Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Ομορφιές για πεζούς

Είναι πράγματα που δε τα παρατηρούμε. Ανεβαίνοντας σε οχήματα για να φτάσουμε γρήγορα και χωρίς κούραση χάνονται τόσα πολλά στο ενδιάμεσο.

 Το χειρότερο όλων είναι το μετρό. Εκεί στα σκοτεινά τούνελ δε βλέπεις τίποτα πέρα από ανθρώπους. Μετά έρχεται ο παλιός σιδηρόδρομος που δεν είναι όλος χωμένος κάτω από τη γη και βλέπεις μεταξύ του τσιμέντου και λίγο πράσινο.
Τα λεωφορεία έρχονται μετά καθώς είναι συνεχώς πάνω από τη γη. Πηγμένα όμως όπως είναι κι αυτά από κόσμο, και περνώντας από κεντρικά σημεία και μεγάλους δρόμους δε μπορείς με αυτά να δεις κάτι ιδιαίτερα.. ιδιαίτερο!

Το τραμ σώζει τη κατάσταση κάπως, ειδικά λόγω της θέας στη θάλασσα.

Δε λέω για τα μέσα που οδηγείς όπως αμάξια, μοτοσικλέτες, ποδήλατα γιατί σε αυτά έτσι και χάσεις τη προσοχή σου, χάθηκες.

Το μόνο που εξασφαλίζει ότι θα δεις τις μικρές κρυμμένες ομορφιές που θα σου θυμίσουν την παιδική σου ηλικία, είναι η μετακίνηση με τα πόδια.

Αυτό είναι αυτό που με εξέπληξε χτες. Τόσο που σχεδόν ξάπλωσα στα γρασίδια για να τη προλάβω.

Μια μικρή πεταλούδα!


Υ.Γ Δεν έχω αρχίσει τα ναρκωτικά, αν κάποιος απορεί ε?  Το περπάτημα άρχισα! :-)





Ωπ! Μια πεταλούδα στο αγαπημένο μου λιβάδι

Ας πλησιάσω πριν φύγει


Μη πετάξεις!  Στάσου, μύγδαλααα!
Κι αν ήσουν αρκετά υπομονετικός και συνέχισες ως εδώ θα δεις αυτό :
Οκ, γονατίσαμε τελικά για χάρη της αλλά άξιζε το κόπο



Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Τι έκανες στο Σούνιο μπαμπά;


Το μεγαλύτερο εμπόδιο μου έχω καταλάβει ότι είμαι εγώ. Και έτσι ο μόνος πραγματικός συναγωνιζόμενος μου είναι ο παλιός μου εγώ, αυτό το ..παλιοτόμαρο. :p οΣήμερα ξεκίνησα για να κάνω αυτό που προγραμμάτισα αντί του brevet θέρμου που ματαιώθηκε πανηγυρικά. Να κάνω μια μεγάλη βόλτα. Μια ως το... Εδώ δίπλα μωρέ, πόσο μακριά είναι αυτό το.. Α, ναι θυμήθηκα. Σούνιο. Το νοτιότερο σημείο της Αττικής. Έχω πάει πολλές φορές Ανάβυσσο και πίσω. Αντε μερικά χιλιομετράκια παρακάτω είναι, πως κάνεις έτσι;;; ...
Όταν έλεγα πριν ότι συναγωνίζομαι εμένα το εννοούσα. Ο παλιός εγώ με την υποψία της βροχής ή μερικών σταγόνων να πέφτουν θα οπισθοχωρούσε, θα τραβούσα το ποδήλατο μέσα στο σπίτι μη..βραχεί και προς θεού ..χαλάσει, τα τοστάκια θα τα έτρωγα για δεκατιανό ένα σήμερα και ένα αύριο, τα ισοτονικά θα προσπαθούσα μάλλον να τα πιω αλλά τελικά θα τα άδειαζα στο νεροχύτη. Και θα περνούσα μια μέρα στο σπίτι. Που δεν έχει κακό το σπίτι βέβαια αλλά εκτός των προπονήσεων στο προπονητήριο που είναι μια παραγωγική ταλαιπωρία έχω σκοπό να κάνω και μερικές αποστάσεις όταν υπάρχει ευκαιρία.
Έτσι, ο νέος εγώ, φούσκωσα το στήθος, πήρα ένα ύφος χιλίων δυο καρδηναλίων και με στυλ ατρόμητου βετεράνου ποδηλάτη καβάλησα το ποδήλατο του αψηφώντας το νερό που περνούσε μέσα από το κράνος και τους ώμους να μουσκεύουν σε ένα λεπτό. Τα χαμόγελα κόπηκαν κάπως όταν τα γάντια μούσκεψαν σε ένα λεπτό, η στολή τελικά δεν ήταν και τόσο αδιάβροχη όσο νόμιζα και η προσδοκίες μου να μη δυναμώσει η βροχή διαψέυτηκαν. Σύντομα έκανα ποδήλατο κάτω από ένα δυνατό μπουρίνι νιώθωντας την υγρασία να φτάνει κυριολεκτικά παντού. Τα αυτοκίνητα μου πετάγαν -αθελά τους θέλω να πιστεύω-  νερά σε κάθε μικροατέλεια του δρόμου, κάθε δυο μέτρα δηλαδή. Οι αντίξοες συνθήκες με πείσμωσαν περισσότερο και με περισσότερη    αποφαστιστική ξεροκεφαλιά συνέχισα το πετάλ για πιο Νότια μέρη.
Και σύντομα έγινε το θαύμα. Στο ΣΕΦ φάνηκε να λιγοστεύει η βροχή, στο παλαιό Φάληρο είχε γίνει ψιχάλα και πριν τη Γλυφάδα είχε λιακάδα. Στα αριστερά μαύρα σύννεφα αδειάζαν πάνω από τη πόλη ενώ δεξιά πάνω από τη θάλασσα επικρατούσε χαρά θεού με σκόρπια άκακα γκρι σύννεφα εδώ κι εκεί.
Συνέχισα με λίγες στάσεις ως Ανάβυσσο μέχρι που μια ενόχληση στο δεξί γόνατο έκανε την εμφάνιση της. Το σωστό θα ήταν να επιστρέψω προς τα πίσω. Αλλά βλέποντας ότι ειναι σταθερή η ενόχληση ειπα να την αγνοήσω, να μη με γονατίσει το γόνατο και χάσω το στόχο της ημέρας.
Έτσι συνέχισα με περίσιο θάρρος για το Σούνιο.  Εδώ έχω να πω κάτι σχετικό με τη μορφολογία του Σουνίου. Βλέποντας για πρώτη φορά το Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο να ξεπροβάλλει μετά από κάποια στροφή, σου δίνεται η εντύπωση ότι έφτασες. Αμ δε. Χρειάζεσαι τέσσερα πέντε κμ ακόμη ακολουθώντας λόφους, όρμους, κολπίσκους σύμφωνα με το ανάγλυφο της γης εκεί. Και εκεί που το βλέπεις, χάνεται και πάλι.
Τελικά όμως έφτασα και η θέα ήταν όπως πάντα. Εξαιρετική. Ακολούθησαν μερικές φωτογραφίες, ένα σνακ, ένα αναψυκτικό και ξεκίνησα για το δρόμο της επιστροφής. Η βροχή δε ξαναέκανε την εμφάνιση της μέχρι το σπίτι. Το μόνο όμως που άρχισε να ενοχλεί ήταν η παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο μέσα στο μεσημέρι.
Έτσι φτάνοντας πίσω διαπίστωσα το ροδοκόκκινο της φάτσας μου στο καθρέπτη, όμοιο με των βορειοευρωπαίων τουριστών τη δευτερη μέρα στην Ελλάδα.

Άλλο ένα εγωκεντρικό, ή μάλλον πιο σωστά, ένα αυτοβιογραφικό άρθρο έφτασε στο τέλος του. Λογικά δε θα έχει μείνει κανένας να διαβάζει. 
https://www.strava.com/activities/275462273
























Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Να έχεις ή να ποιείς χρήσιμο κάτι;

Τι προτιμάς μοναδικέ αναγνώστη;

Να έχεις κάτι για συλλεκτικούς λόγους; Να το βλέπεις και να χαίρεσαι με αυτό; Να ευφραίνεται η καρδία που λένε?  Η να ποιείς χρήσιμο αυτό το κάτι; Δηλαδή να το κάνεις χρήσιμο - χρησιμοποιώντας το?

Προφανώς δεν υπάρχει μια μόνο απάντηση γιατί κάθε αντικείμενο είναι διαφορετικό και ο προορισμός του άλλος. Ένας πίνακας για παράδειγμα γίνεται "χρήσιμος" απλά και με το να καλύψει έναν κενό τοίχο. Άσχετα αν η τοποθέτηση του εκεί αποτελεί διακόσμηση ή όχι.



Λέγοντας για συλλέκτες και συλλογές, κάποιοι αρέσκονται στη μάζωξη ομοειδών αντικειμένων και δημιουργούν τη δική τους γκαλερί από φλιτζανάκια, μαγνητάκια, playmobil, κουταλάκια, γραμματόσημα, ζάρια (βλέπε εικόνα).  Πολλοί έχουν μια προσκόλληση στην ύλη. Κι εγώ το είχα σε ένα διάστημα αυτό μαζεύοντας και αγοράζοντας συνεχώς παιχνίδια για τον υπολογιστή. Παιχνίδια που ποτέ δεν έπαιξα τελικά. Παιχνίδια που πέρα από μια δοκιμή ότι τρέχουν σωστά στον υπολογιστή μου και λίγο να αφιερώσω ένα δεκάλεπτο να δω λίγο τα γραφικά, δεν ξαναέπαιξα ποτέ. Γιατί συνεχώς είχα κάτι άλλο να κάνω. Σημαντικότερο. Το οποίο  τελικά ματαίωσε την "συλλογή" μου αυτή μετά από καιρό.

Μια φανταστική συλλογή από ...ζάρια! Τόσα που ούτε σε 100 ανθρώπινες ζωές δε θα χρησιμοποιηθούν μέχρι φθοράς


Έχεις διαβάσει Μικρό Πρίγκηπα; Ο μικρός αυτός είχε μια τριανταφυλλιά στο λιλιπούτειο πλανήτη του. Μια τριανταφυλλιά με ένα τριαντάφυλλο. Ένα. Πρόσεξε, το ξαναλέω. Ένα. Απλά ένα. Το αγαπούσε το πρόσεχε, το φρόντιζε και κάθε λίγο του έκανε παρέα. Και ήταν σημαντικό για εκείνον η ύπαρξη του καθώς του έκανε παρέα και ήταν μέρος της καθημερινότητας του.
Κάποια στιγμή πήρε τον κομήτη των 8 και ταξίδεψε μέχρι που προσγειώθηκε σε ένα άλλο πλανήτη γεμάτο απέραντα λιβάδια από κόκκινα τριαντάφυλλα. Και φυσικά με τόσα κόκκινα τριαντάφυλλα έχασε το ενδιαφέρον του για όλα τα τριαντάφυλλα του κόσμου. Και του έλειψε το δικό του, το ένα.




Χρησιμοποιώντας όμως τα αντικείμενα παίρνουν άλλη αξία. Όχι την αξία-λατρεία του υλικού που μας ωθούν πολλές φορές οι εμμονές για επώνυμα προϊόντα συγκεκριμένων κατασκευαστών. (ναι, το λέω εγώ που όλες οι συσκευές μου στο σπίτι έχουν ένα δαγκωμένο μήλο πάνω)  Αν χρησιμοποιηθούν και για κάποιο σκοπό τα αντικείμενα η αξία που παίρνουν τα κάνει αυτόματα εργαλεία. Χρήσιμα εργαλεία της καθημερινότητας.

Επειδή σε έχω συνηθίσει να διαβάζεις για ποδήλατα αναγνώστη, ας γραψω κάτι σχετικό. Τι νόημα και τι αξία έχει να έχεις το ακριβότερο ποδήλατο των δέκα χιλιάδων ευρώ ή 3.407.500 δραχμών να μη ξεχνιόμαστε ,  με τους ελαφρότερους  διαστημικής τεχνολογίας τροχούς, τις πιο γρήγορες σειρές ταχυτήτων, το εξωτικό πλαίσιο σχεδιασμένο για Tour de France, Tour d' Italia, αλλά τελικά να το κρεμάσεις στον τοίχο απλά για να το βλέπεις ή τελικά το χρησιμοποιείς μια φορά το χρόνο σε μια σύντομη βόλτα γύρω από το τετράγωνο;  Πιο χρήσιμο θα σου ήταν ένα οποιοδήποτε απλό ποδήλατο που θα χρησιμοποιούσες καθημερινά. Για να πας στη δουλειά σου, να πάρεις ψωμί από το φούρνο αλλά και να κάνεις μια βόλτα στο κέντρο. Ένα απλό ποδήλατο πόλης των 200 ευρώ.


Οπότε, μια καλή λύση που θα δώσει νόημα σε όλα τα αντικείμενα που αγοράστηκαν τους καιρούς της ευμάρειας, αλόγιστα πολλές φορές, θα ήταν να χρησιμοποιήσουμε ή να βρούμε μια χρήση τέλος πάντων σε όλα όσα έχουμε συλλέξει και αποθηκεύσει για μελλοντική χρήση.  Όπως αυτό το ωραιότατο Sony Ericcson W800 δεκαετίας που λειτουργεί ακόμη απροβλημάτιστα και βρήκε μόνιμα τη θέση του στο γραφείο μου ως ραδιόφωνο!


Το δεκαετίας Sony Ericcson W800 που έγινε ραδιόφωνο




Είχα ξεκινήσει το blog το 2010 με το Πως θα ήταν να ζούσες με 75 πράγματα;  Ίσως 75 πράγματα τελικά να παραείναι μινιμαλιστικός αριθμός και να φτάνουν για κάποιον άνθρωπο που μετακινείται διαρκώς, έναν παντοτινό τουρίστα, έναν πλανόδιο νομαδικό τύπο χωρίς έδρα τέλος πάντων.

Διαβάζοντας πάλι εκείνο το άρθρο, να θυμηθώ να ανέβω στη ταράτσα να στείλω κάτι στοίβες α-χρήσ-των (που ΔΕ χρησ-ιμοποιούνται) αντικειμένων στην ανακύκλωση ή στο xariseto.gr.  Στοίβες από πράγματα που ΘΑ χρησιμοποιούσα, που ΘΑ μου ήταν χρήσιμες. Αλλά τελικά απλά δε μου χρειάστηκαν. Και μείναν εκεί τη τελευταία πενταετία. Και θα μείνουν εκεί αν δε κάνω σύντομα κάτι για αυτό.



Όπως έγραψε με σπρέι ένας ποιητής του δρόμου λίγα μέτρα από το σπίτι μου :

"Δε μπορούμε να τα έχουμε όλα, που θα τα βάζαμε?"

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Οκτώ ώρες με ένα μυαλό χαοτικό.

Γυναίκες. Είναι στο τρόπο που σκέφτονται, στο τρόπο που λειτουργούν. Σκέφτονται πολλά πράγματα μαζί, ταυτόχρονα και -συνήθως- χειρίζονται σύνθετα ζητήματα με επιτυχία. Τι γίνεται όμως όταν μια γυναίκα τα σκέφτεται όλα δυνατά? Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η συνάδελφος που για λόγους "οποιαδήποτε σχέση με τη πραγματικά γεγονότα και καταστάσεις, είναι απλά συμπτωματική" θα την λέω Ντέμι στη παρούσα ανάρτηση.




07:30 ξυπνητήρι. Snooze.
Χώνεται κάτω από το μαξιλάρι.
07:35 ξυπνητήρι. Snooze.
Βγάζει τις μπαταρίες από το ξυπνητήρι
08:31 τηλέφωνο από τον προϊστάμενο. Ανοίγει το παράθυρο και βγάζει το κεφάλι έξω ελπίζοντας να περάσει κάτι που κάνει θόρυβο. "είμαι στο δρόμο".
08:32 ξεφυσά με ανακούφιση. Έπιασε και αυτή τη φορά.
08:33 ώρα να ετοιμαστεί
08:34 μια ματιά στο facebook δε θα την καθυστερήσει περισσότερο
09:20 "πότε πήγε εννιά και είκοσι";
09:30 με ταχύτητα Flash Gordon, ντύνεται και φτάνει στη δουλειά σε δέκα λεπτά.
09:41 "καλημέρα, πήγα και από τράπεζα μια" για να εισπράξει ένα βλοσυρό βλέμμα από τον προϊστάμενο.
09:42 "Τι εκκρεμότητες έχουμε, γιατί δε ξεκινάμε αυτό το meeting της Δευτέρας; ". Οι μισοί  στο δωμάτιο την κοιτούν με απορία, οι άλλοι με αγανάκτηση.
09:44 τσακωμός με τον προϊστάμενο
09:45 μετά από γκρίνια της Ντέμι το μίτινγκ λαμβάνει χώρα. Ξεκινούν οι συζητήσεις, τα προβλήματα, οι λύσεις και οι αναθέσεις εργασιών για το επόμενο διάστημα
09:51 "καλά, αυτό το θέμα με τη βιομηχανία του πορνό πρέπει να σταματήσει". (Ατάκα άσχετη με τα θέματα προς συζήτηση, φυσικά. Όπως μόνο εκείνη κάνει τόσο επιτυχώς)
09:54 "Χτες πήγα σε μια φανταστική παράσταση. Μου χάρισαν δυο εισιτήρια. Πούλησα το ένα στη φίλη μου και πήγαμε"
09:58 μίνι τσακωμός με τον προϊστάμενο
09:59 "Γιώργο πότε θα φέρεις αφαλό για τη κλειδαριά; Θα μπουν καμιά μέρα και θα μας τα πάρουν όλα. (Σ.σ. Δηλαδή και τους 40 υπολογιστές δεκαετίας.)
10:08 "στο Σουδάν οι γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση. Γιατί να συμβαίνει αυτό στον αιώνα που ζούμε";
10:14 χτυπά το τηλέφωνο ενός συναδέλφου. "Μα πότε θα τελειώσουμε το μίτινγκ αν μας κόβουν τα τηλέφωνα;" λέει με αγανάκτηση και ανυπομονησία.
10:15 τελειώνει το τηλέφωνο του συναδέλφου Κ συνεχίζει κανονικά το μίτινγκ.
10:16 "Ο Χειλάκης ήταν φανταστικός στη παράσταση χτες".
10:24 "Επίσης να σας πω ότι, στο Σουδάν κόβουν τη, ξέρετε ποια, για να μη κάνουν έρωτα για ευχαρίστηση οι γυναίκες"
10:25 μέγας τσακωμός με τον προϊστάμενο 
10:31 μήνυμα στο κινητό της. "Παρακαλείστε να εξοφλήστε το λογαριασμό στο κινητό που ανέρχεται στα 2154,32 ευρώ"
10:41 "Ντέμι είσαι καλά;", αναρωτιέται ένας συνάδελφος που τη βλέπει σε μια στάση ακινησίας με το βλέμμα της καρφωμένο στο τηλέφωνο"
10:42 "Γιώργο θα πάω να αγοράσω τώρα ένα αφαλό για τη κλειδαριά".
10:43 Μια ματιά στο fb δεν έβλαψε ποτέ κανέναν
11:43 αυτή ήταν μια παρατεταμένη ματιά
11:44 "που πήγαν όλοι; Τελείωσε το μίτινγκ";
11:45 "δε πειράζει, έτσι κι αλλιώς σε κάθε μίτινγκ τα ίδια λέμε" λέει ξορκίζοντας τις ενοχές.
11:45:30 μίνι τσακωμός με τον προϊστάμενο
11:46 φορά το πανωφόρι της και ανακοινώνει ότι πάει στο φούρνο. Όχι της γειτονιάς. Της κάτω γειτονιάς που ανάμεσα στο γραφείο και τον εκεί φούρνο παρεμβάλλονται μαγαζιά με αυτές τις πολλές και πολύ ενδιαφέρουσες ..βιτρίνες
12:37 κάθεται στη θέση της "τίποτα δεν έχω κάνει σήμερα"
12:37 "Χτες είδα την Ενδέκατη εντολή. Αρρώστησα πραγματικά. Είχε το trafficking ως θέμα"
12:40 "θέλω να φτιάξω τα μαλλιά μου, αλλά δε ξέρω πως να τα κάνω"
12:46 "Αυτό το CD δε μου δουλεύει, τι να κάνω, να το ξαναγράψω;"
12:47 τσακωμός με τον προϊστάμενο
12:50 "Ρε μαλάκα, αυτός ο Άδωνις, γιατί συνεχίζει και πουλάει βιβλία;"
12:55 η Ντέμι ξεκινά με ανοικτά και τα δυο Τούρμπο και χειρίζεται δυο τηλεφωνικές γραμμές, να εξυπηρετεί έναν εκνευρισμένο πελάτη που δε του ξεκινάει το καβουρντιστήρι εικοσαετίας που του επισκεύασε, στέλνει email για παραγγελία υλικών καθώς και στήνει ένα server και δυο υπολογιστές ταυτόχρονα.
13:55 όλα κομπλέ. Από τότε που εφηύρε τη πολυεπεξεργασία με τον γυναικείο της "παράλληλο" εγκέφαλο (που μερικοί λένε ανεγκέφαλο, μόνο εκείνοι ξέρουν γιατί) στη δουλειά καταφέρνει σε μια ώρα ότι οι υπόλοιποι τεχνικοί σε  οκτώ ώρες.
13:56 τσακωμός με τον προϊστάμενο. Έπρεπε να τα είχε κάνει όλα αλλιώς. Τελικά δε του περνάει και τα αφήνει όλα όπως θέλει η Ντέμι.
13:56 διάλειμμα για φαγητό. "Πεινάω, μήπως να φάω το μεσημεριανό μου και στο μεσημεριανό να φάω το απογευματινό μου; Τελικά ανοίγει ένα πακέτο σποράκια και δε σταματά μέχρι να μη βλέπει στην οθόνη από το λόφο με τα τσόφλια.
14:20 "ω γαμώτο, πρέπει να πληρώσω και το τηλέφωνο. 2154,32 ήρθε. Ούτε καν 2155"
14:21 "το trafficking θα λυθεί μόνο με αυστηρότερες ποινές".
14:22 "Γουάο, τι κούκλος εδώ ο Σον Πεν, κοίτα αυτή τη φώτο"
14:23 βάζει να γράψει εκείνο το προβληματικό CD
14:24 θυμάται ότι δεν έχει ψωνίσει νυφικό και πετάγεται πάνω αναρωτώμενη αν το νυφικό είναι το πρόβλημα ή αν ακόμη δεν έχει μπει σε mood νύφης. Αν εκείνος την αγαπάει, αν θα την αγαπά, αν θα γελάει με τα αστεία του και 37 χρόνια αργότερα και γενικά αν. Αν και ..α μπα!
14:25 απόσπασμα από συνομιλία στο κινητό : "Μα αυτός είναι άμουσος, του είπα για τον Μάνου Τσάο και νόμιζε ότι του μιλάω για κάποιο κινέζο.
14:59 την αποχαιρετούν οι συναδέλφου έχοντας φτάσει η ώρα που σχολάνε
15:00 θυμάται ότι σε μισή ώρα έχει μάθημα στο ΙΕΚ.
15:28 κλείνει το fb αφήνοντας κάπου ένα σχόλιο υπέρ των γυναικών που καταπιέζονται στο Σουδάν.
15:29 φεύγει τρέχοντας αναφωνώντας ότι ούτε τα μαλλιά της δε πρόλαβε να χτενίσει


Κάπως έτσι κυλά ένα οκτάωρο με τη Ντέμι..!

Δε τη κακολογώ τη Ντέμι, αντιθέτως. Έχοντας ανοίξει 100 υποθέσεις ταυτόχρονα, η Ντέμη κάνει τη διαφορά όταν τελικά λύσει και τις 100 την ίδια μέρα.


Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015

Λάστιχα 700x23c κούρσας Hutchinson Equinox



Μετά από δυο χρόνια έφτασε η ώρα να χαιρετήσω τα Hunchinson Equinox του ποδηλάτου μου.  Πρώτη φορά αλλάζω λάστιχα σε ποδήλατο από εκτεταμένη και συγκεντρωμένη χρονικά χρήση.  Σε παλιότερα ποδήλατα άλλαζα φυσικά τα ελαστικά όταν ο καιρός τα έκανε σιγά σιγά να πολυμερίζονται και να τρίβονται σαν ριζόχαρτο μετά από πέντε έξι χρόνια.



Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Σκίτσα μιας άλλης δεκαετίας

Κάθε ανάρτηση μου όπως έχεις καταλάβει, πραγματεύεται ένα διαφορετικό θέμα. Δε σε βομβαρδίζω μοναδικέ αναγνώστη μου με το ίδιο θέμα διακόσιες φορές. Δε το κάνω γιατί σε λυπάμαι βέβαια και φυσικά όχι για να μη καταντήσει το ιστολόγιο ένα ηλεκτρονικό μάτσο με όμοιας θεματολογίας κείμενα. Αν δε σου άρεσε δε θα διάβαζες αυτές τις γραμμές ούτως η άλλως. Σωστά;

Γράφω γιατί οι αναμνήσεις μένουν ζωντανές κόντρα στη φθορά της λήθης όταν μιλάς για αυτές και τις μνημονεύεις. Σίγουρα  μελαγχολείς όταν σκέφτεσαι τα παλιά και τα πιο απλά χρόνια είκοσι χρόνια πριν, που το κύριο μέλημα σου ήταν  να προετοιμαστείς για να γράψεις καλά στις πανελλήνιες. Με γνώμονα -τουλάχιστον εγώ- να μην απομονωθείς από τον έξω κόσμο και να περάσεις όσο περισσότερο χρόνο γινόταν με φίλους κάνοντας παράλληλα και τις δραστηριότητες που με ευχαριστούσαν.  Ποδήλατο και μουσική δηλαδή.

Σήμερα θα μιλήσω για έναν εξαίσιο φίλο και σκιτσογράφο. Τον Τεό.
Είμασταν στο ίδιο θρανίο και στις τρεις τάξεις του λυκείου. Ο Τεό  έφτιαχνε εκπληκτικά σκίτσα και καρικατούρες. Είχε ταλέντο σε αυτό. Καρτουνίστικα σκίτσα περισσότερο, όχι ζωγραφιές με την έννοια της ζωγραφιάς δηλαδή το εντεταλμένο αρτιστικό "ας ζωγραφίσω μια  φιγούρα, μια λεκάνη με φρούτα, με σκιές και λοιπά κόλπα μήπως αγγίξω τον Πικάσο και τον Νταλί. Όχι.

Ως αυτοδίδακτος και με σαφή έφεση σε αυτή τη τέχνη, ο Τεό,  έφτιαχνε απλά σκίτσα και καρτούν βγαλμένα από τη καθημερινότητα σε λίγα λεπτά με την ίδια ευκολία που εγώ θα έπαιζα μια νότα στη τρομπέτα. Από όσο ξέρω δεν ασχολήθηκε επίσημα με τη γραφιστική ή το σχέδιο. Ποιος ξέρει αν το πάλευε? Σίγουρα θα γινόταν ένας άξιος σκιτσογράφος.

Κάθε,  μα κάθε φορά που τα έβλεπα,  γινόμουν μπλε από το γέλιο.  Τα σκίτσα του ήταν τόσο ξεκαρδιστικά και πετυχημένα γιατί στα περισσότερα που έφτιαχνε το κεντρικό πρόσωπο ήμουν εγώ, ο αδερφός μου και οι ιστορίες βασίζονταν σε δικές μου εξιστορήσεις.Το χειρότερο ήταν ότι μου τα παρουσίαζε πάνω που άρχιζε το μάθημα και αναγκαζόμουν να βγω να πάρω αέρα και να ξαναέρθω στο χρώμα μου.

Αυτά τα σκίτσα είναι τα καλύτερα από αυτά που έχω σώσει σε ένα μικρό κουτί. Το κουτί των αναμνήσεων εκείνης της εποχής.

Να 'σαι καλά βρε Τεό, πάντα συγκινούμαι όταν ανοίγω αυτό το κουτί και τα βλέπω.



Οικογενειακά θέματα

Art of Xilopita. Based on real facts

Starship L-174 Α/Γ Σάμος. Μια σχεδόν αληθινή ιστορία

Τα πετυχημένα προξενιά της μαμάς...

Η άρνηση της μαμάς να πάνε τα παιδιά μόνα για μπάνιο με το αμάξι




Περιμένοντας τα αποτελέσματα των πανελλαδικών...


...!

χωρίς πολλά λόγια