπόν, το 7, 8 και 9 ήταν γεμάτα από κόσμο χωρίς προηγούμενη κατάταξη χρόνου σε μαραθώνιο τη τελευταία τριετία. Από τη μια ήταν καλό αυτό, γιατί ένιωθα ότι πηγαίνω καλά καθώς άφηνα πίσω μου αρκετούς. Από την άλλη υπήρχαν πολλές στιγμές συνωστισμού στο οδόστρωμα που μου κόβανε το ρυθμό.

Στα πρώτα χιλιόμετρα ο  αγώνας περνάει από τον τύμβο των Μαραθωνομάχων. Εκείνες τις στιγμές προσπαθούσα να βρω το ρυθμό μου και ένα πέρασμα ανάμεσα στον κόσμο γιατί ο δρόμος στένευε πολύ σε σχέση με την πλατιά Μαραθώνος . Κάποιοι κάτοικοι μοίραζαν κλαδιά ελιάς. Δεν ήμουν στην άκρη και δεν πρόλαβα να πάρω ένα αλλά παρακάτω βρήκα ένα πεσμένο στο δρόμο και το έσωσα τρόπον τινά, το έβαλα στη τσέπη μου και το είχα ως τον τερματισμό. Λες και θα μπορούσε να ξεφύγει από τσέπη με φερμουάρ κάθε λίγο το πασπάτευα για να βεβαιωθώ ότι είναι ακόμη εκεί. 

Εκεί στον κύκλο γύρω από τον τύμβο είδα να τρέχει μπροστά μου ξυπόλητος ένας μεγάλος σε ηλικία άντρας με καλοραμμένη στολή αρχαίου Έλληνα. Από ότι έμαθα λέγεται Ιδομενέας και είναι 65 χρονών. Φορούσε αρχαιοελληνικό κράνος, μεταλλικό θώρακα, κόκκινο χιτώνα και κρατούσε σπαθί στο δεξί και στρογγυλή ασπίδα στο αριστερό χέρι. Όσο τα παρατήρησα μου φάνηκαν όλα πραγματικά με βάρος. Τίποτα πάνω του δεν ήταν κάλπικα αλλά ήταν ατσαλένια όσο και η θέληση του. Ο ιδρώτας έσταζε από το κράνος του και ευχαριστούσε με ένα μικρό νεύμα στις επευφημίες του κόσμου που ξεσήκωνε στο πέρασμα του, αλλά συνέχιζε το δικό του όλο πόνο μαραθώνιο. Δίχως ζώνες με ισοτονικά, δίχως Adidas, δίχως θήκες με τζελάκια με μόνη αταίριαστη προσθήκη πάνω σε αυτόν τον Μαραθωνομάχου, τον αριθμό της συμμετοχής του. Τώρα βλέποντας τα αποτελέσματα είδα ότι έφτασε στο Καλλιμάρμαρο σε έξι ώρες και δεκαεπτά λεπτά. Αλήθεια πόσο θα έκανα να φτάσω στο τέρμα κι εγώ χωρίς Adidas, φορτωμένος με εξοπλισμό μάχης ;;;



Με αυτό το θέαμα, χαιρέτησα δεξιά μου δίπλα από τον τύμβο, το  άγαλμα του Μαραθωνομάχου με το σπαθί και την κλειστή παλάμη τεντωμένη εμπρός, πήρα θάρρος και συνέχισα. 

Βγαίνοντας στην Μαραθώνος πάλι μου έκανε απίστευτη εντύπωση ο κόσμος που ήταν μαζεμένος στις άκρες του δρόμου. Μικρά παιδιά, οικογένειες. Φώναζαν, χειροκροτούσαν, τέντωναν το χέρι να ενώσουν στιγμιαία τις παλάμες με τους δρομείς. (Το γνωστό και ως high5)

Δε ξέρω γιατί αλλά κάθε τέτοιος χαιρετισμός είχε δυο αποτελέσματα. Πρώτον μια ανεξήγητη ροή ενέργειας που απελευθερώνονταν στο δρόμο με αύξηση της ταχύτητας μου και το ηθικό να αναπτερώνεται. Πράγμα φυσικά πολύ καλό και επιθυμητό.  Το δεύτερο όμως ήταν κάτι που δε μπορούσα να διαχειριστώ καλά. Λίγα δευτερόλεπτα έπειτα από κάθε χτύπημα με έπιανε ένας κόμπος στο λαιμό που δεν έλεγε να φύγει ενώ κάποιες φορές αδυνατούσα να πάρω σωστά αέρα. Από τη συγκίνηση. Ήταν τόσο συγκινητικό άγνωστοι άνθρωποι Έλληνες μα και ξένοι να διαβάζουν το όνομα σου στη καρτέλα σου και να συγχαίρουν και να σου δίνουν θάρρος σα να ήσουν δικός τους άνθρωπος. Ήταν απίστευτη η αγάπη και ο ενθουσιασμός του κοινού. Και όσο βλέπαν και υπερήλικες να τρέχουν, άτομα με κάποια αναπηρία ή και κάποιους που σπρώχναν κάποιο ειδικό καρότσι με κάποιο παράλυτο άτομο, τόσο εκστασιαζόταν και χειροκροτούσαν ή φωνάζαν πιο δυνατά. Αρκετές στιγμές τα χρειάστηκα σε εκείνες τις ανηφόρες. Όχι για τις ανηφόρες. Αλλά για την επιβράβευση του  κόπου των συναθλητών από το κοινό. Τόσο που βρέθηκα να παλεύω να κρατήσω ρυθμό στο τρέξιμο από τη συγκίνηση και τα δάκρυα. Παράλληλα με τις ανηφόρες λοιπόν και ο κόσμος ήταν συγκινητικός και για να καταφέρω να ολοκληρώσω τη προσπάθεια μου, πήγα στο κέντρο του δρόμου για να έχω λιγότερη οπτική επαφή.
Τώρα που το σκέφτομαι, έκανα κακώς. Τα γεμάτα χαρά, ελπίδα και ενθουσιασμό πρόσωπα του κοινού ήταν αυτό που μου έδινε θάρρος να συνεχίσω.  

Μέχρι το 19 χιλιόμετρο όλα πηγαίναν τέλεια. Ήμουν στο ρυθμό που ήθελα, έτρεχα με λιγότερο από εξίμιση λεπτά το χιλιόμετρο.
Και κάπου εκεί αρχίσαν οι ανηφόρες. Παρατεταμένες ανηφόρες. Έβλεπα τους ξένους, ειδικά τους βορειοευρωπαίους, ασυνήθιστους να τρέχουν με τόση ζέστη να στάζουν στον ιδρώτα και να συνεχίζουν περπατώντας και σκεφτόμουν ότι δε θα με πιάσει και μένα η ζέστη. Έκανα λάθος φυσικά. Το σύμπαν έχει αυτιά και ακούει. Και όταν κομπάζεσαι άδικα, η δικαιοσύνη του  άμεσου κάρμα σε βρίσκει πριν το καταλάβεις. Η ζέστη, η καυτή άσφαλτος, και οι παλμοί που παραμένανε ψηλά με κάναν επίσης να αρχίζω να στάζω ιδρώτα. Σωτήριο ήταν ένα μπουκαλάκι νερό που αντί να πιω άδειασα στο κεφάλι μου και λούστηκα. Κάτι που έβλεπα παλιότερα στη τηλεόραση και σνόμπαρα καθώς πίστευα ότι το κάνουν για εφέ και μόστρα περισσότερο, ήταν ότι πιο απαραίτητο για να παλέψω με τη ζέστη.

Σε κάποιο σημείο ανεφοδιασμού μου δώσανε κάποια παιδιά ένα από τα σφουγγάρια που μοίραζαν στους δρομείς και ανακάλυψα τη χρήση του. Η αποστολή του μια. Να σε καθαρίσει από τον ιδρώτα και τα άλατα που έχουν κολλήσει στους πόρους του προσώπου σου. Το αποτέλεσμα αμέσως φάνηκε. Ξαφνικά δροσίστηκα και έπαιρνα πάλι αέρα με καθαρισμένο πρόσωπο και λαιμό.

Στο μαραθώνιο δε τρέχεις εναντίων των άλλων. Εκτός αν είσαι στην κατηγορία των αθλητών που όλη τους η ζωή περιπλέκεται γύρω από προπονήσεις, αγώνες και δοκιμασίες. Για όλους τους υπόλοιπους που έχουν μια φυσιολογική ζωή, ο μαραθώνιος είναι ένας μακρύς δρόμος αντοχής και δοκιμασίας για τα πόδια σου αλλά και τη ψυχολογία σου. Ναι μεν μπορεί να περάσεις κάποιους, που τα έχουν βρει μπαστούνια στη πρώτη ανηφόρα αλλά πολύ σύντομα διαπιστώνεις ότι τα δεδομένα αλλάζουν. Μια κράμπα, ένα τράβηγμα και βρίσκεσαι εκεί που πραγματικά είσαι. Στη πραγματικότητα του Μαραθωνίου. Δηλαδή να παλεύεις με τον εαυτό σου καθώς οι άλλοι δεν έχουν σημασία γύρω σου. Απλά μοιράζονται τον ίδιο δρόμο για να παλέψουν ο καθένας μέχρι το τέλος. Ο καθένας με τον εαυτό του με όσες ψυχικές δυνάμεις έχει.

Όπως λένε όλοι ο Μαραθώνιος αρχίζει στο 33. Πέρασα το υψηλότερο σημείο της διαδρομής, τον σταυρό της Αγίας Παρασκευής και κατηφόριζα δυνατά. Εκείνη τη στιγμή το ρολόι μου έδειχνε ότι ήμουν στις τέσσερις ώρες. Τι ήταν 7μιση χιλιόμετρα? Σκέφτηκα επίσης ότι αν το πάω και λίγο γρήγορα θα τερμάτιζα σε τριάντα πέντε λεπτά και θα έκανα σούπερ επίδοση για πρώτη προσπάθεια. 
Πάλι. Πάλι την πάτησα υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις μου. Αντί να κατέβω συντηρητικά μέχρι να συνηθίσουν τα πόδια σε ένα μέτριο ρυθμό επιτάχυνα, έκανα δυο γρήγορα χιλιόμετρα με αποτέλεσμα να να αρχίσουν να τραβάνε οι μυς των ποδιών και να το ξεπληρώνω με πόνο ως το τέλος. Έτσι για τα τελευταία 7μιση χιλιόμετρα χρειάστηκα πενηνταπέντε λεπτά χρόνο για να τα διανύσω. Απίστευτο. Περπατώντας στα σημεία ανεφοδιασμού, με ελαφρύ τζόκινγκ να αλλάξει ο δρασκελισμός μπας και ξαναπάρω μπρος αλλά τίποτα. Οι μηχανές είχαν κλατάρει. Τα πόδια είχαν γίνει σαν ξύλινα και εντελώς άκαμπτα. Κάποιες προσπάθειες να ανοίξω ρυθμό στέφτηκαν επιτυχώς με αποτυχία και σταματούσα στην κάθε υποψία κράμπας που καραδοκούσε. Στο 38 νέοι πόνοι κάναν την εμφάνιση τους για να κάνουν παρέα στο club των πονεμένων ποδιών. Στη κοιλιακή χώρα, εκεί που κρύβω επιμελώς τους κοιλιακούς μου αρχίσαν οι πρώτες τσιμπιές και χρειάστηκε να τρέξω κρατώντας και πιέζοντας με τα χέρια για να επανέλθουν όλα στη θέση τους.

Με τα πολλά έφτασα στη Φειδιππίδου, έστριψα και κατηφόριζα τα δυο τελευταία χιλιόμετρα. Πλήθος κόσμου αριστερά και δεξιά, φώναζαν προσωπικά τα ονόματα των δρομέων διαβάζοντας τα από τα καρτελάκια. Πλέον δεν είχα κουράγιο να κοιτάξω πρόσωπα στο κοινό καθώς οι πόνοι ήταν στη μέγιστη ένταση τους. Δεν είχα κουράγιο ούτε και να σταματήσω να περπατήσω όμως. Απλά ήθελα να φτάσω στο τελευταίο σημείο ελέγχου και να καθίσω ή μάλλον να ξαπλώσω κάπου.

Και τότε άρχισαν όλα να θολώνουν. Σχεδόν παραπατούσα και πρόσεχα να μη βρίσκομαι κοντά σε άλλους δρομείς μη τυχόν πέσω πάνω τους. Ίσως η κούραση του μαραθωνίου σε συνδυασμό με τις ιστορίες που διάβαζα τον τελευταίο καιρό να με επηρέασαν και να με φόρτισαν κατάλληλα όταν είδα δίπλα μου κάποιον ντυμένο αρχαίο Μαραθωνομάχο να τρέχει με πλήρη εξάρτηση μάχης και να με ξεπερνά κάνοντας ένα θριαμβευτικό σπρίντ τερματισμού. Προσπάθησα να μείνω πίσω του. Μπήκα πίσω του, έγινα για αρκετά μέτρα ακόλουθος στη δική του αποστολή. Το κεφάλι μου σκοτείνιασε ενώ δεν ένιωθα τα πόδια μου. Πήγαινα χωρίς να καταλαβαίνω πως αλλά σίγουρα πολύ γρήγορα. Έριξα μια στιγμιαία ματιά γύρω μου. Πλέον δίπλα μου δεν έτρεχαν δρομείς. Έτρεχα ανάμεσα σε σκιές, σε φιγούρες από το παρελθόν. Ανάμεσα στους Μαραθωνομάχους Αθηναίους στη υπέρτατη διαδρομή υπεράσπισης της πόλης από το Μαραθώνα προς το  Φάληρο μετά τη μεγάλη μάχη. Ίσως δεν είναι τόσο γνωστό αλλά ακόμη πιο εντυπωσιακή από την υπεροχή των Αθηναίων και την επικράτηση στη τρίωρη μάχη με ελάχιστες απώλειες ήταν το ότι αμέσως μετά την άτακτη φυγή του Περσικού στόλου από το Μαραθώνα, οι Αθηναίοι οπλίτες τρέξαν τη διαδρομή προς την Αθήνα και φτάσαν στο Φάληρο για να υποδεχτούν τα πλοία του Αρταφέρνη και να υπερασπιστούν την πόλη αλλά και τους συγγενείς τους από τη βέβαιη εισβολή. Ομως 9000 παρατεταγμένες ασπίδες παρατάχθηκαν εγκαίρως στο Φάληρο και αντανάκλασαν προς τα Περσικά πλοία το φως του ήλιου που  όδευε προς τη δύση αναστέλλοντας οριστικά κάθε σχέδιο των Περσών για κατάκτηση της Ελλάδας και ολόκληρης της Ευρώπης πιθανότατα. Τα πλοία μείναν μετά από λίγη ώρα αμηχανίας μέχρι που ο Αρταφέρνης διέταξε την αναχώρηση του στόλου για την Ασία.

Με αυτά στο νού έφυγα από τις σκιές των δέντρων στην Ηρώδου Αττικού, διέσχισα την Βασιλέως Κωνσταντίνου και έτρεξα προς το φωτισμένο από τον ήλιο Καλλιμάρμαρο.

Τερμάτιζα. Είχα ελάχιστα μέτρα ακόμη. Αγνόησα τους νέους πόνους που τσιμπούσαν τη μέση, το στομάχι που πονούσε, τους μυς που είχαν πετρώσει από το γαλακτικό οξύ στα πόδια, την ενόχληση στη πλάτη και προσπάθησα να τερματίσω όπως έπρεπε. Με το κεφάλι ψηλά και το στήθος έξω. Όπως αρμόζει στη τιμή και ανάμνηση όλων αυτών που δώσαν τότε τη ζωή τους για να είμαστε εμείς εδώ που είμαστε, να μιλούμε, να νιώθουμε, να διδασκόμαστε και να εμπνεόμαστε από τους προγόνους μας, τους Έλληνες.

Για μένα αποτελεί ιερό καθήκον έστω και περπατώντας να συμμετέχω σε αυτή την διοργάνωση ιδιαίτερης σημασίας για όσο με κρατάνε τα πόδια μου...






Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

33ος Μαραθώνιος Αθηνών. 9 μέρες πριν


Έχουν μείνει μόλις 9 ημέρες για τον μέγα αγώνα της χρονιάς, έναν αγώνα που με έβαλε σε μια ρουτίνα 5 προπονήσεων ανά εβδομάδα τις τελευταίες 18 και που κατάφερε να βάλει και ένα φρένο στην όρεξη αλλά και στη διατροφή.

Ήταν αμέτρητες οι φορές που άφησα κάτω μια λιχουδιά γιατί είχα να πάω για τρέξιμο σε μια-δυο ώρες και ήξερα ότι το λαδερό κομμάτι πίτσας, ή μια σοκολατί λιχουδιά θα μου βγαίναν από τη μύτη μετά το τρίτο χιλιόμετρο. Όσες φορές υπέκυψα βέβαια εις τον γαστρονομικό λιγουροπειρασμόν και  δε τήρησα τον κανόνα αυτό, βρέθηκα να το πληρώνω εν κινήσει με καούρες, βαρύ στομάχι, φούσκωμα και λοιπά προβλήματα που κάποιες φορές ματαίωσαν ή ελάττωσαν τη προγραμματισμένη διάρκεια της  προπόνηση. 

Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο με πείραξε ένα πιάτο αρακά μια ώρα πριν το τρέξιμο ένα μεσημέρι του Αυγούστου. Ναι, έκανα και τέτοια, έτρεξα και με 36 βαθμούς μερικά μεσημέρια. Το ξέρω ότι δε πάω καλά και η αυτογνωσία αυτή είναι ένα βήμα προς την αυτοβελτίωση! :P  Ας επιστρέψω λοιπόν στο θέμα. Στο 4ο κμ εκείνο το μεσημέρι σήμαινε συναγερμός, MayDay, Sos, ξέρεις πως είναι αυτά και έκανα το καλύτερο χιλιάρι σε 5λεπτά μόλις για να φτάσω οριακά προς νερού μου.

Πολλές περικοπές, πολλές βραδιές με προπόνηση, πολλά βράδια να βρίσκομαι ακόμη σε ένταση ως τις  τη νύχτα από τα πολλά km, εννοείται και πάμπολες απουσίες σε κοινωνικές μαζώξεις που αναβλήθηκαν ή δεν γινόταν να πάω.

Γιατί όταν κάνεις προπόνηση μαραθωνίου πρέπει να ανεβάσεις τα χιλιόμετρα που τρέχεις ανά εβδομάδα. Και να ακολουθήσεις κάποιο πρωτόκολλο φυσικά. Άρα δε σε παίρνει να κάνεις πολλές τροποποιήσεις, ή να χάσεις προπονήσεις γιατί δε θα μπορείς να φτάσεις το στόχο σου που είναι να κάνεις ένα 30ρι τέλη Σεπτέμβρη και μετά να μειώσεις το μήκος των long run σταδιακά ως τη μέρα του αγώνα.


Και τώρα μένει το ερώτημα που ακόμη δεν μπορώ να απαντήσω καθώς δεν έχω τέτοια εμπειρία. Μπορώ να το κάνω? Και ακόμη καλύτερα :

Μπορώ να το κάνω χωρίς να χτυπήσω τον "τοίχο" ???

Για τους δρομείς ο "τοίχος" είναι ένα σημείο που δε μπορείς να κουνηθείς, περπατήσεις βήμα πόσο μάλλον να τρέξεις γιατί έχεις στερέψει από ενέργεια και πέφτεις κάτω μέχρι να συνέλθεις.


Ο τοίχος έρχεται στο 30κμ λένε...
θα δούμε..
Ραντεβού σε 9 μέρες....



  

.



Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Η χαρά του ζουζουνιού

Δρόμοι γεμάτοι νερά, βρεγμένα πόδια έστω κι αν περπάτησες ένα τετράγωνο μακριά μέσα στη βροχή, υπόγεια πλημμυρισμένα, άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε ασανσέρ λόγω διακοπής ρεύματος.

Το απόλυτο Deja vu των έντονων βροχοπτώσεων. Η χαρά του δημοσιογράφου που θα στηθεί στα κλασσικά σημεία που έχουν άλυτα μέχρι σήμερα προβλήματα και θα καταγράψει πάλι τους χειμάρους, τα αυτοκίνητα που κάνουν βόλτες ανεξέλεγκτα σα βάρκες που τις πήρε το ποτάμι.

Δε μας φταίει κάποιος άλλος που μπαζώθηκε το σύμπαν για να γίνει όλος ο νομός μια πόλη μεγαθήριο πέρα από την άτσαλη αναπτυξιακή φρενίτιδα των τελευταίων δεκαετιών και η αστυφιλία που πάσχει η χώρα μας. Μια χώρα χωρίς σοβαρό προγραμματισμό που να εμπειριέχει και μια στόχευση για τους μελλοντικούς κατοίκους της, αυτούς που τώρα γεννιούνται.

Το νερό τέλος πάντων, έχει τον τρόπο του. Και όπως και να γίνει, θα βρει το δρόμο του για τη θάλασσα. Είτε μας αρέσει, είτε όχι. Είτε μόνο του, είτε με το αμάξι μας παρέα.


Και για να αλλάξω επιτέλους τόνο μιας και ο σκοπός της ανάρτησης δεν είναι καταγγελτικός θα σταθώ στο εξαίσιο αποτέλεσμα των βροχών και της επιτέλους δροσιάς που μας ήρθε από τα βόρεια.  Τα άνθη σε θάμνους και δέντρα. Τα παρατηρείτε? Μερικά από αυτά θα έλεγε κανείς ότι είναι ζαχαρωτά. Τόσο νόστιμα μοιάζουν. Αλλά μιας και δεν είμαστε ζουζούνια, ας τα φωτογραφήσουμε απλά.


Καλημέρα μοναδικέ αναγνώστη.



 



Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Ένα ατημέλητα όμορφο παρτέρι

Πόσο πρωτοβουλία  θέλει για να μετατραπεί ένα σκέτο παρτέρι σε όμορφο παρτέρι? Αναρωτιέμαι. Δεν είναι το κόστος των υλικών που μετρά αλλά η προσπάθεια να γίνει κάτι όμορφο και να διατηρηθεί. Ελάχιστα μέτρα πιο κάτω το επόμενο παρτέρι είναι ένα σκέτο παρτέρι.

Ίσως είναι η έλλειψη του ωραίου στη πόλη που κάνει κάτι τόσο απλό να φαίνεται τόσο ενδιαφέρον παρά το ατημέλητο γκαζόν. Το συγκεκριμένο βρίσκεται δίπλα από μια καφετέρια και προφανώς οι ιδιοκτήτες το έχουν διαμορφώσει τόσο ωραία και το συντηρούν. Ελπίζω μόνο το ποδηλατάκι να το βάζουν μέσα τη νύχτα που κλείνουν μη το απαλλοτριώσουν τα όρκ. Κι όταν λέω όρκ εννοώ κάποιον που θα το πάρει για την αυλή του αλλά και κάποιον που θα το φορτώσει για παλιοσίδερα.

Λίγες ομορφιές έχει η πόλη. Λίγες και πολύτιμες.

Χρειαζόμαστε άμεσα μαθήματα από την ομάδα των Ατενίστας σε αυτή τη πόλη. Μαθήματα και κάποιον να πάρει τη σκυτάλη φυσικά καθώς οι Ατενίστας δε μπορεί να είναι πανταχού παρών. Οι κάτοικοι της πόλης είναι όμως παρών. Έστω και απών.




Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Βαρύτητα. Και αντιβαρύτητα.



Ο νόμος του Νεύτωνα για τη βαρύτητα λέει ότι :

"Κάθε σώμα στο σύμπαν έλκει κάθε άλλο σώμα με δύναμη ανάλογη του γινομένου των μαζών τους και αντιστρόφως ανάλογη του τετραγώνου της απόστασης του κέντρου μάζας τους".

Με λίγα λόγια λόγω της τεράστιας μάζας του πλανήτη που μας φιλοξενεί και λόγω της ελάχιστης δικής μας συνεχώς τείνουμε να ελκόμαστε με μια ακατανίκητη δύναμη προς το κέντρο της γης.


Αυτό δεν είναι μόνο για το βάρος μας δυστυχώς. Όσο περνά ο χρόνος η βαρύτητα σε συνδιασμό με τη φθορά του χρόνου κάνει και τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας να τείνουν προς τα κάτω. Φρύδια, χείλια όλα σιγά σιγά παίρνουν τη κατιούσα χωρίς για αυτά να φταίει η βαρύτητα από μόνη της αλλά η έκφραση μας που εναντιώνεται σε όσα συμβαίνουν γύρω αλλά και μέσα μας.

Ατυχή γεγονότα, δύσκολες καταστάσεις, αρρώστιες, οικονομική δυσπραγία, η καταπίεση και η ανασφάλεια που νιώθεις από την εξέλιξη των γεγονότων και το δυσοίωνο μέλλον αντιμετωπίζονται από τους περισσότερους με ένα μόνιμο κατσούφιασμα. Ένα μόνιμο σούφρωμα χειλιών που μόνο ρυτίδες φέρνει στα πρόσωπα και τα γερνά πριν την ώρα τους.


Είναι όλα τόσο δύσκολα? Όσο και αισιόδοξος να είμαι δε μπορώ να μην τα βλέπω δύσκολα. Είναι. Δεν υπάρχει όμως κάτι να κάνουμε? Δεν μπορούμε να φύγουμε, η καλύτερα να ξεφύγουμε από αυτό το τέλμα που μας οδηγεί η φθορά  γύρω μας, τα ΜΜΕ με τη καθημερινή πλύση εγκεφάλων αλλά και όσα κλείνουν ασφυκτικά τον αέρα μας;


Σίγουρα μπορούμε. Είμαι σίγουρος. Κάτι υπάρχει για τον καθένα που τον ανεβάζει και τον απογειώνει. Απλά πράγματα που τα έχουμε ξεχάσει και τα έχουμε αφήσει  πίσω στο παρελθόν ή που δεν ετυχε να γνωρίσουμε ακόμη.


Δεν μιλάω για πράγματα ρουτίνας όπως οι δουλειές του σπιτιού ή η εργασία μας. Μιλάω για δραστηριότητες, ασχολίες, χόμπι.

Για άλλον είναι η γνωριμία και η ενασχόληση με τα επιτραπέζια παιχνίδια, τα παιχνίδια ρόλων σε φανταστικούς κόσμους. Σε άλλον το φόρτε του είναι το η φωτογραφία, η ηδονή να φυλακίζει στο διηνεκές μικρές στιγμές και στιγμιότυπα από το περιβάλλον του. Σε άλλους μιλάει η μουσική και απλά το το παίξιμο μερικών νότων σε ένα μουσικό όργανο τους ευχαριστεί. Φυσικά η μουσική έχει αμέτρητες εκφάνσεις, μουσικά στυλ και όργανα οπότε δε μπορείς ποτέ να τη βαρεθείς.

Άλλοι φυσικά θα βρουν το χαμένο χαμόγελο τους πιάνοντας ένα πινέλο ή ένα κομμάτι πηλό φτιάχνοντας κάτι από το τίποτα. Ότι κι αν είναι το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα κάτι περισσότερο από το τίποτα.

Έχω καταλήξει ότι όλες οι δημιουργικές ασχολίες σε επιβραβεύουν καθώς δίνεις μορφή σε κάτι από το τίποτα. Είτε αυτό είναι μια τομάτα φαγώσιμη είτε ζωγραφιστή θα αναπτυχθεί και θα ωριμάσει μέχρις να είναι έτοιμο. Πάντα έχεις πεδίο να βελτιωθείς να αναπτύξεις το δικό σου στύλ και γιατί όχι να διακριθείς κιόλας αν είσαι ανταγωνιστικός τύπος και αντλείς κάποιο κίνητρο από την αναγνώριση των άλλων.

Ας μη μείνω όμως καθαρά σε δημιουργικά χόμπι αλλά και σε ασχολίες που σχετίζονται με τη φύση. Ορειβασία, αθλητισμός σε βουνά και θάλασσες, πεζοπορίες. Εξερεύνηση της Ελλάδας.  Θυμάμαι που μικροί όλοι θέλαμε να εξερευνήσουμε τον κόσμο αλλά τελικά αυτό μεταλλάχθηκε στο να πάμε κάπου διακοπές να μαντρωθούμε σε ένα ξενοδοχείο και να βγαίνουμε έξω μόνο για φαγητό. Άπειρες ιδέες και εναλλακτικές διαδρομές. Οτιδήποτε μας βγάζει έξω στη φύση.



Βέβαια πάντα υπάρχει το πρόβλημα του με τι να ξεκινήσει κάποιος. Με το τι να ασχοληθεί πέρα από αυτά που έμαθε από την οικογένεια του ή μέσω φίλων του.  Κανείς δεν ήξερε με τι θέλει πραγματικά να ασχοληθεί μέχρι που το δοκίμασε και γοητεύτηκε. Φυσικά λοιπόν θα πρέπει να δοκιμάσεις. Και για όσους φοβούνται την αποτυχία, είναι γεγονός ότι ίσως φας τα μούτρα σου και αποτύχεις οικτρά και αποδειχθείς εντελώς ατάλεντος σε αυτό που ξεκίνησες.  Όπως και να έχει όμως είναι καλύτερο το να αποτύχεις με επιτυχία παρά να επιτύχει η αποτυχημένη σου ως τώρα μη αναζήτηση του καλέσματος σου, είτε αυτό είναι καλλιτεχνικό, είτε αθλητικό, πνευματικό.




Και μην ακούω για το κόστος. Το κόστος είναι σχετικό. Μπορείς να κάνει αθλητισμό κάποιος με ελάχιστα έξοδα. Μπορείς να γίνει καλλιτέχνης κάποιος με ελάχιστο κόστος, σε μαθήματα που προσφέρονται οικονομικά από τον Δήμο που διαμένει ή ακόμη και εντελώς δωρεάν μέσω διαδικτύου από πληθώρα πηγών.


Επίσης το θέμα χρόνου είναι κάτι συζητήσιμο. Αφαιρούμε χρόνο από πράγματα που δεν μας χρειάζονται πραγματικά και ούτε μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Λίγο λιγότερο καθισιό, λίγο λιγότερο τηλεόραση, λίγο λιγότερο αντιπαραγωγικό κους κους και ξαφνικά θα βρεθεί ο χρόνος για τα τόσα ενδιαφέροντα που θα μας αλλάξουν. Που θα αντιστρέψουν όσα η βαρύτητα, ο χρόνος αλλά και οι καταστάσεις προσπαθούν. Το να μας ισοπεδώσουν δηλαδή, σωματικά και ψυχικά.







Κάτι.



Ας κάνουμε κάτι.



Ας φέρουμε πίσω τα χαμόγελα.



Ας εμπνεύσουμε άλλους να κάνουν το ίδιο.



Αλλά πρώτα για να γίνει αυτό ας αλλάξουμε εμείς.

Και κάποια στιγμή ο κόσμος θα αλλάξει.



Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Πράσινο, ροζ και μπλε


Τι κι αν έχει τόσο γκρι αυτή η πόλη;
Το λίγο πράσινο σε παρτέρια εδώ κι εκεί με τα χρώματα να ξεχυλίζουν ζωντάνια καθώς και το μπλε εκεί ψηλά ως ένας μόνιμος καμβάς για όλες τις πόζες που θα πάρουν και σήμερα τα σύννεφα, μας ομορφαίνουν τη μέρα.

Καλημέρα μοναδικέ αναγνώστη!









 

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

34 μέρες πριν τον Μαραθώνιο

Μόλις 34 ημέρες μείναν για το μέγα αθλητικό γεγονός του Φθινοπώρου για τα σαρανταδυόμιση χιλιόμετρα της κλασικής διαδρομής του Μαραθωνίου δρόμου. 


Σαν νούμερο ακούγεται τρελό. Είναι. Και τρομακτικό μαζί. Επίσης είναι. Ειδικά όταν έχεις μικρή εμπειρία στο τρέξιμο και η μεγαλύτερη απόσταση σου είναι ο μισός μαραθώνιος, δηλαδή 21.3χλμ το να κάνεις ξαφνικά τη διπλάσια απόσταση δεν είναι παρά ένα άλμα πίστης. Άλλοι ίσως το χαρακτηρίσουν ανοησία, ταλαιπωρία και όλοι όσοι τοποθετηθούν σιωπηλά ή μη θα έχουν δίκιο από τη πλευρά τους.

Το μεγάλο πρόβλημα όπως λένε όλοι οι δρομείς που το έχουν επιχειρήσει είναι ο "τοίχος" των 30χλμ που στερεύεις από ενέργεια, νιώθεις απίστευτη εξάντληση, χάνεις κάθε κίνητρο να συνεχίσεις και τα πόδια σου έχουν γίνει άκαμπτα σαν από ξύλο. 
Είμαι περίεργος να δω πόσο θα βοηθήσει η εμπειρία μου από από τις πολύωρες εξαντλητικές ποδηλασίες αντοχής των 200χλμ. Βέβαια δε θα είναι το ίδιο γιατί το ποδήλατο τσουλάει και με λίγο πετάλι, στο ίσιωμα πάντα. Ενώ, ελαττώνοντας ταχύτητα στο τρέξιμο βρίσκεσαι να περπατάς και τα χλμ φαίνονται ατέλειωτα με περπάτημα.

Προς το παρών όμως αυτό που ακολουθεί είναι 3 βδομάδες προπονήσεων με αυξανόμενο όγκο χιλιομέτρων, πριν το ήπιο προπονητικά τελευταίο δεκαπενθήμερο που θα περιλαμβάνει λίγα χιλιόμετρα χωρίς εντάσεις.

Προχτές έκανα 14χλμ στη πόλη και εξομοίωση τρεξίματος σε ανηφόρα κάτι που θα επαναλάβω πάλι σε κάποιο επόμενο ραντεβού με τα πεζοδρόμια της πόλης, το λιγοστό βραδινό καυσαέριο και τη δροσιά του Φθινοπώρου

Προειδοποίηση για επίδοξους βραδινούς δρομείς : το τρέξιμο στη πόλη έχει δυο βασικούς κινδύνους.  Το ένα λέγεται σουβλατζίδικο που σου σπάει τη μύτη καθώς περνάς και βλέπεις το λαχταριστό γύρο να γυρνά στη σούβλα και νιώθεις κογιότ από τη πείνα και ο άλλος λέγεται παγκάκι που σε περιμένει άδειο με ανοικτές αγκάλες να σε ξαποστάσει αλλά συνήθως καταφέρνει να σε ρουφήξει, να κρυώσεις και να σταματήσεις τη προπόνηση... Και ευτυχώς για όλους τους άλλους αλλά δυστυχώς για μένα, ο δήμος έχει φυτέψει πολλά παγκάκια εδώ γύρω.


Ανάβαση σαν ηφαίστειο;

Οι παλμοί ανεβαίνουν με το ηφαίστειο


Και μερικά στατιστικά από το Garmin





Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Brevet Αττικής 2015 205km

Λιμανάκια
             



Κυριακή 21 Σεπτέμβρη 2015. Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο.  Ξύπνησα νωρίς για να προλάβω τη ζέστη και να μην αργήσω στο ετήσιο ραντεβού με τον ποδηλατικό γύρο της Αττικής ονόματι Attica Brevet 2015. Εγώ και άλλοι 550 τουλάχιστον επίσημοι συμμετέχοντες και αρκετοί ανεπίσημοι.

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

Λίγο κανέλα δεν είναι χρυσόσκονη


Βάλε λίγο κανέλα βρε παραπάνω! Δεν είναι χρυσόσκονη!
Πόσο μου τη δίνουν ρε παιδι μου μερικές φορές. Βάζουν ή με το σταγονόμετρο ή με τη σέσουλα σα να είναι ρυζόγαλο.

Δεν είναι πράγματα αυτά!
Ευτυχώς εκεί στο Imola στο προσωπικό μου pit stop ανεφοδιασμού φρέντο με καταλαβαίνουν. Και γιαυτό δε πηγαίνω αλλού εξάλλου.



Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Kintsugi

Αυτές τις μέρες το βλέμμα μου έπεσε σε μια μικρή φωτογραφία στο Instagram, σε ένα βάζο με μια άγνωστη αισθητική που υποτιτλίζονταν με τη λέξη Kintsugi. Διαβάζοντας προσεκτικά τη λεζάντα κατάλαβα ότι δεν ήταν κάποια τεχνοτροπία παρά μόνο ένας τρόπος συγκόλλησης κεραμικών και γυαλικών των Ιαπωνέζων που ξεκίνησε το 15ο Αιώνα και έγινε τέχνη από τότε.

Οι Ιάπωνες θεωρούν ότι ένα αντικείμενο που έχει σπάσει και εχει επισκευαστεί με τη τεχνική Kintsugi έχει περισσότερη αξία από ότι πριν σπάσει. Όχι γιατί προσθέσαν χρυσό ή ασήμι στις ρωγμές αλλά επειδή έχει μια ιστορία να αφηγηθεί.

Πολλες φορές παρατηρήθηκε το φαινόμενο να σπάζονται κεραμικά οικογενειακά κειμήλια προκειμένου να επισκευαστούν και να "διακοσμηθούν" τρόπον τινά με αυτή τη τεχνική.






Και οι άνθρωποι; Δεν είναι εξίσου εύθραυστοι;

Άραγε θα μπορούσαν και οι άνθρωποι να αποδέχονται τις ατέλειες των άλλων και να βοηθούν να συγκοληθούν τα σπασμένα τους κομμάτια τους με τον καιρό με μια κατανόηση και με θετικά αισθήματα;

Ή μένουν στο "αν ραγίσει το γυαλί δε ξανακολλάει";




Σου φαίνεται ενδιαφέρον το Kintsugi???

Τι θα έλεγες να το φτιάξεις μόνος σου???

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

Μένουν μόνο τα κτήρια στις θέσεις τους


Μένουν μόνο τα κτήρια στις θέσεις τους. Πέρασε ένας αιώνας. Παραπάνω. Ένας αιώνας και μερικά χρόνια. Οι άνθρωποι στο βίντεο κάναν παιδιά και τα παιδιά τους άλλα παιδιά και έτσι συνεχίστηκε. Και έτσι συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Και τις μέρες που θα έρθουν.
Το μόνο που μένει ίδιο είναι τα κτήρια.

Οι άνθρωποι που τα χτίσανε, που τα τα γέμισαν, που τα κατοίκησαν δεν υπάρχουν.

Πόσο περαστικοί είμαστε; Πως γίνεται να καταλάβουμε ότι τώρα, αυτά τα χρόνια που ζούμε είναι μερικές στιγμές για τα κτήρια και όλα τα σταθερά σημεία αναφοράς του πολιτισμού μας;


Αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο σε αυτό το ταξίδι στο πρόσφατο παρελθόν του Λονδίνου...





Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Long Run

Long Run!

Αυτή την ορολογία την είχα προσέξει αλλά δεν την πολυκοίταξα καθώς δεν αφορούσε τη ποδηλασία. Πιο πολύ θα μου τραβούσε τη προσοχή το "Long Ride 🚴🏼" παρά το long run. Τώρα τελευταία την είδα πάλι στο Instagram, ενώ την ανέφερε ο μαραθωνοδρόμος παιδίατρος μας συζητώντας για τις προπονήσεις και τα αθλητικά δρώμενα.
Βέβαια πάντα άλλαζα κανάλι, πως πατάμε το κουμπί για το επόμενο στο τηλεκοντρόλ; Κάπως έτσι έστρεφα τη προσοχή μου στο αμέσως πιο ενδιαφέρον θέμα που θα μπορούσε να είναι η συντήρηση ενός ξύλινου σκάφους ή το ασβέστωμα μαντρότοιχων. Οτιδήποτε άλλο δηλαδή!

Τώρα όμως... μετά τα πολλά "πεντάρια" τρεξίματα και δυο δεκάρια αρχίζω και μιλάω κι εγώ για long Run φυσικά όλα αυτά στο πλαίσιο προπονήσεων για το μεγαλύτερο "λογικό" Long Run στην Ελλάδα, τον Μαραθώνιο της Αθήνας.


Λέω "λογικό" καθώς υπάρχουν και κάτι άλλα υπέρ...λονγκ μακριά σα σεζλόνγκ ως τη ..Σπάρτη! Και μιλάω φυσικά για το Σπάρταθλον που είναι 250κμ...!

Ας μη ξεφεύγω, πλατιάζω και ταξιδεύω σε άλλο πλανήτη όμως. Ας μείνω στον εδώ. 

Long run τα Σάββατα, προπονήσεις μεσοβδόμαδες και μετράω μέρες για το Νοέμβρη... Όχι πολλες, 107, 108; 

Και τώρα τα δύσκολα. Τι τρώς, τι πίνεις και πόσο στη διάρκεια ενός long run. Δε ξέρω αλλά για αρχή θα κάνω ότι έκανα στις ποδηλατάδες ως εδώ δίπλα ... στο Σούνιο και ...βλέπουμε..!

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Υπάρχει τοποθέτηση υπέρ της αποχής?

Τις δυο τελευταίες μέρες έχω διαβάσει καταπληκτικές τοποθετήσεις υπέρ του ΝΑΙ και υπέρ του ΌΧΙ από διάσημους αλλά και άσημους. (Δε σχολιάζω το τι χαμός έγινε από κάτω σε σχόλια από τους από τος φανατικούς υπερασπιστές της αντίθετης γνώμης. Σεβασμός μηδέν στην ελευθερία του λόγου τραμπούκοι του Ναι αλλά και του Όχι.) Τόσο καλογραμμένες τοποθετήσεις που σε πείθουν-εκλογικεύουν και τελικά σε ωθούν προς το ένα ή στο άλλο. Από συζητήσεις όμως έχω ακούσει και την απαξίωση της διαδικασίας με αποχή. Κανένας και δεν μου έχει τεκμηριώσει πως η αποχή θα βοηθήσει ενώ πολλοί προτίθενται να το κάνουν. (και δε λέω αυτούς που ψηφίζουν στον Έβρο και η ψήφος θα τους κοστίσει 300 ευρώ σε μετακινήσεις ή για ειδικούς λόγους δε μπορούν να ψηφίσουν). Ένας υπέρμαχος της αποχής με λογικά επιχειρήματα? ευχαριστώ.

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Ζουν αλλά έχουν φύγει

Με στεναχωρεί όταν χάνονται οι άνθρωποι. Όταν γράφω χάνονται δε μιλώ για το "οριστικό κι αμετάκλητο" του θανάτου χαμό.  

Μιλάω για όσους κατ´επιλογή χάνονται. Για όσους τραβάνε ένα Χ, γυρνάνε τη πλάτη, ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και εξαφανίζονται. Άλλοτε εξαφανίζονται από ένα, δυο άτομα ή από όλους και όλα. Φυσικά δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα εξαφάνισης, μετακόμισης ή αλλαγής Ηπείρου. Άλλοι απλά αλλάζουν τηλέφωνα, email, αλλάζουν στέκια και συνήθειες και είναι επόμενο, καθώς φαίνεται ότι έχουν αλλάξει κι αυτοί. Και όταν τους συναντάς τυχαία στο δρόμο ή στο σουπερμάρκετ συνομιλείς λίγο μαζί τους και καταλαβαίνεις ότι η θέρμη που υπήρχε κάποτε έχει πια κρυώσει.




Έτσι αποχαιρετιέσαι έχοντας πια πάρει απόφαση ότι είναι ένα "τέλος εποχής" με αυτόν τον άνθρωπο.

Είμαστε και με τις φάσεις μας φυσικά νομίζω προσπαθώντας να ερμηνεύσω το φαινόμενο, άλλος έχει ιδιαίτερα βαρύ εργασιακό πρόγραμμα, άλλος έχει το αμόρε του σε άλλη πόλη και τρέχει συνέχεια εκεί, άλλος έχει κάποιον άρρωστο στο σπίτι ή περνά και ο ίδιος περιπέτειες με την υγεία του και δεν εννοώ μόνο το σώμα του αλλά το πνεύμα και τη ψυχή.

Δε κρατάω κακία. Ίσως μια πικρία έχει μείνει στη γεύση όμως από κάποιους που η όλη φιλία ήταν καθαρά προσανατολισμένη στο κέρδος και τότε δεν το έβλεπα ξεκάθαρα. Για παράδειγμα τα χρόνια που ήμουν επαρχία, μια συνάδελφος που βολευόταν ως επιβάτης στο αμάξι μου αντί να πληρώνει το ΚΤΕΛ και έπειτα όταν πήρα μετάθεση μας θυμόταν όταν έπρεπε να διανυκτερεύσει κάπου στο ταξιδάκι της στην Αθήνα. Τζαμπέ.
Κάτι τέτοιοι κερδοσκόποι δε με νοιάζουν και τους θεωρώ από περιττούς ως παρασιτικούς.

Και άλλοι που χάθηκαν στο άκουσμα νέων ή εξελίξεων στη ζωή μου. Άλλος χάθηκε στην αναγγελία ότι πέρασα στις Πανελλήνιες και πάω για σπουδές, άλλος στην αναγγελία του γάμου, άλλος με το που άκουσε εγκυμοσύνη, μωρά κλπ. 

Και άλλοι που εντελώς ξαφνικά σα να ήταν κομήτες ταιριάξαν περιστασιακά οι τροχιές μας για κάποιο διάστημα μέχρι που χώρισαν πάλι ξαφνικά.


Τώρα θα με ρωτήσεις μοναδικέ αναγνώστη, δε το έχεις κάνει ποτέ αυτό; Δεν έχεις ξεγράψει κι αποκλείσει κάποιον; Βεβαίως. Δυο φορές. Άτομα όμως που αποτελούσαν όμως υποψήφιους κάτοικους ψυχιατρικής μονάδας και δυστυχώς συνυπήρξαν στην εργασιακή μου καθημερινότητα μέχρι που πέρασε ο καιρός και οι δρόμοι μας αλλάξαν ρότα. Για κάτι τέτοιους οι δίαυλοι επικοινωνίας είναι κλειστοί. Block στο fb, block στο email, block στο τηλέφωνο, μπλόκο σε όλα τους. Βέβαια δε λυπάμαι τόσο εμένα, μαθαίνεις από τέτοιους ψυχάκηδες. Μαθαίνεις να φυλάγεσαι κυρίως. Λυπάμαι αυτούς που είναι αναγκασμένοι εξ αίματος να τους αντέχουν μια ζωή...

Αλλά έτσι είναι η ζωή. Κυλά. Και δεν οφείλει εξηγήσεις. Ούτε έχει χρόνο για να ασχολείται με τα ίδια και τα ίδια που δεν οδηγούν κάπου. Η ζωή συνεχίζεται.





Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Ο μεγαλύτερος Ironman του κόσμου είναι ένας Irondad

Team Hoyt.

Μια απίστευτη ιστορία. Κι όμως πέρα για πέρα αληθινή. Ένα ατύχημα κατά τη γέννα προικοδότησε μια δύσκολη ζωή με σχεδόν καθολική αναπηρία τον γιό Hoyt και ακόμη δυσκολότερη για τους γονείς οι οποίοι δεν δέχτηκαν να τον στείλουν σε ίδρυμα παρά τις συμβουλές και προτροπές γιατρών και συγγενών. Αντιθέτως τον κράτησαν σπίτι και πάλεψαν με λογοθεραπειές, φυσικοθεραπείες και αστείρευτη υπομονή και επιμονή...

Με μια ασήμαντη αφορμή βρέθηκε στην αφετηρία ενός μικρού αγώνα με τον γιό του. Απροπόνητος ο τερματισμός και μόνο έδειχνε μεγάλο κατόρθωμα. Ο γιός του του είπε στο τελος του αγώνα ότι όταν τρέξαν στον αγώνα ένιωθε πως πετάει. Και αυτό ήταν το έναυσμα να ασχοληθεί με το τρέξιμο και αργότερα και το τρίαθλο. Πάντοτε με το γιό του. Ποτέ δεν έτρεξε μόνος του σε μια διοργάνωση για να μετρήσει μόνος του τις δυνάμεις του.









Αν έχετε και λίγο χρόνο ρίξτε μια ματιά στο ακόλουθο βίντεο...





Συγκεκριμένα τα στιγμιότυπα στο βίντεο ξεπερνούν τον άθλο του μαραθωνίου καθώς είναι από τη συμμετοχή του στο σκληρότερο τρίαθλο υπεραντοχής, γνωστό και ως Ironman. Όταν αυτός ο πατέρας ρυμουλκεί τη λέμβο με το γιό του για 3,8 χιλιόμετρα σε κολύμβηση ανοικτής θαλάσσης, στη συνέχεια καβαλά το διπλό ειδικά διαμορφωμένο ποδήλατο του για να κάνει 180χιλιόμετρα ποδηλασίας και στο τέλος σπρώχνει και το αμαξίδιο για 42.5 χιλιόμετρα και όλα αυτά σε λιγότερο από 17 ώρες πρέπει να μας προβληματίζει για το τι είναι εφικτό και τι όχι, τι μπορούμε και τι δε μπορούμε να καταφέρουμε με απίστευτη θέληση και επιμονή...

 Άξιος..!

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

100. Φτου και βγαίνω!

Το κακό του να είσαι καλό παιδί και να ακούς επακριβώς τους μεγαλύτερους σου έχει και αρνητικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα ένα παιδάκι δε πρέπει να το ζορίζεις να τρώει όλο το φαγητό του κάθε μα κάθε μέρα. Οι ανάγκες του στο φαγητό είναι διαφορετικές μέρα με τη μέρα ανάλογα με τις δραστηριότητες και δεν ορίζονται με μεζούρα όγκου. Τώρα θα μου πεις, μη τα φορτώνεις στους μεγάλους, ήσουνα κι εσύ φαγανoύλης. Και εξάλλου τα κιλά τα πήρες όταν έφυγες από την "επιτήρηση" και το στενό κλοιό της μαμάς!

Έτσι, στα εικοσιπέντε μου οι ευχές όλων των γενεθλίων μου να τα εκατοστήσω γίνανε πραγματικότητα. Με μια παραφωνία όμως. Τα εκατό δεν ήταν χρόνια αλλά κιλά. Λίγο τα περίεργα ωράρια εργασίας, λίγο η  άτσαλη και άτακτη διατροφή, λίγο οι κοινωνικές φιλίες - υποχρεώσεις που καταλήγανε σε μεγαλοπρεπή τσιμπούσια και βέβαια περισσότερο από όλα η καθιστική ζωή και η έλλειψη γυμναστικής φέραν αυτά τα αποτελέσματα. Και τα 100 γίνονταν όλο και περισσότερα κάθε χρονιά. Που θα πήγαινε όμως αυτό? Κάπου έπρεπε να μπει ένα φρένο. Είναι δύσκολο το ξέρω αλλά με συνδυασμό καλύτερης διατροφής, γυμναστικής και με απίστευτη υπομονή αλλά και ξεροκέφαλη επιμονή γίνονται θαύματα.

Το καλύτερο κίνητρο νομίζω είναι να έχεις θέσει ένα στόχο για επίτευξη καλύτερης υγείας για να είσαι δυνατός και ακμαίος στο πέρασμα των χρόνων και να να χαρείς τη ζωή μαζί με τους δικούς σου. Και στο όραμα αυτού του μακρινού και ιδανικού στόχου που ίσως φαίνεται άπιαστο εκ πρώτης όψεως, να χωρίσεις την απόσταση σε μικρά σκαλιά, milestones όπως λένε οι ξένοι, που σε οδηγούν βήμα το βήμα όλο και πιο κοντά. Γιατί κακά τα ψέμματα, από τη μια μέρα στην άλλη δεν γίνονται θαύματα. Θέλει χρόνο και προσπάθεια.

Και επίσης το ζητούμενο είναι ότι καταφέρεις να κάνεις, να το μη το κάνεις με ξεθεωτικές δίαιτες, ματζούνια, χάπια, έτοιμα προκατασκευασμένα γεύματα με περιορισμένες μερίδες, σκευάσματα και να φτάσεις σε ιδανικά κιλά ένα στεγνωμένο ερείπιο. Το θέμα είναι να πεισθείς να αλλάξεις τη διατροφή σου και να βάλεις στο ημερήσιο σου διατροφολόγιο φρούτα, λαχανικά και ακατέργαστα τρόφιμα αφαιρώντας ή ελαττώνοντας όλα τα "κακά" που δε προσφέρουν κάτι εκτός από τη στιγμία δόση ευχαρίστησης και ένα σωρό τύψεις μετά. (μια κουταλιά μερέντα πχ)

Και επειδή η διατροφή είναι παρεξηγημένη πολλές φορές κάποια τρόφιμα έχουν και τη χρήση τους. Πρωτείνη για μυς. Υδατάνθρακες για ενέργεια. Αχ αυτοί οι υδατάνθρακες οι παρεξηγημένοι όσο και λατρεμένοι...

Οι υδατάνθρακες έμαθα και επιβεβαίωσα πολλές πολλές φορές  δεν είναι η πηγή του κακού αλλά ένα καύσιμο που θέλει μέτρο και λογική κατανάλωση. Για παράδειγμα πήγαινε να τρέξεις 15 χιλιόμετρα ή να κάνεις 200 χιλιόμετρα ποδήλατο και αν δεν είσαι πλήρης από υδατάνθρακες το πιθανότερο είναι να δεις τον Jesus Christ να κάνει τη θητεία του σε όραμα πριν σωριαστείς  έχοντας στερέψει από ενέργεια.





100 λοιπόν. 100 κιλά. Πλέον οι επόμενοι διατροφικοί στόχοι δεν έχουν λογιστικό χαρακτήρα. Δεν είναι στόχος να φτάσω στο ιδανικό 85 κιλά αλλά το να συνεχίσω να προσέχω τη διατροφή, να πίνω λιγότερους καφέδες, να συνεχίσω με υγιεινότερα και πιο ακατέργαστα τρόφιμα τηρώντας πάντα και το προπονητικό μου πλάνο.

Α ναι, είναι κι αυτό! χα!
Ποτέ δε πίστευα ότι θα βάλω στο εβδομαδιαίο μου πρόγραμμα ώρες "προπόνησης" και πάντα λοξοκοίταζα όσους λέγαν τη λέξη και τη τηρούσαν με θρησκευτική ευλάβεια.

Και να που έγινε τελικά και έχω κι εγώ προπόνηση!

;-)











Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Πως θα τρέξεις μισή ώρα συνεχόμενα - Οδηγός για άσχετους -Run Forest, Run!

Πως θα τρέξεις μισή ώρα. Οδηγός για άσχετους

Run Forest, Run!



Θέλεις να μάθεις να τρέχεις αλλά κάθε σου απόπειρα σε άφησε σακατεμένο; Ε λογικό και επόμενο.  Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Επίσης σίγουρα δεν είναι για χόρταση το τρέξιμο οπότε η λογική "βουρ στο πατσά" θα σε οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε τραυματισμό. Σταδιακά πρέπει να το ξεκινήσεις ώστε να διασφαλίσεις τη σταδιακή προσαρμογή του σώματος σε αυτές τις συνθήκες.

Στο τέλος όμως θα το καταφέρεις! Θα μπορείς να τρέξεις μισή ώρα συνεχόμενη!!!

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Μια πεταλούδα στα χέρια μου

Την είδα καθώς περπατούσα στο πάρκο. Ήταν  στο δρόμο μου. Σταμάτησα.  Ήταν τόσο χαριτωμένη που δε μπορούσα να μη σταθώ να τη δω καλύτερα. Πλησίασα. Σχεδόν την άγγιξα. Τότε φτερούγισε λίγο τα φτερά της και αναπήδησε. Γύρισε προς το μέρος μου. Έπειτα τινάχτηκε και χάθηκε. Πέταξε ψηλά και πέταξε προς τα δέντρα εκεί δίπλα.


Έμεινα αποσβολωμένος από τη τυχαία αυτή συνάντηση με το τόσο ωραίο πλασματάκι. Ξαφνιάστηκα όταν επέστρεψε και φτερούγισε πάνω από το κεφάλι μου. Για μια στιγμή ακούμπησε τα μαλλιά μου αλλά άλλαξε γνώμη και τελικά προσγειώθηκε στον ώμο μου. Έμεινε λίγες στιγμές εκεί πριν ξαναπετάξει. Άπλωσα το χέρι μου προσφέροντας ένα σημείο προσγείωσης αν ξαναγυρνούσε. Για καλή μου τύχη μου έκανε τη χάρη.

Τι όμορφη!  Για άλλη μια φορά η φύση και τα ωραία της δημιουργήματα με εντυπωσιάζουν. Νιώθεις για λίγο παιδί.

(Η πεταλούδα αυτής της ωραίας συνάντησης είναι γνωστή ως Red Admiral και το επίσημο όνομα της είναι Vanessa atalanta ❤️❤️❤️)


















Τι σου είναι οι πεταλούδες...
απίστευτα πλάσματα!!   έχω το The Illustrated World Encyclopaedia of Butterflies and Moths και έχω καταφέρει να αναγνωρίσω/φωτογραφίησω περίπου 11 είδη μέχρι στιγμής...!






Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Το παιχνίδι τώρα παίζεται

Περνά ο καιρός. Γρήγορα. Εκείνα μεγαλώνουν. Μέρα με τη μέρα κάνουν κάτι καινούργιο, λένε μια νέα λέξη, μια πρόταση ολόκληρη, κάνουν διαλόγους. Όχι όλα τους. Το μικρό λέει κακακα μπαμπαμπα, μουρμουρίζει, τσιρίζει και κραυγάζει. Προς το παρών, βέβαια γιατί έτσι άρχισαν και τα άλλα και πλέον δε βάζουν γλώσσα μέσα.

Πολλές φορές οι νύχτες με διακοπτόμενο ύπνο, η δουλειά, οι έκτακτες δουλειές, η κούραση και το άγχος σε καθιστούν ταλαίπωρο, ανήμπορο να ξαπλώσεις στο χαλί, να συρθείς κάτω, να μπουσουλήσεις και να παίξεις μαζί τους στα πατώματα. Απλά θες να κάτσεις σε ένα καναπέ να πάρεις μια ανάσα. Η δυο. Ίσως και τρεις.

Ο χρόνος όμως περνά. Αμείλικτο το ρολόι σπρώχνει με τους δείκτες μπροστά το χρόνο να φύγει μέχρι να αλλάξει ακόμη μια μέρα, μια βδομάδα, ένας μήνας και πριν το καταλάβεις ένας χρόνος.

Έχω την εντύπωση ότι όλη τη χαλάστρα τη κάνουν τα ρολόγια. Τρισεκατομμύρια σε όλο το πλανήτη μικρά δαιμονάκια με δείκτες ή με ψηφιακούς αριθμούς κάνουν τη γη να γυρίζει και το χρόνο να φεύγει. Όχι. Δεν είναι η βαρύτητα του ήλιου που κρατά τη γη σε σταθερή περιφορά, δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Τα ρολόγια είναι. Damn!

Όπως και να' χει, το παιχνίδι τώρα παίζεται και ας το ..απολαύσουμε.

Πατώματα, σας έρχομαι! (μετά τη δουλειά, ε?)




Κι όπως έλεγε κι ο Johny Cash στο θαυμάσιο τραγούδι Cat's in the Cradle :
"When you coming home dad? "I don't know when,
But we'll get together then,
You know we'll have a good time then."





Johny Cash - Cat's in the Cradle

A child arrived the other day,
He came to the world in the usual way.
But there were planes to catch and bills to pay,
He learned to walk while I was away,
And he was talking 'fore I knew it.
And as he grew he'd say, "I'm gonna be like you dad,
You know I'm gonna be like you."

And the cat's in the cradle and the silver spoon.
Little boy blue and the man in the moon.
When you coming home dad? "I don't know when,
But we'll get together then,
You know we'll have a good time then."

My son turned ten just the other day,
He said, "Thanks for the ball come on let's play,
Can you teach me to throw?" I said, "Not today,
I got a lot to do." He said, "That's okay."
He walked away but his smile never dimmed,
He said, "I'm gonna be like him, yeah, you know I'm gonna be like him."

Well he came from college just the other day,
So much like a man I just had to say,
"Son I'm proud of you, can you sit for a while."
He shook his head and then he said with a smile,
"What I'd really like dad is to borrow the car keys,
See you later can I have them please."

And the cat's in the cradle and the silver spoon.
Little boy blue and the man in the moon.
When you coming home son? "I don't know when,
But we'll have a good time then dad,
You know we'll have a good time then."

I've long since retired my son's moved away.
I called him up just the other day,
I said, "I'd like to see you if you don't mind."
He said, "I'd love to dad if I could find the time,
You see my new job's a hassle and the kids have the flu,
But it's sure nice talking to you dad,
It's been sure nice talking to you."

And as I hung up the phone it occurred to me,
He'd grown up just like me, my boy was just like me.



Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Ελαφρο-ρομαντικός και λαοπλάνος κινηματογράφος

Η παραπλάνηση που υπάρχει έμφυτη στον ρομαντικό και ελαφρύ κινηματογράφο περνά απαρατήρητη σε μεγάλο βαθμό, τόσο από τους άντρες όσο κι από τις γυναίκες. Γνωστό παράδειγμα των τελευταίων ετών είναι οι μεγάλες επιτυχίες των Brigdet jones diary, Μια βραδιά στο Notting Hill και πάμπολων συναφών ταινιών που έχουν δημιουργήσει ολόκληρες στρατιές από ρομαντικές γυναίκες.



Μεσα από ένα συστηματικό βομβαρδισμό ωραιοποιημένων εικόνων  ο ελαφρορομαντικός κινηματογράφος εκπαίδευσε μια ολόκληρη γενιά γυναικών  να αυτοβασανίζονται  αισθηματικά αναζητώντας μάταια ένα ανύπαρκτο πρότυπο άντρα. 

Δεν γεννιέσαι με αυτή την ικανότητα της ροματζοαναζήτησης, πρέπει να την αναπτύξεις εκπαιδευόμενη με αυτά τα θεάματα, όπως ακριβώς εκπαιδεύονται οι στρατιώτες να πολεμούν. Για να δικαιώσεις μια συναισθηματική αυτοπροκαλούμενη  βία πρέπει να την απογυμνώσεις από την λογική της και να σου ένα νέο στερεότυπο που απόδεικνυέται κάθε λίγο βλέποντας όλα αυτά τα εργάκια που κάνουν μόνο για ώρες 5-7 το απόγευμα για χώνεψη. 

Είναι παλιά μέθοδος η δημιουργία προσδοκιών με το να δείχνουν συνεχώς έναν άσφαλτο άντρα που δεν υπάρχει, που φέρνει λουλούδια, ευγενικό αλλά και δυναμικό ταυτόχρονα, που μαγειρεύει τέλεια, που δε πατάει το πόδι της συμπρωταγωνίστριας  στο χορό και φέρεται όλη την ώρα σα πρίγκηπας που ξεπετάχτηκε από κάποιο παραμύθι. (βλέπε Kate & Leopold). 

Συγνώμη, αυτά τα έκανε ένας, ο Δον Ζουάν  και τον κηνηγούσαν όλες και όλοι, οι δεύτεροι όχι με φιλικές διαθέσεις.

´Ετσι συγκρίνοντας τους άντρες του περιγύρου με τους προικισμένους με  αψεγάδιαστους τρόπους άντρεα του περιγύρου σου καταλήγεις εύκολα οτι : 
Οι άντρες είναι όλοι γουρούνια. 
Οι άντρες κοιτάνε συνεχώς ξένους πισινούς. 
Οι άντρες είναι μονίμως έτοιμοι να καταστρέψουν όλες τις ρομαντικές στιγμές με τις σάχλες τους.  

Μετά από όλα αυτά έχω τη βαθιά πεποίθηση ότι κανείς δεν μετατρέπει τους άντρες τόσο επέτυχημένα  απαίσιους όσο ο ελαφρορομαντικός κινηματογράφος...

ΥΓ τα παραπάνω παραδείγματα ταινιών είναι τυχαία και παρόλο που τα αναφέρω εδώ πραγματικά αξίζουν τη προσοχή σας

Πεταλούδα τίγρης!

Και καθώς νομίζεις ότι η δροσερή αυτή περίοδος έχει τελειώσει και οι Ανοιξιάτικες φωτογραφίες λουλουδιών τελειώσαν, βλέπεις μια μεγάλη πεταλούδα να ζουζουνίζει πάνω από το κεφάλι σου και να προσγειώνεται σε ένα άνθος ροδόδεντρου. Φτερουγίζει λίγο τα τιγρέ μαυροκίτρινα φτερά της και προσεγγίζει τους στημόνες για ένα απολαυστικό ροδοδεντροχυμό!

Πραγματικά ξελογιάζεσαι από τόση ομορφιά. Φτου σου μη σε ματιάσω μαρή!




Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Αδικο να μη κάνεις στάση στο μανάβικο


Είμαι καθ' οδόν για το Imola καφέ στη Θηβών για ένα ακόμη μέτριο με μαύρη ζάχαρη Freddo Cappucino. Τον δεύτερο της μέρας. Νιώθω και μια πείνα και η τροχιά μου προδιαγράφεται να περνά κι από το φούρνο της γειτονιάς για ένα απλό κουλούρι ή ίσως ένα κομμάτι χειροποίητης  σπανακόπιτας αν σήμερα με σαγηνέψει οπτικά η ροδοκόκκινη τραγανή κρούστα της. 

Μέχρι που φτάνω στο φανάρι, περνάω απέναντι και ανακαλύπτω ότι άνοιξε ένα νέο μανάβικο.  Πανδαιμόνιο χρωμάτων σε φρούτα και λαχανικά τόσο που σαστίζω και μένω να τα θαυμάζω.

Ωραία, γλύτωσα το σούπερ μάρκετ μονολογώ και μπαίνω να πάρω μερικά μήλα. 
Έπειτα καλοβλέπω τα λεμόνια και σκέφτομαι να αντικαταστήσω τον καφέ με μια κρύα λεμονάδα. Στο τέλος πριν το ταμείο βλέπω τα καρότα, περνούν συνειρμικά τα μισά επεισόδια του Bugs bunny από μπροστά μου κι έτσι αρπάζω μερικά και τα βάζω στη σακούλα. 

Στο Imola καφέ δεν πήγα και αλυσοδέθηκα στη περιέργεια μου να δω αν θα χορτάσω με μήλα καρότα αντί για κουλούρι ή ακόμη και χειρότερα μιας six six six φτου κακά λαδερής φουλ στη χοληστερίνη, πλην όμως υπέροχης, τυρόπιτας...




Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Μια μέλισσα ποζάρει

Την ακούς να περνά ξυστά στο αυτί και σου ζουζουνίζει ενοχλητικά. Ειδικά αν έχεις μια φοβία για τα έντομα ή ακόμη χειρότερα αν υπάρχει και υπαρκτός λόγος να τα κρατάς μακριά, για παράδειγμα μια αλλεργία στα τσιμπήματα που πιθανά θα σε στείλει και στο νοσοκομείο, είναι λογικό να τρομοκρατείσαι.

Οπότε στέκεσαι ακίνητος να περάσει να φύγει. Αναθαρρεύεις μιας κι έφυγε και προσγειώθηκε σε ένα ροζ λουλουδάκι του αγαπημένου σου λιβαδιού.
Πλησιάζεις και αφού περάσουν μερικές στιγμές αμφιβολίας, εισβάλεις εσύ στο μικροκόσμο της. Πλησιάζεις και με το βλέμμα να φωνάζει "σε τσάκωσα, τι κάνεις εκεί στο λουλουδάκι ζουζούνααα???" προσπαθείς να τη βγάλεις μια αναμνηστική φωτογραφία..!





Room 101 : The Dead Diva's Room



Room 101: The Dead Diva’s Room 

Μόλις έχει τελειώσει η θεατρική παράσταση OTHELLO. Η χρονιά είναι 1968 και βρισκόμαστε στη Δυτική Γερμανία. Έχετε μπει στο καμαρίνι της πρωταγωνίστριας Heidelinde Weis για να πάρετε αυτόγραφο... όμως κάτι περίεργο συμβαίνει! Η πόρτα πίσω σας κλειδώνει, οι δυνατές φωνές τις πρωταγωνίστριας από το διάδρομο που σας παίρνουν τα αυτιά σταματούν απότομα... Θα καταφέρετε να ξεφύγετε πριν επιστρέψει ο δολοφόνος ?




Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Αθήνα του 1950;

Αθήνα του 1950;
Αυτή θα μπορούσε να είναι κάλλιστα μια φωτογραφία που τράβηξε ο παππούς μου.

Όμως όχι!
Είναι στην Αθήνα του σήμερα, στην Αποστόλου Παύλου δυο βήματα από το Θησείο.

Όσο υπάρχουν άλογα, άμαξες και φίλτρα για ασπρόμαυρες φωτογραφίες ο νους θα γυρίζει με νοσταλγία σε άλλες εποχές που όλα ήταν απλά!


Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Στρατολόγηση για το Legion Run! Come on guys!!!

5km τρέξιμο μπορούν να σε σταματήσουν;
Φοβάσαι τη λάσπη;
Σταματάς στα εμπόδια ή προσπαθείς να τα ξεπεράσεις ακόμη κι αν φας τα μούτρα σου θεαματικά;

Αν δε σε πτοεί τίποτα από τα παραπάνω η Super Technicians Team έχει ήδη συγκροτηθεί και στρατολογεί άτομα για συμμετοχή στο Legion Run της Αθήνας που θα πραγματοποιηθεί στην Ανάβυσσο στις 13 Σεπτέμβρη.

Αν σε ενδιαφέρει δήλωσε συμμετοχή στα σχόλια ή με email σε μένα για να επωφεληθούμε καλύτερης τιμής, να τρέξουμε σαν ομάδα και να περάσουμε μαζί κάθε εμπόδιο στο Legion Run.

Περισσότερες πληροφορίες στο www.legionrun.gr

6 θέσεις κενές για Legion Runners!!!

Στιγμιότυπα από άλλα legion runs!!!


update 28-04-2015.
Σε δυο μόλις μέρες 6 ακόμη άτομα δηλώσαν συμμετοχή !!!


Η ζήτηση για συμμετοχή ήταν καταιγιστική...