Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Λίμνες, ομίχλη και το τέρας του Λόχνες!

        Ένα από τα μαγευτικότερα σημεία της Σκωτίας που αξίζει να επισκευτεί κανείς είναι οι λίμνες της. Όσο φημίζεται για το ουίσκι και τα Highlands που όντως είναι κι αυτά θαυμαστά άλλο τόσο υπέροχες είναι οι λίμνες της.





Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Ορκίσου πως στη στολάρα σου, δε κρύβεις μια κοιλάρα να!

       Απόκριες!   Εορταστικές μέρες, τα μαγαζιά με στολές και αποκριάτικα στολισμένα και ετοιμοπόλεμα τουλάχιστον τρείς βδομάδες τώρα και η διαφήμηση του Jumbo "ορκίσου" με φωνή  Αλέξιας  δίνει το ρυθμό για νέα μασκέ πάρτυ, χορούς, μασκαρέματα και μας οδηγεί σε ένα γενικότερο αλαλούμ που ευελπιστεί να μας αλλάξει τα κέφια από τις σκοτεινές μέρες και νύχτες των τελευταίων γεγονότων...
       
      Επιστροφή στο θέμα. Είχα που λες μοναδικέ μου αναγνώστη στο νου μου το τι θα ντυθώ φέτος γενικά,  χωρίς να το έχω οριστικοποιήσει το όλο πλάνο. Λείπαν κάποια εξαρτήματα και γενικά είχε κενά το θέμα... Για λίγο πήγα να το εγκαταλείψω ως ελειπή ιδέα...  Τελικά διάλεξα μια φιγούρα από το παρελθόν, τον Ultimate Warrior. Δε ξέρω γιατί, πάντα μου άρεσε περισσότερο από το φιγουρατζή Hulk Hogan και ήταν πιο εντυπωσιακό το στυλ του στη πάλη διασκέδασης (παλιές εποχές WWF). Οκ, το ξέρω ότι δεν παλεύαν στα αλήθεια και ήταν μόνο ένα θέαμα! Ειδικά τα άλματα από τα σκοινιά πάνω στον αντίπαλο είναι κάτι που μου έχει μείνει τυπωμένο...


          



      Στα Jumbo λοιπόν Σαββατιάτικα για βαφές και αξεσουάρ με απίστευτο κόσμο και πολύ αναμονή στην ουρά... Να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Τόσο λαό μαζεμένο... Λογικό για Σάββαο πρωί και απόκριες...
Πλαστικές στολές, ψεύτικά γυαλιά, σπαθιά, τσεκούρια, μαλλιά, όλα τα μασκαρο-gadget  μαζεμένα.... όλο ψευτολόι που μύριζε Κίνα και ψευτοκατασκευή... σε βαθμό που να σε πιάνει ζαλάδα με όλα αυτά και αναρωτιέσαι τι δουλειά έχεις πάλι να μασκαρεύεσαι σα να είσαι 15 χρονών......

αααχ!

Εντέλει ως το βράδυ η φωτογραφία του Warrior που επικράτησε για να με βάψει η Κατερίνα ήταν αυτή :


και το αποτέλεσμα αυτό :




Και όλο το σέτ  :


:-)


    Έβγαλα το άχτι μου, μια φορά ντύθηκα κάτι αρρενωπό. Όλο μπαλαρίνα, κοκκινοσκουφίτσα, έρωτας, κάμπια και όλα τα χαζά ντυνόμουν κάθε φορά. Αλλά φέτος το γύρισα στο πιο αρρενωπό, στο πιο Brutal!


         Το θέμα είναι να ζεις το ρόλο σου  στις απόκριες. Να γίνεσαι πειστικός για αυτό που υποδύεσαι, έστω κι αν γίνεσαι γραφικός και συνάμα μια αστεία παρωδεία! :-)  
Με λίγο ποτάκι, όχι πολύ, 2 ποτηράκια σαγκρία και δυο ουισκάκια  έβγαλα το ζώο από μέσα μου και του έδωσα και κατάλαβε! Animal σου λέω! 
       Μέχρι που είχα ορίσει και που ήταν τα φανταστικά σκοινιά για να πέφτω πάνω, να κάνω γκελ και να πέφτω με φόρα πάνω στους αντιπάλους μου!
Βρήκα και ένα ηχείο (ευτυχώς στιβαρό και με κράταγε) του φίλιππου, το έκανα σταντ και από εκεί έκανα τα άλματα μου πάνω στους υπόλοιπους  ανηποψίαστους του ρίνγκ. Καλά αυτοί δε πηγαίναν καλά, χορεύεαν, πίναν, τρώγαν, δεν είχαν καταλάβει ότι εκεί ήταν το ρίνγκ μου και τους έδερνα κάθε λίγο! Ειδικά ο Μάκης κι ο Χρήστος έφαγαν το περισσότερο ξύλο! :-)
    Κάπου υπάρχει και φωτό με μένα σε άλμα στον αέρα αλλά δε την  έχω ακόμη στα χέρια μου...   
Σύντομα!




Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Βαλεντίνε Τσιγκουίνε

        Κρίση τόσο οικονομική όσο και εγκεφαλική, μειώσεις μισθών, αυξήσεις τιμών, λογαριασμοί, έξοδα, σούρτα φέρτα και γενικά ένα μπάχαλο στα  οικονομικά, τόσο της χώρας όσο και του καθενός από εμάς. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά....

η 14 Φεβρουαρίου ξαναχτυπά!!!! ωχ αμάν! Και τώρα?

       Ο Βαλεντίνος πάλι εδώ απαιτεί το  φρέσκο αίμα εεε δώρο εννοούσα και πρέπει και φέτος να τον τιμήσουμε κι αυτόν τον άγιο άνθρωπο της αγάπης, έστω κι αν είναι λίγο καθολικός άγιος. Εν πάσει περιπτώση...

Αν δεν σας φτάνουν, άν δεν έχετε μπικικίνια, φράγκα, αφρό, ευρώ, μαρούλια η όπως αλλιώς τα λέτε,  ιδού τρόποι να "ξεγλυστρήσετε" με σουρεάλ τρόπο από τα νύχια αυτής της εμπορικής κατα τα άλλα γιορτής. Θέλει κότσια και περίσσιο θάρρος... και ο Άγιος μαζί σας....


Βαλεντινοχέλι 1.
Έκτακτη αναχώρηση για το χωριό. (δε φεύγεις ποτέ, κλειδαμπαρώνεσαι και δεν απαντάς το σταθερό) Η γιαγιά είναι χάλια και δε ξέρεις αν θα αντέξει και πόσο. Εντωμεταξύ η γιαγιά έχει πεθάνει κάνα δυο φορές ως τώρα κι ελπίζεις να μην έχει καλή μνήμη η φιλενάδα σου. Αν παρόλαυτα έχει, τότε λες  "όχι αυτή, η άλλη..."    


Βαλεντινοχέλι 2.
Συζήτηση για την εμπορική χροιά της γιορτής, ότι έχει μετατραπεί σε ένα καταναλωτικό όργιο στο οποίο επωφελούνται ανθοπωλεία, ζαχαροπλαστεία, μαγαζιά με είδη δώρων, χρυσοχοεία και εστιατόρια. Συνήθως πιάνει και το "εγώ σε αγαπάω καθημερινά, δε χρειάζεται να στο τονίζω περισσότερο εκείνη τη μέρα".


Βαλεντινοχέλι 3
Αν το παραπάνω δε πιάσει το γυρνάς σε θέματα πίστης. Ο Βαλεντίνος είναι μεν Χριστιανός αλλά όπως λέει και το xristianos . gr δεν είναι ορθόδοξος αλλά καθολικός. Για την ακρίβεια είναι ένας τοπικός άγιος και δεν υπάρχει στο επίσημο εορτολόγιο. Είναι ένας ξενόφερτος άγιος όπως και ο Άγιος Κλάους, ο γνωστός πράκτορας της κοκακόλα.



Αν παρόλαυτα δε βλέπεις να πείθει καμία από τις προτάσεις σου και η μέρα πάει για "Βαλεντινο goal" τουλάχιστον ακολούθησε τα εξής για να σου βγεί η μέρα "οικονομικά".

-Λουλούδια από τη κυρα Δάφνη απέναντι. Δόξα σοι ο θεός, 30 χρόνια συνταξιούχος έχει χρόνο, περιποιείται τα λουλούδια της σε βαθμό που να φτάνουν και να ξεχειλίζουν στο πεζοδρόμιο. Κόβεις αυτά που είναι εκτός του φράχτη για να μη σου βγάλουν κανένα μάτι μελλοντικά.

-Μαγειρεύεις μια μακαροναδούλα και κοτσάρεις και μια σαλτσούλα κόκκινη μη σε πει και γιουφτο. (είπαμε τσιφούτης αλλά φτιάξε και κάτι να τρώγεται)

-Κρασάκι από το super market το οποίο θα σερβίρεις σε μια γυάλινη κανάτα (για να μη φαίνεται η φτήνια του "κρασιού της Παρέας"...) και καθώς πίνεις μια γουλιά αρχίζεις τα μμμμ  και πολύ καλό ε; πετυχεσιά το κρασάκι κι έτσι αυθυποβάλλεις το έτερον ήμισυ πως δήθεν περνάει τη πιο ρομαντική νύχτα της ζωής της με το πιο φίνο κρασί στο ποτήρι του.


Και τέλος για μουσική βάλτε Love Fm εννοείται μη χάνετε χρόνο να κάνετε το DJ -ενώ μπορείτε να κάνετε άλλα πράγματα με τα χέρια σας ωσάν καλός Βαλεγδύνος-... Κι εξάλλου δεν υπάρχει περίπτωση να βρείτε πιο μαχλαμπουχλοχλεμπονιάροαγαπουλιάρικά τραγούδια που θα σας συγκινήσουν και τους δυο μέχρι θανάτου!!!!


Καλή διασκέδαση κι ο άγιος μαζί σας!!!      :-P

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Από κοντά είναι αλλιώς

       Όλα κάπως φαίνονται από το γυαλί, όλα κάπως σου ακούγονται από το ράδιο, όλα φαντάζουν περίεργα όταν ακούς τις περιγραφές και ιστορίες άλλων. Όταν όμως το πάρεις απόφαση, βρεις παρέα και κατέβεις, τότε θα δείς ότι από κοντά είναι αλλιώς...

          Βγαίνοντας από το μετρό στο Μοναστηράκι είχε τόσο κόσμο όσο δεν είχα δει ποτέ στο κέντρο. Όλα τα στενά, οι κεντρικοί. Σπρώξιμο και στριμωξίδι για να προχωρήσουμε να φτάσουμε ως το Σύνταγμα. Είχαμε αργήσει να ξεκινήσουμε και δεν ανεβήκαμε καθόλου στο Σύνταγμα. Φτάσαμε εκεί 6 παρά,  λίγο πριν το τέλος της  Καραγιώργη Σερβίας και ενώ άκουγες τραγούδια από τα μεγάφωνα στη πλατεία και κάποια ρυθμικά συνθήματα αρχίσαν τα μπάμ μπουμ.... φσιιτ φσουυυτ...


     Κανονικός πόλεμος. Με πυρομαχικά το φόβο...  Απίστευτος πόλεμος ηθικού. Τα δακρυγόνα και οι βόμβες κρότου λάμψης υπερ-αποτελεσματικές για τον αδαή πλυθησμό που δεν έχει εμπειρία σε ανάλογες καταστάσεις.....  
Το χειρότερο από τις παρενέργεις είναι η ζαλάδα που νιώθεις που γίνεται απίστευτος πονοκέφαλος που σου μένει για ώρες πολλές...  Το τσούξιμο στα μάτια, τα δάκρυα, το κάψιμο στο λαιμό....

         Ο κόσμος ήταν φοβισμένος, διστακτικός... Έμενε όμως εκεί, δεν λάκισε. Λίγο μπροστά λίγο πίσω, λίγο πιο πίσω για λίγο καθαρό αέρα και πάλι πιο μπροστά μετά. Όπως πολύ σοφά είπε ένας συνάδελφος εκεί... έχουμε ακόμη λίγο ξύγκι να κάψουμε γιαυτό στεκόμαστε 100 μέτρα πίσω από την αναμπουμπούλα... Όταν τελειώσει το ξύγκι μετά... θα είμαστε... και μου δείχνει τις πρώτες σειρές που πετούσαν πέτρες.  Και δε θα είμαστε μόνοι, αλλά θα είναι και όλοι οι Έλληνες μαζί... και τότε προβλέπεται το επόμενο νεοκλασσικό που θα καεί θα είναι η Βουλή....   Τρομακτικό ακούγεται...
















Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν





Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, πάει τελείωσε.

Από μικρός έλεγε η μάνα μου, όταν βρισκόμουν μπροστά σε κόσμο και σε φωτογραφικές μηχανές έκανα καραγκιοζιλίκια.




Πόσο δίκιο είχε...

Τα πλάνα είναι διάσπαρτα από το 1998 ως τώρα...















Καλή Κυριακή να έχετε!

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Γιατί δε κάνω απεργία...

         Μικρός ήταν όλα τόσο ανέμελα. Έτρωγα, έπινα, άραζα, πήγαινα στη φιλαρμονική, έκανα ποδήλατο  ή απλά έβγαινα στη γειτονιά να παίξω. Για αλλαγή διάβαζα τα του σχολείου, έβλεπα Thundercats ή Dukes of Hazzard. Καμία ευθύνη παρά ζούσα τις μέρες μου όσο πιο ανέμελλα και ξέγνοιαστα γινόταν. Που και που όμως ο πατέρας μου έμενε απρόσμενα στο σπίτι και όταν ξυπνούσα και τον έβλεπα εκεί πριν πάω στο σχολείο μου έλεγε "Σήμερα κάνω απεργία και γιαυτό θα μείνω στο σπίτι". Δε πολυκαταλάβαινα αλλά ήταν καλό που ήταν εκεί τριγύρω.

         Αργότερα μεγαλύτερος, μαθητής Γυμνασίου και  Λυκείου πλέον,  χαιρόμουν όταν άκουγα ότι είχε προκυρηχθεί απεργία γιατί ο μαθηματικός μας και η κυρία που μας έκανε χημεία πάντα συμμετείχαν στις απεργίες μικρές η μεγάλες. Δε πολυκαταλάβαινα το λόγο της απεργίας αλλά εμένα και τους συμμαθητές μας, μας βόλευε γιατί τελειώναμε νωρίτερα από το σχολείο και βγαίναμε βόλτες με τα ποδήλατα. Ήταν οι εποχές που τις απεργίες τις κάναν οι άλλοι. Οι μεγάλοι.

       Κάποια στιγμή μεγάλωσα όμως κι εγώ ξαφνικά. Πάντα ξαφνικά γιατί έτσι γίνεται. Ξυπνάμε μια μέρα και είμαστε πλέον μεγάλοι. Με ευθύνες και υποχρεώσεις. Είχα μπει στο Πολεμικό Ναυτικό, έτρεχα σα το ζαγάρι πέρα δώθε, πλοίο, σχολή, φιλενάδα, σπίτι, διάβασμα και τούμπαλιν με ρυθμό δυο εξόδοι, μια ένδων(όσοι υπηρέτησαν καταλαβαίνουν).  Σα να τραβάς κουπί σε γαλέρα, να σε μαστιγώνουν από πάνω και στα διαλλείματα να σου χορεύουν τσιφτετέλια οι μισθοί και η οικονομική σου ανεξαρτησία για να αναθαρρεύεις και να ξανατραβάς το κουπί την επόμενη μέρα.

       Βέβαια στα διαλλείματα είχα στρώσει τον αφράτο μου και αντί να χαζεύω ετοίμαζα την απόδραση μου...   Ευτυχώς κράτησε  λίγα χρόνια το "παίζω το ζαγάρι και όλα τα μπορώ", θαυμάστε με!!!     Εννοείται στο στρατό δεν υπάρχει συνδικαλισμός, δεν υπάρχει δε πάω στη δουλειά, αρρώστησα, απεργώ.   Yes sir, Affirmative sir, of course sir. Αυτά επιτρεπόταν να πεις. Αν δε σου άρεσε μάζευες τα μπογαλάκια σου και έφευγες.

        Τελικά δήλωσα παραίτηση όταν βγήκαν τα αποτελέσματα του ΑΣΕΠ. Αλλαγή πορείας και πλέον είχαν όλα αλλάξει. Ξαφνικά είμαι επιτέλους κάπου που επιτρέπεται να γκρινιάξεις, να πεις τη γνώμη σου, να διαμαρτυρηθείς, να φωνάξεις και να κάνεις απεργία για να διεκδικήσεις καλύτερες συνθήκες εργασίας.  Απεργία! Είχε έρθει και είναι η δικιά μου σειρά τώρα πια.

        Avanti Popolo! Bandiera Rossa! Συμμετέχω σε κάθε απεργία έκτοτε παρά το κόστος και κάθε φορά ακούω τα ίδια και τα ίδια από συναδέλφους. Διαφορετικές δικαιολογίες με την ίδια όμως κατα βάθος αιτία. Δε θέλει κανείς να στερηθεί χρήματα.

Οι δικαιολογίες? Διαχρονικές...


  • Είμαι πολύ νέος, μόλις διορίστηκα και δε ξέρω από συνδικαλιστικά. (καλορίζικος, να ασχοληθείς να μάθεις, σε αφορά)      
  • Είμαι πολύ παλιός, κοντεύω να βγω στη σύνταξη και έχω βαρεθεί τα συνδικαλιστικά (Γιατί δε λες σταράτα ότι προσπαθείς να βγάλεις τη μέγιστη σύνταξη που υπολογίζεται από τους μισθούς τελευταίων ετών;)
  • Θα έκανα απεργία αλλά είναι χάλια τα οικονομικά μου (Helloooo! Όλων είναι χάλια τα οικονομικά! Πότε θα κάνεις απεργία; Όταν μας έχουν πάει το μισθό 200 ευρώ και το ψωμί θα κάνει 10 ευρώ το κιλό;)
  • Δε γίνεται να κάνω απεργία, έρχομαι δουλειά να γλυτώνω λίγο από τη γκρίνια της γυναίκας μου (πάσο)
  • Δεν μας ήρθε ενημέρωση για την απεργία ή δεν άκουσα κάτι. (Και θες να μου πεις ότι ενώ βλέπεις τα μεσημεριανά, τα απογευματινά, τα τούρκικα στη τηλεόραση, όταν περνάνε οι λεζάντες ειδήσεων στο Star τυχαίνει να κοιτάζεις τη σκόνη στο σύνθετο?)  
  • Δεν κάνω απεργία γιατί πως θα κάνω μόνη μου; (απεργία είναι, δεν είναι πρόσκληση σε πάρτυ. μπορείς να κάνεις και μόνη σου ναι)
  • Δε κάνει κανείς άλλος, εγώ κορόιδο είμαι να κάνω; (Όχι, αλλά ούτε είσαι και έξυπνη όμως. Επειδή όλοι οι άλλοι είναι κουτοπόνηροι και κοιτάνε στον ορίζοντα μέχρι τη μισθοδοσία του επόμενου μήνα δε σημαίνει ότι κι εσύ δε πρέπει να κοιτάς λίγο παρακάτ' στον ορίζοντα τα κοράκια που πετάνε και πλυθαίνουν πάνω από τους επόμενους ΟΛΟΥΣ τους μισθούς στο εξής)
  • Και παλιά που είχα κάνει μια βδομάδα δεν έγινε κάτι, τώρα γιατί να κάνω; (μπράβο σου για τότε αλλά πρέπει να κάνεις μια αισιόδοξια θυσία τώρα για το μετά...)
  • Είναι κόλπο η απεργία, τα έχουν πλακάκια η κυβέρνηση με τους συνδικαλιστές για να προκυρήσσουν απεργιές για να μειώνονται τα έξοδα του κράτους από τις περικοπές μισθών και δώρων.   (Λογιστικά ισχύει αλλά για πες μου, το Xfiles το τελευταίο το έχεις δει?)
  • Δε κάνω απεργία γιατί έχω πολύ δουλειά. (Μπράβο, μπορείς να κόψεις λίγο από τα διαλλείματα για τσιγάρο, καφέ και σουπερμάρκετ, να έρχεσαι στην ώρα σου, να φεύγεις στην ώρα σου και όλα τα θα προλαβαίνεις μετά)
  • Δεν κάνω απεργία γιατί δε πιστεύω ότι θα βγάλει κάπου (Οκ, τότε εναλλακτικά μπορείς να προσευχηθείς απλά για ένα καλύτερο αύριο)
  • Δεν κάνω απεργία γιατί μαζεύω λεφτά για αμάξι (βρε ΖΩΟΝ, αμά σου κόψουν τα χρήματα εφ' όρου ζωής πως θα το τσουλάς το αμάξι, με κάτουρο???)
  • Δεν κάνω απεργία γιατί δε με βολεύει Τρίτη. Αμάν, γιατί δε κάνουν ποτέ τη Παρασκευή απεργίες να μπορώ κι εγώ να φύγω ένα τριημεράκι να δώ το φιλαράκι μου στο Λονδίνο? (σε λίγο ούτε από το skype θα τον βλέπεις, δε θα έχεις internet, δε θα σου έχει μείνει ούτε σάλιο να κολλήσεις γραμματόσημο για να του στείλεις γράμμα. Οκ εδώ γίνομαι καταστροφολόγος το παραδέχομαι)
  • Δεν κάνω απεργία γιατί άκουσα ότι υπολογίζεται το δώρο των Χριστουγέννων βάση των ημερών εργασίας. (και σωστά άκουσες αλλά χωρίς κάποια θυσία το δώρο σου θα γίνει τελικά ...αντίδωρο)


Αλλά κλασσικά, είμαστε όλοι για να φωνάζουμε μόνο, να γκρινιάζουμε, να κάνουμε κριτική. Και στο διαταύτα μηδέν. Καμία πράξη. Μόνο μαράζι και κατήφεια στο καναπέ στις εξαγγελίες των Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης του καθεστώτως που μας έχει επιβληθεί με μη δημοκρατικές διαδικασίες.
Εντάξει, δε λέω. Κι εγώ που απεργώ δε βοηθάω και πολύ σε ένα καλύτερο αύριο. Ας σηκωθώ.
Σας αφήνω, πάω να μαζέψω πέτρες να βγω να παίξω πετροπόλεμο. 
....

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Οι φυλές του Facebook!


Με πολύ χαρά επιτέλους γράφω για τις φυλές του facebook. Από καιρό τις σκεφτόμουν, αλλά ήρθε η ώρα της αποτύπωσης. Έχει ξαναγραφτεί άρθρο με παρόμοιο τίτλο αλλά δε το ψάχνω για να μην επηρεαστώ, οπότε το ξεκινώ από την αρχή βάση δικών μου παρατηρήσεων.

Οι περισσότεροι περνάμε από όλες αυτές τις φάσεις και κάνουμε αντίστοιχη χρήση του βιβλιομουρείου με τον αντίστοιχο τρόπο. Άλλες φορές ανήκουμε σε περισσότερες από μια κατηγορίες μέχρι να βρούμε ο καθένας το μοναδικό του στυλ... Eξάλλου δε μπαίνουμε για πολύ σε καλούπια. Τα σπάμε και φτιάχνουμε δικά μας με τον καιρό.


Οι λαικτζήδες
Αυτοί που πατάνε like. Πατάνε like κατα κόρον. Σε ό,τι μαλακία και να έχει ανεβάσει ο άλλος. Φωτογραφία με το αρκουδάκι μου στο ράφι, like. Αγόρασα τα "άπαντα" του Βοσκόπουλου, like. Φωτογραφία σε τσιχλογεμισμένο άχαρο πεζοδρόμιο κάπου στο κέντρο και μάλιστα κουνημένη, like. Πήρε πτυχίο ο τάδε, like. Πέθανε η γιαγιά μου, like. Τράκαρα το αμάξι, like. Βρήκαν πετρέλαιο στο Φεγγάρι, like. Έχει Ε321 χρωστική η Big Babol, like. Μου έφυγε το πουλί από το κλουβί, like. Το αυτό από το πολύ το τικιτάκα, πάλι like. Αμάν με τα λάικ σας! Βρήκατε χαρά στα χέρια σας αφού είναι τζάμπα να του δώσουμε να καταλάβει ε;;;

Οι σχολιαστές
Σχολιάζουν τα πάντα. Και δε φτάνει που σχολιάζουν, αλλά ξανασχολιάζουν τα σχόλια και των άλλων που είναι απαντήσεις στα πρώτα δικά τους σχόλια. Και γίνεται το κατα τα άλλα πολύ σοβαρό θέμα σου για τη προστασία της γαλάζιας φώκιας "Μακρυούριους" στις Άνδεις τόπος συζήτησης και ανάλυσης του πότε θα έρθουν τα κορίτσια από Κρήτη, που θα πάνε, που θα ψωνίσουν, που θα πάνε βόλτα τον Χρήστο και εντέλει καναπέ ψυχαναλυτή για όλα τα ψυχοβγάλτια τους. Χωρίς παρεξήγηση! :-P

Οι ντέρτηδες
Ή αλλιώς κάνω εκπομπή χωρίς κεραία.  Βάζουν τα τραγούδια που τους αρέσουν και τα αφιερώνουν εις αλλήλους! Δεν είναι κακό. Είπαμε, 1, 2, 3 για το ντέρτι τους, για το κέφι τους η και για τον καημό τους. Για τον αδερφό στην Αμερική, για τη μάνα στο χωριό. Αλλά κάπου μετά παραγίνεται το κακό. Όταν βάζει τραγούδια 45 λεπτών όλα μαζί μέσα σε 5 λεπτά σημαίνει ότι ούτε αυτός τα ακούει καν εκείνη τη στιγμή αλλά επειδή του θυμίζουν κάτι ίσως να είναι και χρήσιμο και σε ΟΛΟΥΣ τους άλλους να τα δουν, να θυμηθούν να χαρούν κι εκείνοι με τη σειρά τους. Ή να λυπηθούν.  Και ξεκινά ο/η φίλος/η μας και βάζει  όλη τη φετινή κολεξιόν των μπουζουκιών χωρίς τα γαρύφαλλα και τις λουλουδούδες ευτυχώς. Ό,τι κινείται και ό,τι σαλεύει. Ό,τι μπουζουκο-βιντεοκλιπ από όποιον να'ναι. Ανάκατα. Μπορεί να ξεκινήσει με μπουζουκο-ποπ, μετά λαιβ-ο-ρόκ, ελαφρολαικό και τέλος hip-hop. Βέβαια ανα περιόδους έχει και σερί αφιέρωμα στους "αείμνηστους" καλλιτέχνες που εκεί δε συμμαζεύεται το πράγμα. Από Βέμπο έως Βέγγο όλα τα ενδιάμεσα χρονολογικά καλλιτεχνικο-λαικά μουσικά ακούσματα μαζεμένα τουρλουμπούκι. 
Η συνήθης αντίδραση είναι να ακούσω ένα ίσως, πιθανότερα κανένα από όλα αυτά και γεια σας. Και μετά να ψάξω να βρω που είναι αυτό το κουμπάκι που τον κάνεις να μη σου φέρνει οτιδήποτε δημοσιεύει ο φίλτατος αλλά τα κυριότερα (αυτά που έχουν σχολιαστεί και είναι αρεστά (liked))


Οι Ματάκηδες
Η αλλιώς και απλά κουτσομπόλες. Δε θέλουν και δεν ανεβάζουν ποτέ τίποτα, έχουν ένα άδειο wall, ένα άδειο προφιλ, σα να μην υπάρχουν, σα να μη θέλουν να δείξουν και να πούν τίποτα. Παρόλα αυτα όταν τους συναντάς δια ζώσης τα ξέρουν όλα, τα έχουν διαβάσει όλα, έχουν παρακολουθήσει όλες τις δημοσιεύεις κοινών γνωστών και τις δικές σου και είναι up to date σε όλα. Απλά δεν έχουν κάτι να μοιραστούν. Οι λόγοι? Φοβία κριτικής? Ντροπή? Ενοχή? Να μη πουν κάτι που κάποτε θα σχολιαστεί, κάποτε θα χρησιμοποιηθεί εναντίον τους? whatever. 


Οι επιδειξίες
Εκεί φοβάμαι πως ανήκω εγώ πολλές φορές και αλήθεια προσπαθώ να το περιορίσω γιατί ούτε ωραίο είναι αλλά και προκλητικό και εγωκεντρικό και ναρκισιστικό. Τι κάνει ο επιδειξίας? Απλό. Παιδιάαααα, ου ουυυυ! Δουλεύετε???? Κρίμα, γιατί εγώ ΠΑΛΙ πίνω καφέ στο Μικρολίμανο, χαζεύω τα κότερα και απολαμβάνω τον ήλιο και τη ζωή...  Και πάρτε και φωτογραφίες. Και Check in στο μικρολίμανο.  Και ναι, είμαι ο ΓΑΜΑΤΟΣ φίλος σας που αύριο φεύγω πάλι για Λονδίνο για να πάω βόλτα στα Harrods και να ξαναβγάλω φωτογραφίες στο Big Ben και να σας κάνω σπάσιμο μισή Ευρώπη παραδίπλα. Και μετά θα πεταχτώ και μια Παρίσι με το τραίνο για ένα καφέ και όλα αυτά επειδή απλά έχω λεφτά και ελεύθερο χρόνο για να κάνω το γούστο μου!!!
Καταλάβατε. Δε θέλει περισσότερη εξήγηση.


Ο τσατήλες
Μανιακοί με το Chat. Δε κάνουν κάτι άλλο. Μόνο μιλάνε. Μπαίνουν μέσα στο βιβλιομουρείο αποκλειστικά για να μιλήσουν. Για να πουν μια καλημέρα, ένα γεια, μια χαζομάρα με όποιον είναι εκείνη τη στιγμή συνδεδεμένος. Προφανώς κάποιες φορές η μοναξιά δεν παλεύεται. Είναι καλή παρέα πάντως για όταν κι εμείς δεν έχουμε κάτι άλλο να κάνουμε. 

Ο κρυφτούλης 
Μια μπαίνει, μια βγαίνει. Κατά το δοκούν. Θες να του πείς κάτι σημαντικό και μέχρι να ανοίξεις το παραθυράκι να του πεις κάτι βγήκε. Οπότε πιάνεις το κινητό να τον ενημερώσεις. Και τσουπ φτου και βγήκα σου ξαναεμφανίζεται συνδεδεμένος οπότε αφήνεις το κινητό. Τελικά ξαναεξαφανίζεται και παίρνεις τηλέφωνο μόνο και μόνο για να χτυπήσει κάπου θαμμένο στο αμάξι, σε καμιά τσάντα, σε κανένα ράφι, στο αθόρυβο ;;; Δε βγάζεις άκρη. Η επικοινωνία γίνεται δύσκολη με τις πολλές συσκευές. Στο τέλος βγαίνεις μπαλκόνι και φωνάζεις ... "Άννααααααα" διότι είστε και γείτονες στη τελική......

Ο βουζωμένος βαρυπεπονίξ
Έχει ξυπνήσει από τη στραβή, του φταίει το σύμπαν, δε τα βρίσκει με το γιν και το γιαν. Ο μόνιμα τσαντίλας. Όλοι έχουμε ένα τέτοιο γνωστό. Με μόνιμο παθολογικό ψυχαναγκαστικό θυμό εγώ versus the world. Όλοι μου φταίτε, κάντε στην άκρη, μην ακούσω κιχ, μη με ταράζετε. Του γράφεις ένα καλό σχόλιο και απαντά με μια δόση κακίας και ειρωνίας. Τον καλείς κάπου δεν απαντά αν θα έρθει ή όχι. Ούτε καν απαντά με ίσως. Δε σχολιάζει τιποτα δικό σου και γενικά δεν αφήνει σχόλια αλλού παρά μόνο στα δικά του ότι κι αν είναι αυτά. Παρόλα αυτα και να μη δίνει σημάδια ζωής ειναι εκεί, παρακολουθεί τι γίνεται, ξέρει τα πάντα και δηλώνει με χαρά συμμετοχή και καταπιάνεται με  κάτι μόνο αν καίγεται και πραγματικά θέλει να το κάνει. Αλλά ως εκεί. Θα κάνει εμφάνιση, θα διασκεδάσει, θα ικανοποιήσει το κοινωνικό του όν και μετά την επόμενη μέρα θα είναι  πάλι βαρυπεπονίξ. Σηκώνει και ανάρτηση ολοδική του ο βαρυπεπονίξ. 

Ο γαμωσταυρίδης
Δεν είναι κάτι φρέσκο αυτή η κατηγορία. Υπήρχε και θα υπάρχει. Έχει φέρει τη γηπεδική γλώσσα, τη γλώσσα του λιμανιού, της νταλίκας της πλέμπας και της λαομάζας σε δικτυακό επίπεδο. Βρίζει και εκτοξεύει κατάρες και ημιχυδαίες ευχές σε άπαντες πολιτικούς. Οκ. Δε λέμε ότι δε το αξίζουν. Δε λέμε ότι δε το χρειάζονται... Δε λέμε ότι δε το ζητά ο οργανισμός τους... Αλλά... Τι αξία έχει το γαμοσταυρίδι να εμφανίζεται στη δικιά μου οθόνη; Τι κερδίζω που το διαβάζω; Σάμπως θα φανατιστώ χειρότερα; Να βρίσω κι εγώ; Να τα γράφω για εκτόνωση; Θα δοκιμάσω, δε ξέρω τι αποτέλεσμα θα έχει πλην της προσωρινής ανακούφισης να τα πεις να μη τα κρατάς μέσα σου...

Ο συνωμοσιολόγος
Ψυχαναγκαστικό στυλ. Ο παθών είναι εμφανώς σε πανικό. Νομίζει πως όλοι  μας κυνηγούν, μας την έχουν στημένη. Όλοι θέλουν το κακό μας. Είμαστε κοντά στο τέλος. Η αποκάλυψη είναι προ των πυλών. Αμερικάνοι, εξωγήινοι, Βριλ, μασσόνοι, εταιριές, coca-cola, ψεκασμοί, σεισμοί, κρύο, ζέστη, λιώνουν οι πάγοι, ψηλώνει το έβερεστ, βυθίζεται η Βενετία, υπάρχουν γοργόνες στο βυθό, εξωγήινοι αναμεσά μας, γίγαντες στα βουνά, γέτι στον Όλυμπο, πίθηκοι στο Αττικό πάρκο (αυτό νομίζω είναι αλήθεια), σύννεφα που φέρνουν βροχή, άσπρα κοράκια, μαύρα κοράκια και ένα σωρό αρλούμπες χωρίς ίχνος κοινής λογικής και επιστημονικής απόδειξης ή έστω υποψίας. Μόνο στο full επιστημονική φαντασία.... Χωρίς να έχω κάτι με δαύτη, ίσα ίσα που μου αρέσει η επιστημονική φαντασία. Αλλά ως εκεί, όχι να μας πλήττει και εγκεφαλικά...
Ότι παπαριά γράφει ο κάθε φαντασμένος βλαμμένος στο ιντερνετ ΔΕΝ είναι για αναδημοσίευση και χρήση του ως έγκυρη πηγή....

Ο δημοσιογράφος
Αναδημοσιεύει σοβαρά πολιτικά άρθρα, σπάνια ίσως γράψει και την άποψη του προσεκτικά και αναλυτικά χωρίς φανφάρες. Ανεβάζει μελέτες για τα πιο επίκαιρα κοινωνικά φαινόμενα, τα οικολογικά νέα και τις εξελίξεις στο χώρο των επιστημών. Γενικά προσέχει τι βάζει και πως βομβαρδίζει τους τριγύρω του. Τα αναδημοσιεύει ως σοβαρός δημοσιογράφος γιατί είναι κρίμα να μην ακουστούν άλλωστε.

Ο  καπετάν εκστρατείας
Είναι ο άνθρωπος που ενημερώνει τους πάντες για την τρέχουσα καμπάνια προώθησης ποδηλάτου πχ ή οικολογίας. Έχει συνήθως ένα θέμα και βαράει αλύπητα και στοχευμένα με αυτό το θέμα. Του ήρθε τώρα να ασχοληθεί με το ποδήλατο και βάζει τα πάντα και ότι βρίσκει και ότι είναι σχετικό με το ποδήλατο. Αύριο θα ανακαλύψει την οικολογία, την ανακύκλωση, το ψάρεμα και θα μας κυνηγά όλους να βάλουμε φωτοβολταικά, να ανακυκλώσουμε τη μάνα μας και τον πατέρα μας και να ξεκινήσουμε το ψάρεμα στο λιμάνι.

Ο φιλόζωούλης
Ε, αυτός αναγνωρίζεται από τη φωτογραφία προφίλ συνήθως. Πατάει like και αφήνει σχόλιο τύπου "μα τι γλυκούλι που είναι" (κι αυτό το βρωμόζωο) σε οτιδήποτε έχει γούνα τρίχα και τέσσερις βρωμοπατούσες, είναι δεν είναι όμορφο, χαριτωμένο ή έστω λίγο συμπαθητικό. Κλασσικά δεν έχει στοπ μετά το πόπ και αν δεν τον επαναφέρει κάποιος στη κοινή λογική καταλήγει να κάνει pet shop το διαμέρισμα κι εγώ τον ταρζάν. Μάλλον όχι τον ταρζάν αλλά τον George of the jungle. Το μαλάκα δηλαδή. Αααααγάπη μουυυυυ, εσύ που είσαι τόσο καλός (και βολικός) δε πας να πάρεις ένα τσουβάλι από τα lidl γιατί το χάμστερ μασούλησε όλη τη τροφή του;;; Αγάπηηη μη τρομάξεις αλλά ο παπαγάλος κάνει κομφετί τις κουρτίνες αλλά δε πειράζει, θέλανε πλύσιμο έτσι κι αλλιώς και τις έχω βαρεθεί.  Αγάπηηη πας το σκύλο βόλτα γιατί έχω να δω μάστερ σεφ και τον πιάνει συχνοουρία το καλό μας το σκυλάκο όταν βλέπει τη φάτσα του Σκαρμούτσου. Αγάαααπηηη έχω μια φαντασική ιδέαααα! Θες να πάρουμε ένα αυγό γκοντζίλα από το eBay? Είναι το μόνο ζωάκι που δεν έχουμε πάρει και νομίζω όταν μεγαλώσει θα μας βοηθήσει και στην ανακαίνιση του σπιτιού. Είναι σε προσφορά.187 ευρώ στο eBay. 300 ευρώ αν πάρουμε δυο γιατί μόνο του θα βαριέταιιιιιιι; Ε καλέ μου αρκούδεεε;;;

Ολαστηφορούλης
Είναι ο κλασσικός τύπος που ζει μέσα, ΜΕΣΑ όμως στο Facebook. Ενημερώνει για κάθε τι, σκέφτεται δυνατά στο facebook. Ξύπνησα, καλημέρα σας, έχει υπέροχη μέρα έξω. Τώρα βγαίνω για ψώνια. Είμαι στην υπεραγορά, ουάο έχει προσφορά τον ξιφία! Γύρισα. Ούφ, ποιος μαγειρεύει? Έτοιμο το φαί! Τέλεια, καιρό είχα να φάω ξιφία μουσακά. Ώρα για ύπνο, ώρα να νάνι. Με έπιασε αυπνία....      Πω ρε φίλε... Μπαίνεις ακριβώς στο κλίμα του άλλου, στο σπίτι του και είναι σα να ζείς μαζί καθώς τα διαβάζεις όλα αυτά! Μόνο οι κλανιές δε φτάνουν σε σένα και πάλι καλά που δεν έχουμε προηχθεί ακόμη τόσο τεχνολογικά.


Φωτογραφοκαμπινές
Άτομο νεαρής ηλικίας που αυτοφωτογραφίζει τη μουτσουνάρα του, την κορμάρα του,  που αλλου...? Στο καθρέπτη της τουαλέτας!!! Ω ναι! Το γέλιο είναι όταν προσπαθεί να πάρει τη σοβαρότερη "σκίσε με ναύτη να αλλάξω καλσόν" πόζα και πίσω του αγνοεί πως φωτογραφίζει και πλακάκι με μπλέ χταποδάκι 20ετίας...



Ο παιχνιδιάρης
Είναι αγρότης, κατασκευαστής, ζωέμπορας, ζωοφροντιστής, σπιτο-αρχιτέκτονας, μαφιόζος, πολεμιστής και σου σπάει τα νεύρα όταν σου στέλνει εισοσιπέντε αιτήσεις το μήνα για να γίνεις φίλος του στο παιχνιδάκι του. Σε έχει τρελλάνει να ζητάει πάλι ενέργεια για να χτίσει το καναπέ του, σου ζητάει μια βίδα για να χτίσει επιτέλους το ΓΑΜΩτρακτέρ του για να οργώνει πιο γρήγορα τα χωράφια του!!! Δώστου τη τη γαμημένη τη βίδα να τελειώνουμε! Αλλά μετά θα θέλει να αγοράσει ψεκαστικό αεροπλάνο γιατί πλεον δεν έχει χωραφάκι αλλά έχει φτιάξει ολόκληρο ΚΑΜΠΟ ..!


Ο Ατακαδόρος
Ο ατάκα μαν! Κινείται σιωπηλά, δε πολυγράφει, αλλά όταν σχολιάζει κάτι, πετάει την ατάκα του και σε στέλνει στο φεγγάρι από τα γέλια! Σύντομη ατάκα αλλά και θανατηφόρα! Ακολουθεί τσουνάμι σχολίων από όλους μετά...



Και τέλος,
ο κομήτης του Χάλευ.
Μπαίνει πραγματικά πολύ πολύ αραιά στο Facebook. Δε κατάλαβε πως λειτουργεί; Το θεωρεί βλακεία; Δεν έχει χρόνο για χάσιμο; Όπως και να έχει δεν έχει αναπτύξει κάποια εξάρτηση με αυτό και γιαυτό τον  ζηλεύω. Η τροχιά του τον φέρνει στο πλανήτη Facebook μια φορά στις 15 μέρες και καμιά φορά αν εκτροχιαστεί μπαίνει μια φορά το μήνα κι αυτό γιατί έχει κάποιο μήνυμα και θέλει να απαντήσει πριν αλλάξει το ημερολογιακό έτος.  Νομίζω είναι η πιο υγιής κατηγορία χρήστη βιβλιομουρείου και μακάρι κάποια στιγμή να ... Μπούμε κι εμείς σε μια τροχιακή σχέση με αυτό τη χρονοφάγα εξαρτησιογόνα συνήθεια της εποχής μας...

Αυτά! 
Φιλιά!

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Ομίχλη, αέρας, κρύο και βέρτιγκο στα Καλάβρυτα!


Και πάλι λοιπόν στα χιόνια με τον φίλο μου τον Τάσο. Αυτός ο άνθρωπος είναι άνθρωπος μπαλαντέρ. Είναι για όλες τις χρήσεις. Όπως το αλεύρι το μπλέ. Δε λέει ποτέ όχι σε τίποτε. Τι ποδήλατο, τι windsurf, τι snowboard, τι ψάρεμα, τι καφέδες, φαγοπότια, τι βόλτες με το φουσκωτό, τι περπάτημα ή τρέξιμο στο άλσος, τι κάρτ, τι άλλο να θυμηθώ 5 χρόνια που κάνουμε παρέα. Δε κουράζεται και δεν απογοητεύεται ποτέ.

Αξιοθαύμαστος πραγματικά!